Tuesday, September 28, 2010

Photo Gallery - 2010


 
Uthayan News - Media


 
The Legislature of Ontario Award


Mahajana 100 Yrs - OSA


  









Tamils' Info Award 2012 Canada.
Pam McConnell(City Councillor) Hon.Glem Murray( Minister of Training Universities) Kuru Aravinthan (Award Recipient) A.Muthulingam (Writer) R.Rajkumar and Dr.E. Balasundram.

Thursday, September 23, 2010

குரு அரவிந்த​னின் நூல்கள் ‍ - Kuru Aravinthan's Books

குரு அரவிந்த​னின் நூல்கள் ‍







உறங்குமோ காத​ல் நெஞ்ச​ம் ‍ (நாவல்)










உன்னருகே நான் இருந்தால்  ‍ (நாவல்)








என் காதலி ஒரு கண்ணகி 
(சிறுகதைத் தொகுப்பு)









நீர்மூழ்கி நீரில் மூழ்கி..! (நாவல்)














எங்கே அந்த வெண்ணிலா..?  (நாவல்)










நின்னையே நிழல் என்று..!  
(சிறுகதைத் தொகுப்பு)










இதுதான் பாச​ம் என்பதா..?
(சிறுகதைத் தொகுப்பு)







குரு அரவிந்தனின் நூல் வெளியீட்டு விழாவில்
குறமகள்,பொன்னையா விவேகானந்த​ன்,சிந்தனைப்பூக்கள் பத்மநாதன்,
கவிநாயகர் வி.கந்த​வனம்., குரு அரவிந்தன், கலாநிதி குலமோகன்,
அதிபர் பொ.கனக​ச​பாபதி

4: 03 - சிறுகதை - குரு அரவிந்தன் - 4.03 Kuru Aravinthan

                     4: 03


இயற்கைக்கு என்ன கோபமோ தெரியவில்லை, திடீரென எனது பக்கம் உள்ள யன்னலில் கல்லெறிந்ததுபோல, பொட்டுப் பொட்டாய்ப் பெரிய மழைத்துளிகள் சத்தத்தோடு வந்து விழுந்தன. அடுத்த நிமிடம் வானம் இருட்டிக்கொள்ள, மழையோ கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டத் தொடங்கியது. போதாக் குறைக்கு இடியும், மின்னலும் மழையோடு சேர்ந்து கொண்டு பயங்காட்டின. இந்த சீரற்ற காலநிலை இப்படியே தொடர்ந்தால் விரைவாகவே இருட்டிவிடும் போல இருந்தது. இயற்கை இப்படி ஓவென்று அழுததை நான் இங்கே ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை.
சோவென்ற மழையின் இரைச்சலில் விமானத்தின் இரைச்சல் அடங்கிப் போயிருந்தது. இருக்கைப்பட்டியைக் கொஞ்சம் தளர்த்திக் கொண்டு, யன்னல் கண்ணாடியில் முகம்புதைத்து வெளியே பார்த்தேன். பனிப்புகாரில் அகப்பட்டது போல, ஆங்காங்கே மின்னும் சிகப்பு, மஞ்சள் வெளிச்சங்களைத் தவிர வேறு எதுவும் கண்ணுக்குத் துல்லியமாய்த் தெரியவில்லை.
காலநிலை மோசமாக இருந்ததால் விமானம் கீழே இறங்க முடியாமல், மிகவும் பதிவாக மீண்டும் ஒருமுறை வட்டமிட்டது. திடீரென ஓடும் கருமேகங்கள் நகர்ந்து விட்டதுபோல, மழை கொட்டுவது குறைந்து, வானம் கொஞ்சம் வெளித்தது போலிருந்ததால், விமானத்தளத்தை, யன்னல் கண்ணடி வழியாக ஓரளவு என்னால் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது.
கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

ரொறன்ரோ நேரம் - 4 : 01.

எத்தனை தடவை என்று தெரியவில்லை, விமான நிலையத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த விமானத்தின் இரைச்சலைச் சகித்துக் கொண்டு, மீண்டும் பார்வையை வெளியே செலுத்தினேன்.
பொம்மைகள் போல  வண்டிகளால் நிரம்பி வழிந்து, நீண்டு விரிந்து கிடந்தது, விமானநிலையத்தின் எல்லையில் இருந்த நெடுஞ்சாலை 401.
காலநிலை சீராக இருந்திருந்தால், நான் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வீட்டிலே ஹாயாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.
வெளிக்கிடும் போதே மழை பெய்யலாம் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் இப்படி மோசமான காலநிலை இருக்கும் என்றோ, அதில் நான் மாட்டிக் கொள்வேன் என்றோ ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. அதற்காக வெளிக்கிடாமலே இருக்க முடியுமா? அல்லது இயற்கையைத்தான் நோகமுடியுமா?

கைக்கடிகாரம் காட்டியது - 4 : 02.

தரைக்கட்டுப்பாட்டு நிலையத்தில் இருந்து பாதுகாப்பாக இறங்கலாம் என்ற செய்தி விமானிக்கு வந்திருக்கலாம், விமானிக்கும் பாதுகாப்பாக கீழே இறங்கலாம் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கலாம், இடதுபக்க ஓடுபாதை 24-எல் ஐ  நோக்கி விமானம் திடீரெனப் பதிந்தது. சாதாரணமாக விமானம் கீழே இறங்கும் போது உள்ள வேகத்தைவிட அதிகமான வேகத்தில் இறங்குவது போல, பல தடவை பயணித்த அனுபவத்தில் என் உள்ளுணர்வு சொன்னது. மழைநீரில் ஓடுபாதை நனைந்து இருப்பதால், வேகமாகத் தரையைத் தொடும்போது சறுக்கியும் விடலாம் என்று மனசு கொஞ்சம் பதட்டப்பட்டாலும், விமானிக்கு இல்லாத கவலை எனக்கேன் என்று சகித்துக் கொண்டு மௌனமாய், வெளியே விமான ஓடுபாதையை நோக்கிப் பார்வையைச் செலுத்தினேன். பனிக்காலத்தில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் இறங்கி ஏறிய இந்த விமானங்களுக்கு இந்த மழை அப்படி என்ன பெரிய சவாலா என்று எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்!
அந்த நேரம் பார்த்து, கண்ணைப் பறிப்பதுபோலத் திடீரென மின்னல் ஒன்று வானத்தைக் கிழித்துச்செல்ல,  விமானத்தின் கீழ்ப்பக்கத்தில் இருந்து ஆரேஞ் நிறத்தில் தீச்சுவாலை போல ஏதோ தெரிந்தது.

விமானத்தில் நெருப்பு பிடித்துக் கொண்டதா? இப்படியான நேரங்களில் வேண்டாத நினைவுகள் எல்லாம் வந்து பயங்காட்டி, தேவையில்லாமல் மனம் சஞ்சலப்படுவது என்னவோ உண்மைதான்! பிரமையோ என்ற நினைப்பில் மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தேன். 'திக்' கென்றது! 
நெருப்புத்தான் என்பதை உறுதி செய்வதுபோல, விமானத்தின் கீழ்ப் பகுதியில் இருந்து கறுப்பு நிறத்தில் புகைமண்டலம் கிளம்பி வழி மண்டலத்தில் வேகமாகக் கலந்து கொண்டிருந்தது. நெருப்பில்லாமல் புகைக்குமா..?
401 நெடுஞ்சாலைக்கு அருகே ஓடிவந்து வலது பக்கம் திரும்பிச் சென்றிருக்க வேண்டிய விமானம், வந்த வேகத்தில் ஓடுபாதையின் முடிவில் உள்ள சிறிய வாய்க்காலருகே ஒரு பக்கம் சாய்ந்து, இனி என்னால் முடியாது என்பதுபோல், ஒரு குலுக்குக் குலுக்கி முச்சு வாங்கிக் கொண்டு நிலையாய் நின்றது.
அவசரமாக நேரத்தை பார்த்தேன்.

ரொறன்ரோ நேரம் - 4 : 03.

அடுத்த சில நிமிடங்கள் என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை. எங்கும் ஒரே பதட்டம். கரும்புகை மண்டலம் விமானத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டது. தீச்சுவாலை வேகமாகப் பரவியது. எந்த நிமிடமும் விமானம் வெடித்துச் சிதறலாம் என்ற பயம் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டது. வெடித்துச் சிதறினால் எங்கே ஓடுவது? எப்படித் தப்பிப்து? என்னையறியாமலே இருக்கைப்பட்டியை என் கைகள் மெல்லத் தளர்த்தின.
திடீரென விமானத்தின் அவசரகாலக் கதவுகள் எல்லாம் திறக்கப்பட்டு, எல்லோரும் சறுக்கிக் கொண்டு வெளியே வந்து விழுந்தார்கள். இரண்டே இரண்டு நிமிட நேரத்த்pல் அத்தனை பிரயாணிகளும், விமானச் சிப்பந்திகளும் எந்தவித பாதிப்பும் இல்லாமல் வெளியே தப்பி வந்தது எல்லோருக்கும் ஒரு வியக்கக்கூடிய செயலாயிருந்தது.
இது அற்புதமா, இல்லை தேவாதீனமா அல்லது பயிற்ச்சி பெற்ற விமானச் சிப்பந்திகளின் கடமையின் கெட்டித்தனமா? நான் எனக்குள் வியந்து போனேன்.

விமான நிலைய தீயணைப்புப் படையினர், தீயை அணைக்க எவ்வளவோ முயற்ச்சி செய்தாலும், கண்ணுக்கு முன்னால் வேகமாக விமானம் சாம்பலாகிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும், என்னை அறியாமலே நீண்டதொரு பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.
பயணிகள் எல்லோரும் உயிர் தப்பிய இந்த அற்புதத்தை யாரிடமாவது சொல்லி மனமாறவேண்டும் என்று மனசு துடித்தது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த செல்பேசிக்கு அவசரமாக உயிர் கொடுத்தேன். மறுகணம் செல்பேசி கிணுகிணுக்க, மனைவியின் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது.
'எங்கே இருக்கிறீங்க..?"
'பியர்சன் எயர்.. போ.. ட்...!" பதட்டத்தில் வார்த்தைகள் முழுமையாக வெளிவராமல் தடக்கின.
'உங்களுக்கு ஒன்றுமில்லையே..?"
'இல்லை.. ஐ ம் ஓகே!"
'கடவுளே..! நான் பயந்து போயிட்டேன்!"
'அரும்பொட்டில் தப்பிவிட்டோம், விமானம் வேகமாக ஓடிவந்து, ஓடுபாதை முடிவில் அப்படியே சரிஞ்சு போய் நின்று விட்டதாலே நாங்க தப்பிவிட்டோம்".
'நினைச்சேன், டிவியில எல்லாம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறாங்க. விமானவிபத்து நாலுமணிபோல நடந்தது என்று சொன்னதும், நீங்கள் வரும் நேரமாச்சே என்று நான் பயந்தே போயிட்டேன். விமானம் இப்பவும் எரியுதா..?"
'எரியுது! ஒரே கறுப்புப் புகைமண்டலமாய் இருக்கு. தீயை அணைப்பதற்கு எல்லா முயற்ச்சியும் பண்ணுறாங்க."
'நடந்ததை நினைச்சா எனக்கு இப்பவும் நெஞ்சு படபடக்குது! சரி, நீங்க அங்கே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றது போதும், சீக்கிரம் வீட்டிற்கு வந்து சேருங்க."

'401 நெடும்சாலை சரியானதும் வந்திர்றேன், இங்கே நடந்ததைத் தேவாதீன சம்பவம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இல்லாவிட்டால் விமானம் ஓடுபாதையில் ஓடிவந்த வேகத்தில், நேரே வந்து அருகே இருந்த 401 நெடும்சாலையில்தான் மோதியிருக்கும், அப்படி மோதிச் சிதறியிருந்தால் என்னைப் போல எதிரே 401 நெடும்சாலையில் வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்த எத்தனைபேரின் உயிர்களை இந்த விபத்து பலி எடுத்திருக்கும்."

'கடவுள் காத்தது..!" கடவுளை மீண்டும் அழைத்தாள் மனைவி.
ஆமைபோல ஊர்ந்து கொண்டிருந்த 401 நெடுஞ்சாலைப் போக்குவரத்து இப்போது நிலையாய் நின்றுவிட்டது. சிலர் வண்டியை விட்டு வெளியே இறங்கி வந்து வேடிக்கை பார்த்தார்கள். வேறுசிலர் எரியும் விமானத்தில் இருந்து வெளியே குதித்து, 401 நெடும்சாலையை நோக்கி ஓடிவந்தவர்களுக்கு உதவி செய்தார்கள். நெடும்சாலையில் வண்டி இப்போதைக்கு அசையாது என்பதால், செல்பேசியில் என் மனைவி தொலைக்காட்சியைப் பார்த்து சொல்லிக் கொண்டிருந்த 'ரன்ணிங் கொமன்றியை' கேட்கவேண்டிய சங்கடமான நிலையில் நான் இருந்தேன்.

தேவையில்லாமல் இந்த விபத்தை நினைத்துப் பதட்டப் பட்டுவிட்டேனோ என்று எனக்குள் நினைத்தேன்.
‘எடுத்ததுக் கெல்லாம் சும்மா பதட்டப்படாதீங்க’ என்று என் மனைவி அடிக்கடி சொல்வதின் அர்த்தம் இப்போ எனக்குப் புரிந்தது. ஆனால் பதட்டப்படுவது, நானா அல்லது மனைவியா என்பதுதான் இப்படியான நேரங்களில் புரியமாட்டேன் என்கிறது!

வேண்டுமென்றா 401 நெடுஞ்சாலையில் வண்டியோடு நான் காத்து நிற்கிறேன்? காலநிலை சீராக இருந்திருந்தால் இப்போது வீட்டிலல்லவா இருந்திருப்பேன்!

போதி மரம் - சிறுகதை . - Poothi Maram - Kuru Aravinthan

போதி மரம் - குரு அரவிந்தன்.



( நன்றி : கல்கி )


அதிகாலையின் மங்கிய இருட்டில் பனிக்குளிரைக் கிழித்துக் கொண்டு அருகே உள்ள பௌத்த விஹாரையிலிருந்து ஒலிபெருக்கியில் 'பிரித்" ஓதும் சத்தம் அந்த இராணுவ மருத்துவமனைக்குள் எதிரொலித்தது.

புத்தம் சரணம் கச்சாமி
தம்மம் சரணம் கச்சாமி
சங்கம் சரணம் கச்சாமி..!


அந்த மருத்துவ மனையில் தூக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த பண்டா ‘நான் ஒரு நல்ல பௌத்தனா?’ என்று தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொண்டான். ‘இல்லை’ என்ற அவனது மனச்சாட்சியின் பதில் அவன் மனதைக் குடைந்து கொண்டே இருந்தது.
‘நான் ஏன் இப்படிச் சாக்கடைப் புழுவாய் மாறினேன்? நாட்டுப்பற்றா? மதவெறியா? இல்லை மொழிவெறியா?’

எதுவுமே இல்லை! குடும்பத்தின் வறுமை தான் அவனை இராணுவத்தில் தொழில் புரிய இழுத்து வந்தது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அவனுக்குப் பள்ளிப் படிப்பு அதிகம் வரவில்லை. அவனது கட்டுமஸ்தான உடம்பிற்கு இந்தத் தொழில் ஒன்றுதான் அந்த நேரம் ஏற்றதாக இருந்தது. எனவே தான் வேறுவழியில்லாமல் இராணுவத்தில் சேர்ந்தான். அவன் இராணுவத்தில் சேர்ந்த காலத்தில் தினமும் பயிற்சி செய்வது, சாப்பிடுவது, தூங்குவது, போன்றவை தான் இராணுவத்தின் தொழிலாக இருந்தது. எப்போதாவது எங்கேயாவது மழை வெள்ளமென்றால் அங்கே போய் மக்களுக்கு உதவி செய்வார்கள். அவ்வளவுதான். எந்த ஒரு லட்சியமும் இல்லாமல் இப்படித்தான் அவனது இராணுவ வாழ்க்கை ஆரம்பமானது.


ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நாட்டில் நடைபெற்ற இனக்கலவரம் அவனால் மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவமாகிவிட்டது. தமிழர்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டு தமிழ்ப் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்ட போது வீதிக்காவல் கடமையில் அவன் நின்றிருக்கிறான். கொள்ளை அடித்தவர்கள் தனது இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இவற்றைக் கண்டும் காணாதது போல அவன் இருந்திருக்கிறான். அன்றுதான் முதன்முதலாக அவனும் இப்படியான அநியாயத்திற்குத் துணைபோனான். அப்புறம் எத்தனையோ தடவைகள் இப்படியான அநியாயங்கள் நடக்கும் போதெல்லாம் தவறு என்று தெரிந்தும் வாய்மூடி மௌனமாய் இருந்திருக்கிறான்.

மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை இவையெல்லாம் மனிதனின் அழிவிற்காக ஏற்பட்ட ஆசைகள்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். மாற்றான் வீட்டு  மண்ணை ஆக்கிரமிக்க அரசு ஆசைப்பட்ட போது சேவை காரணமாக மறுக்க முடியாமல் அவனும் அங்கே கடமைக்குப் போனான். ஆக்கிரமித்த நிலத்தில் கால் பதித்த கட்டுப்பாடற்ற இராணுவம் தான்தோன்றித் தனமாய் அங்கே நடக்க முற்பட்டது. வறுமையில் வாடிய அப்பாவி மக்கள் துப்பாக்கி முனையில் பலவந்தமாய் அடக்கப்பட்டனர். காய்ந்து கிடந்த இளமைகள் அடங்காத ஆசைகளோடு பொன்னுக்கும், பெண்ணுக்கும் ஆசைப்பட்டு அலைந்தன. ஆகமொத்தமாக தீராத ஆசைகளோடுதான் அந்த இராணுவம் அங்கே களம் புகுந்தது.

அன்று வீதிச் சோதனைக்காக உயர் அதிகாரியோடு அவனும் வேறு சிலரும் சென்ற போது தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. வீதிக்குக் குறுக்கே யாரோ கற்பாறை ஒன்றை நகர்த்தி இருந்தார்கள். பாதைத் தடை காரணமாக சந்தேகத்தின் பேரில் அருகே உள்ள வீடுகளைச் சோதனை போட்டார்கள். அப்போது தான் மங்கிய வெளிச்சத்தில் ஜன்னல் வழியாக அவள் முகம் அங்கே தெரிந்தது. கட்டில் விளிம்பில் தலை குனிந்தபடி அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவளிடம் ஒரு கவர்ச்சி தெரிந்தது. அந்த அழகை அவளுக்குத் தெரியாமல் வெளியே நின்றபடி அவன் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென வாசற் கதவை உதைத்துக் கொண்டு உயரதிகாரி உள்ளே நுழைவதையும் அவள் பயத்தோடு திடுக்கிட்டு எழுந்து நிற்பதையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. அவள் மடியில் இருந்த குழந்தையைத் தூக்கி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அவன் நல்ல நோக்கத்தோடு உள்ளே வரவில்லை என்பதை அவனது பார்வையில் இருந்தே அவள் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அவசரமாக முந்தானையை இழுத்து திறந்த மார்பை மறைக்க முயற்சி செய்தாள். அவள் இருந்த கோலமும் தனிமையும் உயரதிகாரியை வெறி கொள்ளச் செய்திருக்க வேண்டும். அவளைப் பிடித்திழுத்து மூர்க்கத் தனமாய் கட்டிலில் உயரதிகாரி தள்ளிய போதுதான் ‘மது குடித்தால் தான் வெறிக்கும் மாது பார்த்தாலே வெறிக்கும்’ என்று அந்த உயரதிகாரி அடிக்கடி சொல்வது அவனுக்கு நினைவிற்கு வந்தது. ‘அம்மா’ என்று அவள் அப்போது எழுப்பிய அந்த அவலக் குரல் கூட குழந்தையின் அழுகைக்குள் புதைந்து போயிற்று. 

உயரதிகாரி காரியம் முடிந்து வெளியேறியதும் அவன் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். அவள் கசக்கப்பட்ட மலராய் அலங்கோலமாய் கட்டிலில் மயங்கிக் கிடந்தாள். மார்பகம் நனைந்திருந்தது. பால்வடிந்த வாயோடு பச்சைக்குழந்தை தரையில் வீரிட்டுக் கொண்டிருந்தது. இதையெல்லாம் சகிக்க முடியாமல் கண்களை மூடிக் கொண்டவன் ‘லெட்ஸ் கோ’ என்ற உயரதிகாரியின் கட்டளைக்குப் பணிய வேண்டிவந்தது. ஆனாலும் கடமையின் நிமிர்த்தம் அவன் மீண்டும் மௌனம் காத்தான்.

அந்தத் தாய் அன்று போட்ட சாபமோ என்னவோ ஆனையிறவுச் சமரின் போது அவர்கள் ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்த முகாம் முற்றுகை இடப்பட்டது. அவர்கள் தண்ணீரில்லாமல் நாவறண்டு உயிருக்குப் போராடியதும் முகாமை விட்டுத் தப்பிப் பின்பக்கமாய் ஓடும்போது தாங்களே முகாமின் பாதுகாப்பிற்காக புதைத்து வைத்த கண்ணி வெடியில் சிக்கி உயரதிகாரி பலியானதும், அவனது கால் ஊனமானதும் அவனால் மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சியாகும்.

முகாமை விட்டுத் தப்பி ஓடும் போது தான் மரணம் அவனைப் பின்னால் துரத்துவது அவனுக்குப் புரிந்தது. இந்த உலகில் வாழப்போவது சிறிது காலம் தான் என்று அவனுக்கு தெரிந்த அடுத்த நிமிடமே மரணபயமும் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டது. அது கூட அவனது ஒரு கால் கண்ணிவெடியில் சிக்கி ஊனமுற்ற போது தான் அப்படி அவனுக்குச் சிந்திக்கத் தோன்றியது. காலின் வலியை விட மனசுதான் அதிகம் வலித்தது.

இந்தக் குறுகிய காலத்திற்குள் மொழிவேற்றுமை, மதவேற்றுமை, ஜாதிவேற்றுமை போன்ற பல விதமான வேற்றுமைகளை அவன் சந்தித்து இருக்கிறான். இந்த வேற்றுமை உணர்வுகள் தானே மனிதனை மிருகமாக்கி ரத்த வெறி பிடித்து அவர்களை அலைய வைக்கிறது. வேண்டாம், வேற்றுமை ஒன்றுமே வேண்டாம்! இப்போதைக்கு அன்பு என்கிற இயற்கையின் மொழியைப் புரிந்து கொண்டாலே அவனுக்குப் போதும் போல இருந்தது!

அன்பு’ என்றதும் அவனது உடம்பு சிலிர்த்துக் கொண்டது. அன்பாலே முடியாதது ஒன்றுமில்லை. அது ஒரு இன்ப ஊற்று. என்றுமே வற்றாத ஒரு ஜீவநதி. போதிமரத்தின் கீழ் உட்காராமலே அவனுக்கு சிறிது சிறிதாக ஞானம் பிறந்தது.

இராணுவத்திடம் இருந்து வந்த ‘விரும்பினால் மறுபடியும் சேவைக்கு வரலாம்’ என்ற அழைப்புக் கடிதம் அவனை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்தது. யுத்தம் என்ற போர்வையில் ஒன்றுமே அறியாத அப்பாவிகளின் உயிரைப் பலி எடுக்கவா இந்த அழைப்பு?

சின்ன வயதில் படித்த யுத்த வெறி பிடித்த அசோகச் சக்கரவர்த்தியின் சரித்திரம் கண் முன்னால் விரிந்து நின்றது. புத்தபிரானும் பிறப்பால் ஒரு இந்து தானே! அவர் புனித பூமியில் அவதரிக் காவிட்டால் நானும் ஒரு இந்துவாக இருந்திருப்பேனோ? அன்று அந்தப் பெண் ‘அம்மா’ என்று கத்தாமல் ‘அம்மே’ என்று எனது மொழியில் அவலக்குரல் எழுப்பி இருந்தால் உதவிக்கு ஓடியிருப்பேனோ? ஒருவேளை ஊமையாகப் பிறந்திருந்தால் நான் என்ன மொழி பேசியிருப்பேன்? மொழி எல்லாம் ஊமையானால்;;;..? அவனது சிந்தனைகள் விரிந்து கொண்டே போகக் கலங்கிக் கிடந்த மனம் தெளிவானது.

அவன் தனது இராணுவ உடையைக் கழைந்து விட்டு காவி உடை அணிந்து கொண்டான். ஆயுதத்தைக் கிழே போட்டுவிட்டு அகிம்சையைக் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டான். கறை படிந்த உடம்பு தூய்மையானது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. இனி மனிதநேயம் ஒன்றே தனது லட்சியம் என்று எண்ணியவனாய் அருகே உள்ள பௌத்தசாலையை நோக்கி நொண்டிக் கொண்டே நடந்தான்.

வானத்தைப் பார்த்துப் பழகிப்போன அவன் அனிச்சையாக நிமிர்ந்து பார்த்தான். யுத்த மேகங்கள் கலைந்து போக வானத்து இரைச்சல் அடங்கிப் போயிருந்தது. அவனது மனதைப் போல நீண்ட நாட்களின் பின் கீழ்வானம் வெளித்திருந்தது. தொலைவானத்தில் காலைச் சூரியனின் கதிரெளியில் வெள்ளைப் புறாக்கள் சுதந்திரமாய் சிறகடித்துப் பறப்பதைப் பார்க்கக் காயப்பட்ட மனதிற்கு இதமாக இருந்தது.

பௌத்த மடத்தை அடைந்த போது அதன் வாசற் கதவு இழுத்து மூடப்பட்டிருந்தது. போதி மரத்தின் கீழ் காவி உடை ஒன்று மடித்து வைக்கப் பட்டிருந்தது. பௌத்த பிக்குவினால் எழுதப் பட்ட வாசகம் ஒன்றும் அங்கே பார்வைக்கு வைக்கப் பட்டிருந்தது.
‘தமிழர்களை வென்றெடுக்கும் யுத்தத்தில் பங்கு கொள்வதற்காக நான் இராணுவத்தில் சேர்ந்து ஆயுதம் ஏந்திப் போராடப் போகிறேன்.’

நிழல் நிஜமாக, நிஜம் நிழலானது!

Thursday, September 16, 2010

குரு அரவிந்த​னின் ஒலிப் புத்தகம் - Audio Books

குரு அரவிந்த​னின் ஒலிப் புத்தகம் - AUDIO BOOKS

குரு அரவிந்த​னின் ஒலி வடிவம் பெற்ற இசையோடு கூடிய சிறு கதைகள்
முதன் முதலாக கனடாவில் வெளிவந்த (2002) தமிழ் ஒலிப் புத்தகம்




 நதியே காத​ல் நிதியே..!

 Nathiye Kaathal Nathiye..!






மலரே கத​ல் மலரே..!

Malare Kaathal Malare..!





இங்கேயும் ஒரு வெண்ணிலா

 Inkayum Oru Vennilaa

குரு அரவிந்த​னின் சிறுவர் இலக்கியப் பங்களிப்பு

குரு அரவிந்த​னின் சிறுவர் இலக்கியப் பங்களிப்பு










தமிழ் ஆரம் ‍..  சிறுவர்களுக்கான ஒளித்தட்டு ( Kids DVD)










Tamil Aaram


தமிழ் ஆரம் ‍.. சிறுவர் பாடல் அடங்கிய ஒலித்தட்டு (CD)





தமிழ் ஆரம் ‍.. சிறுவர் கவிதைத் தொகுப்பு (புத்தகம்)





தமிழ் ஆரம் ‍.. சிறுவர் பயிற்சி மலர்..1  (புத்தகம்)

                              சிறுவர் பயிற்சி மலர்..2  (புத்தகம்)

  
                             சிறுவர் பயிற்சி மலர்..3   (புத்தகம் . Grammar)


தமிழ் ஆரம் ‍.. சொல் தேடல் .. 1  (Word Search)


Kuru Aravinthan’s contribution (Tamil Aaram) towards children education and literature are noteworthy. He has been one of the pioneers of Tamil children Literature in Canada and involved himself in stage plays (Drama), Tamil Cinema as well. -

 Mr. P. Kanagasabapathy.Ex.Principal,Mahajana College.

Sunday, September 12, 2010

விகடனும் நானும் - Vikatanum Naanum









விகடன் பவழ விழா மலரில்

குரு அரவிந்த​ன்


எழுதிய விகடனும் நானும்
 
என்ற கட்டுரையிலிருந்து
 
சில வரிகள்.......
 
 
 
 

Saturday, September 11, 2010

நங்கூரி - உண்மைச்ச​ம்பவம் . Nangoori - குரு அரவிந்த​ன்


விகடன் தீபாவளி மலர்
                                
' என்னைக் கட்டிப்போட்டிட்டு என் கண்    முன்னாலேயே…’
இயலாமையின் விசும்பும் ஓசை மட்டும் மெதுவாய்க் கேட்டது.


அது கொழும்பு துறைமுகம்…

ஒவ்வொருவராக வரிசையில் நின்று உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டோம். எங்களுக்காக துறைமுகத்தில் நின்றிருந்த அந்தக் கப்பலின் படிகளில் ஏறும்போது நங்கூரி என்ற பெயர் பெரிதாக அந்தக் கப்பலில் இந்தியிலும், ஆங்கிலத்திலும் எழுதியிருந்ததை அவதானித்தேன். 1983ம் ஆண்டு யூலை மாதம் இனக்கலவரத்தில் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் அகதிகளைப் பாதுகாப்பாக ஏற்றிச் செல்வதற்காக அந்தக் கப்பல் இந்தியாவில் இருந்து நல்லெண்ண விஜயத்தில் வந்திருந்தது. நீண்ட நாட்களின்பின் சிரித்த முகத்தோடு ‘வாங்க வாங்க’ என்று கப்பலின் வாசலில் நின்றவர்கள் எங்களை அன்போடு வரவேற்றார்கள். அவர்களின் சிரித்த முகத்தையும், அந்த அன்பான உபசரிப்பையும் பார்த்ததும் மருண்டு போயிருந்த எங்கள் மனசுக்குச் சற்று ஆறதலாக இருந்தது மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பான ஒரு இடத்திற்கு வந்துவிட்ட நிம்மதியும் அந்தக் கணமே ஏற்பட்டது. சொந்த மண்ணிலேயே அகதியாக்கப்பட்ட துரதிர்ஷ்டத்தை நினைத்தபடி அருகே நின்ற அக்காவின் முகத்தைப் பார்த்தேன், எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் நிம்மதியாய் ஊர் போய்ச் சேர்ந்தால் போதும் என்ற கவலை அவள் முகத்தில் படர்ந்து கிடந்தது. கடந்த ஒரு வாரமாக நடந்த கலவரத்தின் பாதிப்பால், உயிர் தப்பினால் போதும் என்ற பயத்தில் அக்காவின் பாதியுயிரே போயிருந்தது. கப்பலின் கீழ்த்தளத்தில் வரிசையாக இருந்த படுக்கைகளில் அக்காவிற்கு ஒரு படுக்கையை ஏற்பாடு செய்து கொடுத்து, நிம்மதியாகப் படுக்கச் சொன்னேன். தூக்கமில்லாத இரவுகளாலோ என்னவோ படுத்த உடனேயே அக்கா அயர்ந்து தூங்கிவிட்டாள்.


அக்கா தூங்கியதும், அப்போது மாணவப் பருவத்தில் இருந்த நானும் எனது நண்பர்களும் கப்பலின் மேல் தளத்திற்குச் சென்றோம். கூட்டம் கூட்டமாக ஆங்காங்கே தெரிந்தவர்கள், தெரியாதவர்கள் என்று பலரும் மேற்தளத்தில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். யாரை நம்பி ஒன்றாக, ஒற்றுமையாக வாழலாம் என்று நினைத்தார்களோ, அவர்களே கைவிட்டு விட்டபோது, வேலியே பயிரை மேய்ந்துவிட்ட ஏமாற்றம் எல்லோர் மனதிலும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. இனியும் இவர்களோடு ஒற்றுமையாக வாழமுடியாது, வாழவிடமாட்டாரகள் என்ற உண்மையும் இந்த இனக் கலவரத்தின்போது தெளிவாகப் புரிந்தது. உறவை, உயிரை, உடமையை, மானத்தை என்று பலவிதமான இழப்புகளின் பாதிப்பு ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் தெரிந்தாலும், அந்த சோகத்திலும் உயிர்தப்பி சொந்த மண்ணை நோக்கிப் பாதுகாப்பாய்ப் போகிறோமே என்ற நிம்மதி அவர்கள் முகத்தில் பிரதிபலித்தது.



யாரோ அழும் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அந்தப் பெண் விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அருகே நின்ற அவன் விறைத்தபடி அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கணவனாய் இருக்குமோ என்று நினைத்துப் பார்த்தேன். கணவனாய் இருந்தால் அவளை அணைத்து அவளுக்கு ஆறுதலாவது சொல்லியிருப்பானே, ஏன் இப்படி வேண்டாத யாரோபோல எட்டநிற்கிறான். அவளோ வெறி பிடித்தவள்போல ஓவென்று கத்தி அழுவதும் பின் அடங்கிப் போவதுமாய் இருந்தாள். அங்கே நடப்பது ஏதோ அசாதாரண நிகழ்வுபோல எனக்குத் தெரிந்தது. அவசரமாக கீழ்த்தளத்திற்கு ஓடிவந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த அக்காவை எழுப்பி அங்கே நடந்ததை மெதுவாக சொன்னேன். பெண்களின் துயரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு ஆசிரியையான அக்கா ஒருபோதும் மௌனமாய் இருந்ததில்லை. பதட்டத்தோடு அக்கா துள்ளி எழுந்து மேற்தளத்தில் இருந்த அவர்களை நோக்கிச் சென்றாள். நானும் கூடவே சென்றேன்.

அவர்களுக்குள் வாக்குவாதம் சூடேறியிருந்தது. அவள் கைகளை அகல விரித்து அவனைத் தடுத்தபடி ஏதோ உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் சொல்வதைக் கேட்கும் நிலையில் அவனோ இல்லை. ஆவேசம் கொண்டவளாய் திடீரென அவளைத் தள்ளிவிட்டு கப்பலின் ஓரம் நோக்கி ஓடிவந்தான். எங்களைக் கடந்து செல்ல முற்பட்டபோது, எதாவது விபரீதம் நடந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் எதிரே வந்த அக்கா அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

‘என்ன, என்னாச்சு..?’

‘என்னை விடுங்கோக்கா’

‘அப்படி என்ன கோபம், அவள் உன்னை ஏசினாளா?’

‘இல்லையக்கா, என்னை விடுங்கோ’

‘ஏன் என்ன செய்யப் போகிறாய்?’

‘நான் தற்கொலை செய்யப் போறேன். மானம் போச்சு, என்னால இனி உயிரோட இருக்க முடியாது.’ அவன் ஆவேசமாக கைகளை விடுவிக்க உதறினான்.

தற்கொலையா? எனக்கு உதறல் எடுத்தது, வாக்குவாதப் படும்போது அவள் ஏதாவது மனம் நோகக்கூடியதாகச் சொல்லியிருப்பாளோ? அந்த ஆத்திரம் தாங்கமுடியாமல் இப்படி முடிவு எடுத்திருப்பானோ என்று என் மனசு அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கையில்,

‘சரி நான் விடுகிறேன், எனக்கு என்ன நடந்தது என்று சொல்லலிவிட்டு அப்புறம் குதி’ என்றாள் அக்கா.

அவன் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை., சட்டென்று அடங்கிப் போய்விட்டான். அவனது இயலாமையின் விசும்பும் ஓசை மட்டும் மெதுவாய்க் கேட்டது. தற்கொலை என்பது ஒரு கணத்தில் சடுதியாக எடுக்கும் சந்தர்ப்பம் சார்ந்த முடிவு. சிந்திக்க நேரம் கிடைத்தால் அந்த முடிவை மாற்றிக் கொள்ள நிறையவே சந்தர்ப்பம் இருக்கிறது.

அவள் இப்போது தயங்கித் தயங்கி அருகே வந்தாள்.

‘நீங்க..?’ என்றாள் அக்கா.

‘நான் தான் இவருடைய மனைவி’ அவனைப் பாரத்துக் கொண்டே தயக்கத்தோடு சொன்னான்.

‘இல்லை, இல்லை இல்லை..!’ அவன் மீண்டும் ஆத்திரத்தில் கத்தினான்.

‘இது உன்னுடைய மனைவி இல்லையா?’ அவளைக் காட்டி அக்கா கேட்டாள்.

‘இவள் எல்லாம் ஒரு பெண்டாட்டியா? மானம் கெட்டவள், சொல்லவே வெட்கமாயிருக்கு!’ வெறுப்பால் அருவருப்போடு அவள்மீது ‘தூ’ என்று எச்சில் துப்பினான்.

அவளோ சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அடிபட்ட மான்போல, ஒரு கணம் கூனிக்குறுகி அதிர்ச்சியில் அப்படியே ஒடுங்கிப் போய்விட்டாள்.

‘பாவி, உன்னுடைய உயிரைக் காப்பாற்றத்தானே என்னை நானே பலி கொடுத்தேன், இப்ப என்மேல பழிபோடுறியே..!’ அவள் ஓவென்று தலையில் அடித்துக் கொண்டு ஒப்பாரி வைத்து அழுதாள். இருவரும் மாறிமாறி ஒருவரையொருவர் குற்றம் சாட்டித் தங்களின் இயலாமையை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கவே, அவனது பழிச்சொல் தாங்கமுடியாமல் அவளும் கடலில் குதித்து விடுவாளோ என்ற பீதி அக்காவின் முகத்தில் தெரிந்தது.

மனசில் உள்ளதைக் கொட்டித் தீர்க்கட்டும் என்று அவர்களுக்காக அக்கா காத்திருந்தாள். அவளது கன்னத்திலும் கழுத்திலும் பிறாண்டியது போன்ற கீறல் காயம் காய்ந்து சிவந்து போயிருந்தது. மானம் போனபின் எதற்காக உயிர்வாழவேண்டும் என்று அவர்கள்; நினைத்திருக்கலாம். அவர்களின் தற்கொலை முயற்சிக்குக் காரணம் என்னவாய் இருக்குமென்று ஓரளவு புரியலாயிற்று.

அவள் விம்மி விம்மி அழுவதைப் பார்த்துப் பொறுக்க முடியாமல், அவளை மெல்லத் தாங்கி அழைத்துச் சென்று ஆசுவாசப் படுத்தி ஓரிடத்தில் அமரவைத்தாள் அக்கா. அவளைக் கண்காணிக்கும்படி என்னிடம் சைகை செய்துவிட்டு கணவனிடம் சென்று விசாரித்தாள்.

இனக்கலவரத்தின்போது காடையர் கூட்டம் அவனைப் பிடித்துக் கொள்ள, அவனுக்கு முன்பாகவே அவளைத் துகிலுரிந்து மானபங்கப்படுத்தி விட்டதாக அவன் முறையிட்டான்.

‘நீ ஒரு ஆண்பிள்ளைதானே, அவளைக் காப்பாற்றியிருக்கலாமே?’ என்றாள் அக்கா.

‘என்னாலே முடியலையே!’

‘அவளைக் காப்பாற்ற ஏதாவது முயற்சியாவது நீ செய்திருக்கலாமே?’

‘எப்படியம்மா முடியும், அவங்க கூட்டமாய் வந்தாங்க, கையிலே கத்தி, துப்பாக்கி, சைக்கிள் செயின் என்று எல்லாம் கொண்டு வந்தாங்க’

‘இரண்டுபேரும் தப்பியாவது ஓடியிருக்கலாமே’

‘ஊரடங்கு சட்ட நேரம் தெரு முனையிலே இராணுவம் கடமையில் இருந்தாங்க, அந்தப் பக்கம் ஓடிப்போனால் சுட்டுப் போடுவாங்க, அதனாலே..!’

‘அதனாலே..?’

‘மகனையும் தூக்கிக் கொண்டு பின்பக்க வாசல் கதவால் ஓடி ஒளியப் போனபோதுதான் அவங்கள் எங்களைப் பிடிச்சுக் கொண்டாங்கள். என்னைக் கட்டிப்போட்டிட்டு என் கண் முன்னாலேயே…’

மேற்கொண்டு எதையும் கேட்க அக்கா விரும்பவில்லை. ஆனாலும் அவன் தொடர்ந்தான்.

‘நான் திமிறினேன், துப்பாக்கியாலே எனது மண்டையிலே ஒரு போடு போட்டாங்க, நான் மயங்கிப் போயிட்டேன். அப்புறம் என்ன நடந்தது என்றே எனக்குத் தெரியாது..!’

‘அப்புறம் எப்படித் தப்பி வந்தீங்க..?’

‘நான் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்து பார்த்தபோது, கசக்கிப்போட்ட மலர்போல கலைந்த முடியோடு அவள் அழுதபடி மூலையிலே உட்கார்ந்திருந்தாள், காலையிலே ஊரங்குச் சட்டத்தை ஒரு மணிநேரம் தளர்த்தினாங்க, அப்போ தப்பி ஓடிவந்து அகதிகள் முகாமிலே தஞ்சம் புகுந்தோம்..’

அக்கா பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.

யார்மீதும் பிழை சொல்ல முடியாத நிலமை. அவர்களின் பையனைத் தூக்கிக் கொண்டு, அவளையும் அணைத்து ஆசுவாசப் படுத்தியபடி கீழ் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவளுக்கு ஆறதல் சொல்லி அவளை அமைதிப் படுத்தினாள். சோகமும், வலியும் வேதனையும் வெறுப்பும் மிக்கதாய் அந்தக் கப்பல் பயணம் இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்தது.

தமிழர்கள் வாழ்ந்த பாரம்பரிய பிரதேசங்களில் ஒன்றான வடபகுதியில் உள்ள காங்கேயன்துறை துறைமுகத்தில் நாங்கள் வந்து இறங்கியபோது அவளும் எங்களுடன் இறங்கினாள். அக்காவின் ஆலோசனையை ஏற்று மனம் தெளிந்து, தற்கொலை முயற்ச்சியைக் கைவிட்டிருந்தாள். தற்காலிக அகதிகள் முகாமில் தன்னார்வத் தொண்டராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த மாணவியான அக்காவின் மகள் ரோசாவிடம் அவர்களுக்கு நடந்ததைகூறி அவர்களை அவளிடம் ஒப்படைத்தோம்.

அந்தக் கப்பலில் வந்த ஒவ்வொரு பயணிகளும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் பாதிக்கப் பட்டிருந்தார்கள். அது போன்ற பல உண்மைச் சம்பவங்களை அவலப்பட்டு வந்த பலரிடம் நேரில் கேட்டு அறிந்து கொண்டதாலோ என்னவோ கொஞ்ச நாட்களாக எதிலும் நாட்டமில்லாமல் ரோசா மனம் கலங்கிப் போயிருந்தாள். சில நாட்களின்பின் தானும் ஒரு போராளியாக மாறப்போவதாக வீட்டிலே சொல்லிவிட்டு அக்காவின் மகள் ரோசாவும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைந்து கொண்டாள். அப்போதைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் அவளைப் போன்ற பலர் சென்ற பாதை சரியானதா தவறானதா என்பதைச் சிந்திக்க இடம் தரவில்லை. தமிழர்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள ஏதாவது தற்பாதுகாப்பு முறை ஒன்று வேண்டும் என்பதே பாதிக்கப்பட்ட எல்லோரது குறிக்கோளாகவும் இருந்தது. அதை அடைவதற்குத் தற்பாதுகாப்புப் போராட்டமே ஏற்றதாகவும் இருந்தது. ஆயுதம் தாங்கி ஆக்கிரமிப்பில் ஈடுபட்ட எதிரிக்கு அகிம்சை என்றால் என்னவென்று புரியவில்லை. அகிம்சை மூலம் புரியவைக்கப் பலமுறை முயன்றபோதும் அது தோல்வியிலேயே முடிந்தது. தமிழ் இனத்தை அழிவில் இருந்து காப்பாற்றப் போராளியாகத் தன்னை அர்ப்பணித்த ரோசாவின் மரணச்செய்தி வந்தபோதும் அக்கா கலங்கவில்லை. ஆக்கரமிப்பு இராணுவத்திடம் அகப்பட்டு, மானமிழந்து கோழை போலச் சாவதைவிட, தனது மகள் மாவீரராய் களத்தில் போராடி இறந்து போனதில் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டாள் அக்கா. எந்தப் பெண்ணைத் தற்கொலை முயற்சியில் இருந்து அக்கா காப்பாற்றினாவோ அந்தப் பெண் இப்போது வன்னியில் உள்ள முதியோர் காப்பகத்தின் காப்பாளராகக் கடமையாற்றுகின்றார். அவளது கணவனோ மனநோயாளியாய் மனநோயாளர் காப்பகத்தில் தனக்குத்தானே தண்டனை கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறார். அன்று சிறுவனாக இருந்த அவர்களின் மகன் இன்று மணலாறு களமுனையில் முனைப்போடு போராடும் ஒரு தற்பாதுகாப்புப் போராளியாகத் தன்னைத்தானே அர்ப்பணித்து நிற்கின்றான். அந்த வலியும், வேதனையும் அனுபவித்த அவர்களுக்குத்தான் புரியும்.

இனக் கலவரங்களின் போது மட்டுமல்ல, மதம் பிடித்த யானைபோல, வெறிபிடித்த ஒருசில அரசியல் வாதிகளால் எத்தனை தமிழ் குடும்பங்கள் இன்று சீரழிந்து போயின. வேண்டாத விதி அவ்வப்போது வலியவந்து ஒவ்வோர் குடும்பத்திலும் விளையாடிக் கொண்டே இருக்கிறது. மனிதநேயமற்ற ஆயுத விற்பனையாளர்களால் அப்பாவி உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டு இழப்புக்கள் இரண்டு பக்கமும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. சரி, பிழை யாரறிவார்?


நன்றி:   விகடன் தீபாவளி மலர்- 2008

சமர்ப்பணம் - Dedication.


Late Mr. K. Sivagananathan.
சமர்ப்பணம்

என்னை ஆளாக்கி எழுத்துலகிற்கு

அறிமுகம்  செய்து வைத்த‌ எனது

மூத்த‌ சகோதரர் அமரர்

திரு.கு.சிவகணநாதன்





          அவ‌ர்க‌ளுக்குச் சம‌ர்ப்பணம்.

( Mr. K. Sivagananathan, Acting General Manager, Bank Of Ceylon.)


Dearest Brother

The shock of hearing that my brother had passed away was extremely hard for me to handle. Memories I had of him were very loving and it makes me proud every time I remember them. The one person who guided me through life was no longer there to help me. The bond that we had was very touching. He was everything an older brother was supposed to be, a leader, a guardian, an advisor, and much more. We came from a loving family consisting of four brothers and two sisters. Our father Mr. A. Kurunathapillai was the Principal at Nadesweara College Jr. at Kankesanthurai. At a young age, our father passed away and my eldest brother became the dominant person in the house. His name was Siva but all the older individuals would refer to him as Rasa, which means the king. He set high standards for all of us to follow.

Anna always made sure we were all right and every now and then inquiring about our health, job, and how the children are doing. While I was doing my G.C.E O/ Level exam, my brother came from Colombo for vacation. Our family always gave him royal treatment. The day I walked him to the railway station for his journey back to Colombo, he told me about how he has strived hard to achieve success in life. The walk was about ten minutes and he used the time to give me advise about the value of education and about the role I played in the future of the family. The way he talked was unique, he never forced anyone to follow his advice but it was something great about him that just seem as it was the right thing to do. In that small amount of time, he influenced me to change my life to establish a purpose in my living. When I was admitted to the Institute of Chartered Accountancy, he helped me get into an audit firm. He advised me to join the Maharaja Organization. As my oldest brother, he helped me a lot in arranging my marriage.

Upon his saner advice, I decided to leave Sri Lanka and move my family to Canada. Moving to a new country was hard for us but my brother would always call to make sure we were all right. In 1997, I produced a Tamil education video called 'Tamil Aaram'. I personally invited him to preside the meeting at the release of the video. He accepted my invitation with hardly any hesitation and gave us a lot of moral support. As my kids grew older, he would often advice them too about the value of education. It brought back memories of the same thing he would tell me. My kids were proud of the things he had accomplished and looked upon him as a role model. As my writing career developed, he encouraged me to compile and publish in the form of a book. I invited him to come to my book release in April 2002 and he happily accepted my invitation.

We are really sorry that his untimely a sudden demise had made it not possible for him to be there physically but I am sure his soul will be there on that day with his perpetual smile, blessing me. Anna, I dearly admire you for everything you have done for me. I know I wouldn't be here if I never took your strong advise. Along with my family, you have a solemn sanctuous place in our hearts. You are a special man who will always be remembered for the caring love you gave us all.

Your Loving Brother
Kuru Aravinthan








Friday, September 10, 2010

தீக்குளிக்கும் மனங்கள் - சிறுகதை .குரு அரவிந்த​ன்

Thee kulikum manankal
சுரேன் மருத்துவமனைக்குப் போகும்போது மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. போதாக் குறைக்கு குளிர் வேறு அவனை நடுங்க வைத்தது. குளிரில் நடுங்கினானா அல்லது எதிர் காலத்தை நினைத்து நடுங்கினானா என்பது அவனுக்கே புரியவில்லை. சுபாவையும் குழந்தையையும் வீட்டிற்கு கூட்டிப்போக டாக்டர் அனுமதித்தால் டாக்சி ஒன்றை பிடித்துக் கொண்டு போக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். பஸ்சுக்குள் இருந்த சூடு இதமாக இருந்தாலும் ஏனோ அவனது மனது மட்டும் விறைத்துப் போயிருந்தது. இரண்டு நாட்களாக குழம்பிக் கிடந்த மனசை ஒருவிதமாகத் தேற்றிக்கொண்டுதான் ஆஸ்பத்திரிக்கு கிளம்பினான். குழந்தை பிறந்ததில் இருந்து அம்மா ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது. அம்மா இங்கே வந்து ஒரு வருடம்தான் ஆகிறது. தன்னுடைய சம்மதம் இல்லாமல் நடந்த திருமணம் என்பதால் தொடக்கத்தில் இருந்தே அம்மாவிற்குச் சுபாவைப் பிடிப்பதில்லை என்பதும் அம்மாவின் இப்படியான செய்கைகளுக்கு உறவினர்களும் ஒரு காரணம் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஊர் வம்பு என்றால் இலவச ஆலோசனை கொடுப்பதில் பழக்கப் பட்டவர்கள். ஒத்துப் போகாவிட்டால் போட்டு மிதிப்பார்கள்; இல்லாவிட்டால் தூற்றிவிட்டுப் போவார்கள். அம்மாவிற்கு உரமேத்திவிடும் இந்தச் சொந்தங்களை நினைக்க அவனுக்கு அவர்கள்மேல் வெறுப்பும் வந்தது. சுரேன் வேலையை இழந்த போதும் சரி வேலையை இழந்தவர் களுக்கான இன்சுரன்ஸ் பணத்தைப் பெற்ற போதும் சரி சுபா எதுவுமே சொல்லவில்லை. வேலை இழந்தவர்களுக்கான இன்சுரன்ஸ் பணம் நிறுத்தப்பட்டபோது சுபாவிற்கு அதிஷ்டவசமாய் ஒரு வேலை கிடைத்ததால் அந்த வருமானத்தை வைத்துக் கொண்டு ஒருவாறு குடும்பச் செலவைச் சமாளித்தனர். எவ்வளவோ தேடியும் பொருத்தமான ஒரு வேலை அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்பதையிட்டு அவளுக்குச் சிறிது ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. எப்படியாவது ஒரு வேலைதேடி எடுத்து விடுவான் என்ற நம்பிக்கையோடு அவளது வருமானத்தில் அவர்கள் காலத்தை ஓட்டினர். அலுவல கத்தில் கூடுதலான வேலை இருக்கும்போது அவள் அதை முடித்து விட்டு தாமதமாகத் தான் வீட்டிற்கு வருவாள். மாமியார் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு இருப்பதும் அவளை தொடர்ந்து வரும் மாமியாரின் அந்த மெளனப் பார்வையும் அவளுக்குப் பிடிப்பதில்லை. அந்தப் பார்வையைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அவள் அனேகமான நாட்களில் மேலதிக வேலை செய்துவிட்டுத் தாமதமாக வீடுவரத் தொடங்கினாள்.

'எங்கே போய்ச் சுத்திட்டு வர்றான்னு கேட்கமாட்டியா?' அம்மா முணுமுணுத்தாலும் சுரேன் மெளனம் காத்தான்.

பொருளாதார நெருக்கடி காரணமாகச் சின்னச் சின்ன விடயங்களுக்கெல்லாம் கணவன் மனைவிக்கிடையில் சில சமயங்களில் மனஸ்தாபம் ஏற்படத் தொடங்கியது. அது மட்டுமல்ல அவளது உழைப்பில் தான் சாப்பிடுவதாக அவனுக்குள் ஒருவித தாழ்வு மனப்பான்மையும் ஏற்பட்டது. ஆனாலும் அந்த நிலையைத் தவிர்க்க முடியாதென்பதால் அவன் அதைத் தனக்குள் ஜீரணித்துக் கொண்டான். அவர்களுக்குள் இருந்த சூழ்நிலையின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்தவோ என்னவே அந்தச் செய்தி குடும்ப டாக்டாரின் வாயால் வந்தது.

'உண்மையாவா டாக்டர்?' என்றான் வியப்புடன்.

'ஆமாம்.... தகப்பனாகப் போகிறீர்கள்! எனது வாழ்த்துக்கள்!' என்று சொல்லி சுபா கர்ப்பமாய் இருப்பதை நிச்சயப்படுத்தினார் டாக்டர். அவள் தாய்மை அடைந்ததில் அவனுக்குச் சந்தோஷம். குடும்பப் பொருளாதார நிலையை நினைத்து வருத்தப்பட்டாலும் குழந்தை ஒன்று வீட்டில் தவழ்ந்தால் அவர்களுக்குள் உள்ள இறுக்கம் தளரும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

'இந்த நிலையில் எங்களுக்கு ஒரு குழந்தை வேண்டுமா?' என்று சுபா அவனிடம் தனிமையில் கேட்ட போது அவன் எதுவும் பேசாமல் மெளனம் சாதித்தான்.

அவளுக்குப் பதில் சொல்லும் நிலையில் தான் இல்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அம்மா தங்களோடு இருக்கும்போது குழந்தையை வளர்ப்பதற்கு உதவியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்தான். சுபாவும் அந்த நல்ல செய்தியை ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கவில்லை. பொருளாதாரச் சுமை போதாதென்று இதுவும் ஒரு சுமையாகப் போவதாக நினைத்தாள். கருவை அழிக்கவும் மனம் இடம் தராதபடியால் வருவது வரட்டுமென்ற நம்பிக்கையோடு கருவைச் சுமந்தாள்.

மாதங்கள் செல்லச் செல்லத் தாய்மையின் பொலிவில் சுபா மேலும் அழகாகத் தொந்ரிதாள்.

'காங்கிராட்யுலேஷன் மிஸ்டர் சுரேன்! பேபி கேர்ள்!' டாக்டர் அவனது கையைப் பிடித்துக் குலுக்கிவிட்டுப் போனார்.


குழந்தையைக் குளிப்பாட்டி கொண்டு வந்து கொடுத்தாள் நர்ஸ். புதிய வாரிசைப் பார்க்கும் போது தாயாரின் முகம் எப்படி மலரும் என்று கற்பனை பண்ணிக் கொண்டு தாயைப் பார்த்தான். என்ன இது? முகம் மலர்ந்து உடம்பு பூரித்துப் போவதற்குப் பதிலாக ஏன் அம்மாவின் முகம் இப்படிக் கறுத்துப் போகிறது?

பெண்குழந்தை என்பதால் அம்மாவிற்குப் பிடிக்கவில்லையோ?

'என்னம்மா பேத்தி என்னவாம்?' ஆவலோடு தாயாரைப் பார்த்துக் கேட்டபடி அருகே வந்தான்.

தாயார் எதுவும் பேசாமல் குழந்தையை அவனிடம் கொடுத்து விட்டுத் தன் நெற்றியை அழுத்திப் பிடித்தபடி அருகே இருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார்.

'என்னம்மா என்னாச்சு?' சுரேன் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

'இல்லை தலை கிறுகிறுக்குது அது தான் தாங்க முடியவில்லை! ' தாய் தன்னிடம் எதையோ மறைக்கிறார் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.

அவன் இப்போ குழந்தையின் முகத்தை வெளிச்சத்தில் வடிவாகப் பார்த்தான்.

'என்ன இது? ' தன்னையறியாமலே வாய் விட்டுச் சொல்லிக் கொண்டு தாயாரைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

'குழந்தையை மாறிக் கொடுத்துவிட்டார்களோ?'

எப்படி? எப்படி இது சாத்தியமாகும்? அவனுக்கு ஒரே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. குழந்தையின் தோல் இமை முடி எல்லாம் வெள்ளையாய்....!

'காட்டுக் கரியன்' என்று சில நண்பர்கள் அவனைப் பழிக்கும் போதுகூட வராத தாழ்வு மனப்பான்மை இப்போது அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு பீறிட்டுக் கொண்டு வந்தது.

நெஞ்சுக்குள் விடைதெரியாக் கேள்விபோல ஏதோ வலித்தது.குழந்தையை சுபாவிற்கு அருகே கிடத்திவிட்டு அவளைப் பார்த்தான். சுபா இன்னமும் அரை குறைத் தூக்க மயக்கத்திலிருந்தாள்.

'சுபா... சுபா! குழந்தையைப் பார்த்தியா?' பதட்டப் பட்டான்.

அவள் மெல்லக் கண்திறந்து குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் கண்கள் செருக மயங்கிப் போனாள்.

அந்த நேரம் உள்ளே வந்த டாக்டர் அவனது பதட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு அவனுக்கு குழந்தையைப் பற்றிய சில விளக்கங்களைச் சொன்னார்.

மயக்க நிலையில் சுபா இருந்தாலும் டாக்டர் சொல்வ தெல்லாம் அவளுக்கும் கேட்டது.

'மிஸ்டர் சுரேன்! நீங்கள் குழந்தையின் தகப்பன் என்ற முறையில் இந்தப் பிரச்சனையை மிகவும் கவனமாக அணுக வேண்டும். எப்படி இந்தக் குழந்தை வெள்ளை நிறத்தோடு பிறந்தது என்று வீணாக அலட்டிக் கொள்ள வேண்டாம். எப்போதாவது ஒரு குழந்தை இப்படிப் பிறப்பதுண்டு. இதை 'அல்பினோ' என்று சொல்வார்கள். தோலிலும் முடியிலும் இதனால் ஏற்படும் நிறமாற்றத்தை அவதானிக்கலாம். இவர்களுக்கு சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்க்கும் போது கண்கூட அடிக்கடி கூசுவது போல இருக்கும். இதைத் தவிர வேறு எந்தக் குறைபாடும் இவர்களிடம் இருக்காது. மற்றும்படி ஆரோக்கியமாகவே இருப்பார்கள். பயப்பட ஒன்றுமில்லை. இதற்காகக் கவலைப் படவேண்டாம். டேக்கிட் ஈஸி! ' டாக்டர் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்.

தாயார் ஏற்கனவே வீட்டிற்குப் போய்விட்டபடியால் அவன் தாமதமாகத்தான் வீட்டிற்குத் திரும்பிப் போனான். உள்ளே நுழைந்தபோது அம்மா யாருடனோ போனில் பேசிக் கொண்டிருப்பது அவனுக்கும் கேட்டது. 'வெள்ளைக்கார பொஸ் ஜாக்கோ ஜாக்ஸனோவாம் ஓவர்டைம் செய்யச் சொல்லுறார் என்று வீட்டிலே வந்து சொல்லும் போதே
நினைத்தேன். ஓவர்டைம் செய்யிறேன் என்று சொல்லி நேரம் கழிச்சு வீட்டிற்கு கண்ட நேரத்திலையும் வரும்போதே ஏதோ விபரீதம் நடக்கப் போகுதென்று எனக்குத் தெரியும். அப்படியே நடந்திட்டுது. இப்படி ஒரு அவமானத்தோடை எப்படி இனி இங்கே இருப்பன். யார் முகத்திலை முழிப்பன்? '

அம்மா யாரோடு பேசுகிறா? மறுபக்கத்தில் யாராய் இருக்கும்? வம்பளக்கிறார்கள்!

'ஆமா... பார்த்தால் பரமசாது மாதிரி இருந்து கொண்டு எல்லாருக்கும் தண்ணி காட்டிவிட்டாள். இந்தமாதிரி ஊமாஞ்சிகளை எல்லாம் நம்பக்கூடாது! '

சுபாவைப் பற்றி ஏச்சுக்கள் திட்டுக்கள் எல்லாம் அவன் காதில் விழுந்தன.

'என்னம்மா? இப்ப என்ன நடந்து போச்சென்று இப்படிக் குதிக்கிறீங்க?' சுரேன் இடைமறித்துக் கேட்டான்.

'இன்னும் என்ன நடக்க இருக்கு? நீ ஒரு ஆம்பிளையாக இருந்தால் தானே அவள் உனக்கு அடங்கி நடக்கிறதுக்கு! இரவிரவாய் ஆடிப்போட்டு வந்து இப்ப கையிலை ஒண்டோட....? இதை யாரிடம் போய்ச் சொல்வேன்!' என்று அம்மா ஒப்பாரி வைத்து தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.

'அம்மா தயவு செய்து பொறுமையாய் இருங்கோ! டாக்டர் விபரமாய் எல்லாம் சொன்னவர். இது 'மெலனின் பிக்மென்ட்' என்று சொல்லப்படும் நிறப்பொருள் கலம் இல்லாத காரணத்தால் சில குழந்தைகளுக்கு வரும் ஒருவித குறைபாடாம். எங்க கஷ்டகாலம் என்னுடைய குழந்தைக்கு வந்திருக்கு!'

'உன்னுடைய குழந்தையோ? நீ சும்மா மழுப்பாதை! குழந்தையைப் பார்த்திட்டு உன்னைப் போல இருக்கென்று யாராவது சொல்லுவினமே? எப்படிச் சொல்லுவினம்.... கண்ணும் நிறமும் உன்னுடைய சாயல் இருந்தாத்தானே?'

'அம்மா சும்மா இருங்கோ! நீங்களும் ஒரு பெண் தானே! மனம் நொந்து போய் நாங்கள் இருக்கிறது போதாதென்று கண்டபடி நீங்களும் பேசாதையுங்கோ! தப்பான நோக்கத்தோட எதையும் பார்க்காதையுங்கோ! தயவு செய்து சுபாவை இப்படியெல்லாம் திட்டாதையுங்கோ!'

'ஓ! உனக்குச் சுபாவைப் பற்றிச் சொன்னால் பொத்திக் கொண்டு கோபம் வந்திடும். ஏன் நேரம் கழிச்சு வீட்டிற்கு வாறாள் என்று ஒரு நாளாவது வாயைத் திறந்து கேட்டிருக்கிறியா? உண்மையைச் சொன்னால் உனக்கேன் கோபம் வருகுது? குழந்தையைப் பார்த்திட்டு இனசனம் வாயை மூடிக் கொண்டா இருக்கப் போகினம்? இனிமேல் அவளோட நானிந்த வீட்டிலை இருக்கமாட்டன்.

எனக்கு ஒரு வழி செய்து போட்டு நீ என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்! '

'நிறுத்தம்மா போதும்! நீயே ஊரெல்லாம் கூட்டிக் கதை கட்டி விடுவாய் போல இருக்கு. நான் ஒன்றும் ராமனில்லை அவளைத் தீக்குளி என்று சொல்வதற்கு! ' கோபத்தோடு சத்தம் போட்டுச் சொல்லி விட்டுக் கதவை அடித்துச் சாத்திக் கொண்டு படுக்கைக்குப் போனான்.

அம்மா சுபா மீது கொண்ட வெறுப்பின் தாக்கம் இப்போது தான் வார்த்தைகளாய் வெடித்துக் கொண்டு வருகிறது. வெறும் வாயை மென்று கொண்டிருந்த உறவினருக்கு அவல் கிடைத்திருக்கிறது. அவர்களுக்கு இதுவே போதும்! ஒற்றுமையாய் இருக்கும் குடும்பத்தைச் சிதைத்து விட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பார்கள். நெடுநேரம் தூக்கம் வராமல் தவித்தவன் இந்தப் பிரச்சனைக்கு எப்படியாவது ஒரு முடிவு காண வேண்டும் என்று நினைத்தபடி தூங்கிப் போனான்.

அவன் அறைக்குள் நுழைந்த போது சுபா அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ட்ரிப் கொடுத்திருந்தார்கள். அவளது படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். தூக்கத்திலும் தாய்மையின் பூரிப்பு முகத்தில் தெரிந்தது.

'இந்தக் களங்கமில்லாத முகத்தைப் பார்த்தா அம்மா இப்படிச் சொன்னா? '

'வந்திட்டீங்களா என்ன யோசிக்கிறீங்க? ' சுபாவின் குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டான்.

'குழந்தையைக் கொஞ்சம் பிடியுங்களேன்!' மார்போடு அணைத்திருந்த குழந்தையை நீட்டினாள்.

அவன் மனசு சஞ்சலப்பட்டது. அவள் சொன்னது தனக்குக் கேட்காதது போல எங்கேயோ பார்வையைச் செலுத்தினான்.

'என்னோட பொஸ் மிஸ்டர் ஜாக்ஸன் வந்திருந்தார். இந்த ப்ளவர் பாஸ்கட்டும் கிப்ட்டும் அவர்தான் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். இத்தனை வேலைக்கு நடுவிலும் என்னைத் தேடி வந்திட்டாரே ஹீ இஸ் கிறேட்!'

' ஹீ இஸ் கிறேட்? '

சம்மட்டியால் மண்டையில் அவனுக்கு அடித்தது போல இருந்தது. வீட்டிலே ஒரு பிரளயமே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி இவளுக்கு எடுத்துச் சொல்லுவது?

'என்ன ஒரு மாதிரி இருக்கிறீங்க?' என்றாள் சுபா அவனது நிலைமை புரியாது.

இவன் ஒன்றுமில்லை என்பது போலத் தலையாட்டினான். ஆனாலும் முகம் காட்டிக் கொடுத்தது.

'அப்போ குழந்தை இப்படிப் பிறந்திட்டுதே என்று வருத்தப்படுறீங்களா? '

அவன் அதற்கும் இல்லை என்றே தலையாட்டினான்.

'நாங்க செய்த பாவத்திற்கு இந்தக் குழந்தை என்ன செய்யும் அது பாவம்!' என்று சொல்லிக் குழந்தையைக் கொஞ்சிவிட்டு மார்போடு இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

'இல்லை! சொந்தக்காரர் எல்லாம் குழந்தையைப் பற்றித் தப்பாய்ப் பேசுகினம் அதுதான்...! ' முடிக்காமல் நிறுத்தினான்.

'அதுதான்.... என்ன?' அவள் ஆர்வமாய் அவனைப் பார்த்தாள்.

'கொஞ்ச நாளைக்கு நாங்கள் வேறு எங்கேயாவது கண்காணாத இடத்திற்குப் போய் இருப்போம் என்று நினைக்கிறேன்'

அம்மாவிடம் இருந்தாவது கொஞ்ச நாளைக்கு ஒதுங்கியிருந்தால் சுபாவிற்கு நல்லது என்று அவன் நினைத்தான். அவள் அவனை ஆச்சரிமாய் பார்த்தாள்.

'உண்மையாய்தான் சொல்லுறீங்களா? ' என்றாள் நம்ப முடியாமல்.

'ஆமாம் சுபா! ஒரு வருடமோ இரண்டு வருடமோ சொந்த பந்தத்தை விட்டு ஒதுங்கித் தூர இருந்தால் நல்லது என்று நினைக்கிறேன்'

'நான் ஒன்று சொன்னால் கோபிக்க மாட்டீங்களே!'

'இல்லை சுபா! உன்னோட ஒப்பீனியனையும் கேட்கிறது நல்லதுதானே சொல்லும்!'

'எங்க பொஸ் அடுத்த மாதம் வேலை மாற்றலாகிப் போகிறார். வேறு இடத்தில் ஆரம்பிக்க இருக்கும் புதிய கிளைக்குப் பொறுப்பாகப் போகப் போகிறாராம். அதனாலே...! '

'அதனாலே...?' அவள் சொல்லி முடிக்குமுன் அவன் அவசரப்பட்டான்.

'என்னையும் கூட வர்றியான்னு கேட்கிறார் போவோமா?'

குரு அரவிந்த​னின் குழந்தைக் கவிதைகள் - Kuru Aravinthan's Kids Songs



ஈசன் பாதம் பணிவோமே
(அகர வரிசைப் பாடல்)

ண்ணா அக்கா வாருங்கள்
சான் சொல்லப் படிப்போமே
ங்கே இப்போ வாருங்கள்
 சன் பாதம் பணிவோமே
ண்மை என்றும் பேசிடுவோம்



க்கத் தோடே உழைத்திடுவோம்
ண்ணும் எழுத்தும் படித்திடுவோம்
ட்டில் உளதைக் கற்றிடுவோம்                                        
ன்று பட்டே வாழ்ந்திடுவோம்
டி ஆடிப் பாடிடுவோம்
யம் இன்றிப் பேசிடுவோம்
ஓளவை சொற்படி வாழ்ந்திடுவோம்.




                 வாத்து

 குவாக் குவா வாத்து நீ
 எங்கு போனாய் நேற்று
 பார்த்துப் பார்த்துப் பார்த்துக்
 கண்ணும் பூத்துப் போச்சு

 மெல்ல மெல்ல நடக்கிறாய்
 மேலும் கீழும் பார்க்கிறாய்
 பாடிப் பாடித் திரிகிறாய்
 பள்ளி எங்கே கொள்கிறாய்?

தண்ணீ ரில்நீ நீந்திறாய்
தலையை மூழ்கி எழுகிறாய்
வாயில் மீனைக் கவ்விறாய்
வாவ்வாவ் என்றே தின்கிறாய்

கூட்ட மாகத் திரிகிறாய்
கூடிக் கூடி மகிழ்கிறாய்
ஒன்று பட்டால் உண்டு வாழ்(வு)
என்று சொல்லித் தருகிறாய்.




சிரிக்கும் மலர்கள்


எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில்
சின்னச் சின்னச் செடிகளில்
காலை நேரம் மலர்ந்திடும்
வண்ண வண்ணப் பூக்களாம்


 வண்டு வந்து பாடுமாம்
 வண்ண மலர்கள் ஆடுமாம்
 தென்றல் வந்து தழுவுமாம்
 மகிழ்ந்தே இன்பம் காணுமாம்

தேன்கு டிக்கும் வண்டினம்
பசியி ழந்து பறந்திடும்
களிப்ப டைந்த மலர்களும்
மெல்லச் சிரித்து மகிழ்ந்திடும்.



மகாஜனக் கல்லூரி நூற்றாண்டு விழாவை முன்னிட்டு (2010)
குரு அரவிந்தனின் தமிழ் ஆரம் குறுந்தட்டிலிந்து தெரிந்தெடுத்து
தெல்லிப்பழை மகாஜனக்கல்லூரி வெளியிட்ட மகாஜனன்
குழந்தைக் கவிதைகள் என்ற தொகுப்பில் இருந்து சில பாடல்கள்.
(நன்றி – மகாஜனன் குழந்தைக் கவிதைகள் - 2008)

Thursday, September 9, 2010

சொல்லடி உன் மனம் கல்லோடி..? - குரு அரவிந்தன்

Solladi un manam Kaloodi..?




சொல்லடி உன் மனம் கல்லோடி..?

(குரு அரவிந்தன்.)

அத்தியாயம் - 1

'சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா!
செல்வக் களஞ்சியமே!..'

'குருகுலம்' நாட்டியாலயத்தில் ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்ட மகாகவி பாரதியின் அந்தப் பாடல் போய்க் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பாடலின் வரிகளுக்கு ஏற்ப மாலதியும், கமலினியும் அபிநயத்துப் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தேவகி டீச்சர் அவ்வப்போது அவர்களின் அசைவுகளைக் கவனித்து திருத்தங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். கமலினி மட்டும் எங்கேயோ கவனம் செலுத்திக் கொண்டு தப்புத் தப்பாய் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.
'எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கிறேன், ஒவ்வொரு பதமும் ஆடப்படும் பொழுது தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்றவாறு அபிநயக்க வேண்டும், புரியுதா கமலி?"
"ஆமா!" என்று ஆடிக்கொண்டே தலையசைத்தாள் கமலினி.
பாடல் முடிந்ததும் 'போதும்' என்பது போல கமலி பார்த்து முகபாவனை செய்தாள்.
கமலியின் மனசு ஆட்டத்தில் இல்லை என்பது தேவகிக்குப் புரிந்து போயிற்று.
"போதுமா? ஏன் களைச்சுப் போனியா?"
'ஆமா!' என்ற கமலினி மூச்சு வாங்கினாள்.
'என்னம்மா மாலதி நீயும் களைச்சுப் போனியா?"
'இல்லை டீச்சர், நான் ஆடத்தயார்"
"ஏய் போதும் என்று சொல்லேன்டி" கமலினி தோழியை மெல்ல இடித்தாள்.
மாலதி என்ன சொன்னாலும் அம்மா கேட்பாள் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். சமீபத்தில்தான் கமலினி குடும்பம், தகப்பனின் உத்தியோக மாற்றம் காரணமாக இந்த ஊருக்கு மாற்றலாகிக் குடிவந்திருந்தனர். வசதியான வீடு என்பதால் தாயார் தேவகி பொழுது போக்காக வீட்டிலே நடனவகுப்புக்களை ஆரம்பித்தாள். மாலதி தாயாரின் முதல் மாணவி மட்டுமல்ல வெகுவிரைவில் அபிமான மாணவியாயும் மாறிவிட்டாள். கமலினியோடு ஒரே வகுப்பில் கூடப்படித்ததால் மாலதி, கமலினியின் நல்ல தோழியும் கூட. தன்னைவிட மாலதி மீது தான் அம்மா அதிகம் பாசம் வைத்திருக்கிறாவோ என்று கூட சில சமயங்களில் கமலினி யோசிப்பது உண்டு. அதே சமயம் இப்படி ஒரு நல்ல பண்பான தோழி தனக்குக் கிடைத்திருப்பதையும் எண்ணித் தனக்குள் பொருமைப் படுவதுமுண்டு.
பயிற்சி முடிந்ததற்கு அடையாளமாய் அவர்கள் குருவின் பாதம் பணிந்து உடைமாற்றப் புறப்பட்டனர்.
"இப்படிக் காளைச்சுப் போனேன் என்றால் எப்படி மேடையில் ஆடப்போறாய்? அரங்கேற்றம் செய்தமாதிரித்தான்!" தாயாரின் கண்டிப்பில் முகம் கறுத்தாள் கமலி.
"என்னம்மா.... பிளீஸ் நாளைக்கு நான் சரியாய் ஆடுறேனே" தாயாரிடம் கெஞ்சினாள்.
'சரி விடுங்கோ ஆன்டி, நாளைக்கு அவள் நல்லாய்ச் செய்வாள்' என்று வக்காலத்து வாங்கினாள் மாலதி;.
"என்னமோ செய்யுங்கோ" சலித்துக் கொண்டே எழுந்தார் தேவகி டீச்சர்.
"ஏய் மாலு, அம்மாவிற்கு நீ நல்லாய் ஐஸ் வைத்திருக்கிறாய்?"
"ஐஸா? ஏன்டி அப்படிச் சொல்கிறாய்?"
"பின்னே பயிற்சி வகுப்பிற்கு வந்தால் டீச்சர், வெளியே சந்தித்தால் ஆன்டி இப்படி இன்னும் எத்தனை வேடம் போடப்போறியோ?'
"அப்படி இல்லை, பெரியவங்களுக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டிய இடத்திலே மரியாதை கொடுக்கணும்"
'அப்போ எங்க அம்மாவை பயிற்சி வகுப்பு நடக்கும் போது என்னையும் டீச்சர் என்று கூப்பிடச் சொல்லுறியா?"
"உனக்குக் கஸ்டம் தான், ஆனால் அங்கே நீயும் ஒரு மாணவி என்பதை நினைவிலே வைத்திருக்கணும்"
"உனக்கென்ன, உன்னுடைய அழகான விழிகள் மட்டுமல்ல தாளத்திற்கு ஏற்றமாதிரி உன் அளவான கச்சிதமான உடம்பும் வளைந்து கொடுக்கிறது. எதையுமே இலகுவில் கற்றுக் கொள்ளும் திறமையும், முகபாவமும் உன்னிடம் நிறையவே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு அசைவிலும் நளினமும், அடவு சுத்தமாயும் இருக்கு, முத்திரை அழுத்தம் இருக்கு இதைவிட என்ன வேணும்? உன்னைப் போல என்னால் செய்யமுடியலையே என்ற கவலைதான் எனக்கு. அரங்கேற்றத்திலன்று உன்னோடு எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறேனோ என்று நினைச்சாதான் எனக்குப் பயமாயிருக்கு"
"பயப்படாதே கமலி, மகாகவி பாரதி சொன்னதுபோல நெஞ்சில் உறுதி வேண்டும்! நினைத்தது கைப்படவேண்டும்! ஏதாவது ஒன்றைச் சாதித்துக் காட்டவேண்டும் என்பதில் கவனமாகவும், நிதானமாகவும் இருந்தால் அதை நன்றாகச் செய்து முடிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. அந்த நம்பிக்கை உனக்கும் வரணும். கமலி நானிருக்கிறேன், பயப்படாதே!"
"நான் தயங்கினாலும் நீதான்டீ எனக்கு எப்போதும் உற்சாகம் தருகிறாய். அதுவே எனக்குப் போதும்!'
'பயப்படாதே, நாங்க ஐமாச்சிடலாம்" மாலதி விரல்களை மடித்து கையை உயர்த்திக் காட்டினாள்.
கண்கள் கலங்க கமலி நன்றிப் பெருக்கோடு மாலதியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
'வெளியே இருண்டு போச்சு, அப்பா தேடப்போகிறார், நான் போயிட்டு வர்றேன் கமலி" வாசலில் உள்ள செருப்பை அணிந்து கொண்டு மாலதி கிளம்பினாள்.
'இரு... இரு நீ எப்படி தனியாப் போவாய், நான் வீடு மட்டும் கூட்டிக் கொண்டு வந்து விடுகிறேனே.'
'வேண்டாம் கமலி உனக்கு ஏன் வீண் சிரமம், நான் தனியே போவேன்."
'அம்மா மாலுவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் வீட்டிலே விட்டிட்டு வரட்டுமா?"
வீட்டு வாசலில் இருந்து குரல் கொடுத்தாள் கமலி.
'நான் சொல்லத்தான் இருந்தேன், அப்புறம் நீ எப்படித் தனிய வருவாய்? கண்ணனையும் கூட்டிக் கொண்டு போயிட்டு வா!"
'சரி அம்மா"
வீட்டிற்கு முன்பாக உள்ள சிறிய விளையாட்டு மைதானத்தில் கிரிகெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கண்ணன் அக்காவின் குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பாhத்தான். ஏதோ தேவைக்குத்தான் கூப்பிடுகிறார்கள் என்பது அவர்களைக் கண்டதும் அவனுக்குப் புரிந்து விட்டது.
'என்ன?" என்றான் விளையாட்டு ஆர்வத்தோடு.
'மாலதியை வீடு மட்டும் கொண்டு போய் விட்டிட்டு வரணும் நீயும் வர்றியா?"
எதுக்கு?
அதுதான் சொன்னேனே, வீடுவரை போகணும்..!
நான் எதுக்கு சுமக்கணுமா?"
"இல்லை துணைக்கு!"
"யாருக்கு?"
"எனக்கு!"என்றாள் கமலி.
"நான் வரலை, என்னோட பாட்டிங் சான்ஸ் மிஸ் பண்ணிடுவேன்.'
"நீ இப்போ எங்ககூட வராட்டி அம்மாகிட்ட சொல்லுவேன்."
அவன் அசட்டை செய்துவிட்டு விளையாட்டில் கவனம் செலுத்தினான். பொறுமை இழந்தாள் கமலினி.
"அம்மா....!"என்று இங்கிருந்தே கத்திக் குரல் கொடுத்தாள்.
இவ்வளவு நேரமும் வீம்பு பேசிய கண்ணன் தாயாரைக் கூப்பிட்டதும் மகுடி கேட்ட நாகமானான்.
"சரி கத்தாதே, நான் வர்றேன்" என்று பணிந்து போனவன் வேண்டா வெறுப்பாக அவர்களோடு கூடச் சென்றான்.
அக்காவிற்கும் தம்பிக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலைக் கேட்ட மாலதிக்குச் 'க்ளுக்' கென்று சிரிப்புத்தான் வந்தது. ஆனாலும் வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் அடக்கிக் கொண்டு, உதட்டுக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள். கமலியைப் போல தனக்கு இப்படி ஒரு உடன்பிறப்பு இல்லையே என்ற ஏக்கமும், ஆதங்கமும் அவளுக்கு இருந்தது. கமலியைவிட ஐந்து வயது குறைந்த குட்டிக் கண்ணனின் குறும்பும், சுட்டித்தனமும் அவளுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது.
மாலதியை அந்தவீட்டுப் பெண்ணாக நினைத்தே எல்லோரும் பழகினார்கள். மாலதியும் எந்த ஒரு வித்தியாசமும் காட்டாமல் அவர்களோடு அன்பாகப் பழகினாள். ஓவ்வொரு பெருநாளின் போதும் மாலதிக்கும் சேர்த்தே அவர்கள் துண்மணிகள் எடுத்தார்கள். அதற்கு நன்றிக்கடனாக மாலதியும் அவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பது, நடனவகுப்பிற்கு வரும் ஏனைய மாணவிகளுக்கு உதவி செய்வது, வீட்டுச் சமையலுக்கு உதவி செய்வது போன்ற சிறுசிறு உதவிகளை அவ்வப்போது செய்து வந்ததால், அவளைப் பார்த்து அந்தக் குடும்பமே பூரித்துப்போய் நின்றது.
இப்படித் தான் ஒருநாள், அவள் இவர்களின் வீட்டிற்கு வந்திருந்த புதிதில் கண்ணன் முற்றத்தில் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். கமலியும் அவளும் வாசலில் பேசிக்கொண்டு நின்ற போது அவன் அடித்த பந்து அவர்களுக்கருகே உருண்டு வந்தது.
"ஏய் மாலு அந்தப் பந்தைப் பிடித்துக் கொஞ்சம் இங்கே வீசேன்" என்றான் உரத்த குரலில்.
மாலதி திகைத்துப் போய் அங்கே திரும்பிப் பார்த்தாள். கமலியின் தம்பி கண்ணன் தான் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான். அவளைவிட வயதில் குறைந்த யாருமே இதுவரை அவளை இப்படிப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட்டதில்லை. அவளுக்குக் கோபம் பொத்திக் கொண்டு வந்தது.
'வயசிலை மூத்தவங்களை இப்படிப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடக்கூடாது என்று உனக்குத் தெரியாதா?" முகத்தைக் கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு உறுக்கினாள் கமலி.
"ஓ... நீங்க எல்லாம் வயசிலை மூத்தவங்களோ? அக்கா என்றுகூடப் பார்க்காமல் உன்னையே நான் பெயர் சொல்லித்தான் கூப்பிடறேன். இவங்களுக்கு தனியா நான் மரியாதை தரணுமோ?" அவன் குரலில் ஏளனத்தோடு மாலதியைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
'ஆமா..!' என்றாள் மாலதி.
'என்ன ஆமா?, அப்போ மடம், நான் உங்களை ஆன்டி என்று கூப்பிடட்டா?'
'ஆன்டியா..?'
மிரண்டுபோன மாலதி ஒன்றும் பேசாமல் அவனிடமிருந்து ஒதுங்கிக் கொண்டாள். இவனிடம் வாய் கொடுத்தால் தப்பமுடியாது, எந்தநேரமும் மற்றவர்களுக்கு முன்னால் அவமானப்பட வேண்டி வரலாம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்துபோயிற்று.
தோழியின் சங்கடமான நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட கமலி,
"பெரிய வாய் இவனுக்கு, வாடி நாங்க உள்ளே போவோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே தனது தம்பியை முறைத்துப் பார்த்து விட்டு மாலதியை மெல்ல உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.
அதன் பின், சின்னப் பையன் என்றாலும், இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் அவனிடம் வாய் கொடுப்பது என்றால் மாலதிக்கு ஒரே பயம்.
எதற்கெடுத்தாலும் முரட்டுப் பையன் போலச், சிறுபிள்ளைத் தனமாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்த கண்ணனைப் பணிந்து வரச் செய்வதற்கு, அந்தக் குடும்பத்தோடு நெருங்கிப் பழகத் தொடங்கிய அவளுக்கு விரைவில் ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.






அத்தியாயம் - 2

'என்ன இது..?'
'பிரித்துப் பாரேன்!' என்றாள் மாலதி.
அவன் ஆவலோடு பிரித்துப் பார்த்தான். உள்ளே பெட்டிக்குள் சிகப்பு நிறத்தில் அழகான ரேசிங்கார் பொம்மை ஒன்று இருந்தது. ஒரு குழந்தையின் ஆர்வத்தோடு அவனது கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.
'எனக்கா..?" நம்பமுடியாமல் ஆவலோடு கேட்டான்.
'ஆமா, உனக்குத்தான். எனது பிறந்தாள் பரிசு!' என்றாள் மாலதி.
அக்காவின் சினேகிதி மாலதியிடம் இருந்து தனக்கு மிகவும் பிடித்தமா விளையாட்டுப் பொம்மை ஒன்று கிடைக்கும் என்று அவன் எதிர்பார்த்ததில்லை. அதுவும் தனக்குப் பிடித்தமான நிறத்தில் ரேஸிங்காரையே வாங்கித் தனது பிறந்தநாளை ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கிறாள் என்றதும் அவனது மனம் நெகிழ்ந்தது.
'பிடிச்சிருக்கா..?"
‘ஓம்’ என்று தலை அசைத்துவிட்டு, தாங்யூ..!' என்றான்.
'அவ்வளவுதானா..?' என்று சிரித்தபடி குனிந்து, ஏதோ ஒன்றுக்கான எதிர்பார்ப்போடு கன்னத்தை அவனருகே கொண்டு சென்றாள் மாலதி.
அவன் அவசரமாய் அக்கம் பக்கம் பார்த்து விட்டு, யாரும் தன்னைக் கவனிக்வில்லை என்ற எண்ணத்தில் அவளது கன்னத்தில் உதட்டைப் பதித்து விட்டு ஓட முற்படவே, மாலதி பலவந்தமாக அவனைப்பிடித்து அருகே இழுத்தாள்.
அவள் என்ன செய்யப் போகிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட கண்ணன் இரண்டு கைகளாலும் தனது கன்னத்தை இறுகப் பொத்திக் கொண்டு நோ..! என்றான்.
பிளீஸ்.. கண்ணா, ஒரே ஒரு மு....த்தம்..! மாலதி கெஞ்சினாள்.
அவளது அன்பான கெஞ்சுதலில் மனமிளகிப்போன கண்ணன், தனது கைகளை விலக்கி ஒரு கன்னத்தை மட்டும் காட்டினான்.
அவள் அவனை ஆசையோடு அணைத்து, அவனுக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள். அவன் அவசரமாகக் கன்னத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, அவளது கையில் இருந்த ரேஸிங்காரையும் பறித்துக் கொண்டு, வெட்கத்தில் முகம் சிவக்க அந்த இடத்தை விட்டு விரைவாய் ஓடிப்போனான்.
மாலதியின் கன்னத்தில் கண்ணன் முத்தம் கொடுத்துவிட்டு, வெட்கப்பட்டு ஓடுவதைப் பார்த்ததும் கமலியின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. தனக்குக் கிட்டவேவர வெட்கப்படும் தம்பியா தன் தோழி மாலதிக்கு முத்தம் கொடுத்தான்..?
'என்னடி ஒரு பொம்மை ரேசிங்காரை வாங்கிக் கொடுத்து அவனை மயக்கிட்டியா? ஆளைப்பார் அமசடக்காய் இருந்து கொண்டு பெரிய வேலை எல்லாம் செய்கிறாய்..!'
மாலதியின் முகத்திலும் வெட்கம் கலந்த புன்சிரிப்பு பூத்து விரிந்தது. பதிலுக்கு அவனைக் கட்டி அணைத்து உச்சி முகர்ந்து விட்டதில் அவளுக்குள் ஓர் மென்மையான இனிய உணர்வு பீறிட்டுக் கொண்டு எழுந்தது. அந்த இனிய நினைவில், இவன்போல எனக்கும் ஒரு தம்பி இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் மனதில் எழவே அப்படியே சிறிது நேரம் உறைந்துபோய் நின்றாள்.
'ஆமா உனக்கு கார் வாங்கப் பணம் ஏது? யார் கொடுத்தாங்க?' என்றாள் கமலினி.
'இல்லை, உண்டியலில் சேர்த்து வைத்திருந்தேன். அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டு அதை எடுத்துத்தான் அவனுக்காக இந்தக் காரை வாங்கினேன்'. என்றாள் மாலதி.
'உனக்கு ஏன் வீண் சிரமம், பணத்தை இப்படி வீணாக்கிட்டியே. பாரேன் கொஞ்ச நேரம்தான் விளையாடுவான், அப்புறம் தூக்கி எறிஞ்சிட்டுப் போயிடுவான்.'
'அவனுடைய முகத்தில் கள்ளங் கபடமில்லாத அந்தச் சிரிப்பைப் பாரடி, எவ்வளவு மகிழ்சியாய் இருந்து விளையாடுறான். உண்டியலில் இருந்தால் இந்தப் பணம் இப்படிச் சிரிக்குமாடி..? இந்த சந்தோஷம் கிடைக்குமாடி..?'
'என்னமோ, நீயும் அவனும் பட்டபாடு. இவனைப் பற்றி உனக்குத் தெரியாது. இப்படி எடுத்ததற்கெல்லாம் இடம் கொடுத்தாயோ, அப்புறம் அவன் உன்னோட தோள்மேல ஏறி உக்காந்திடுவான்.' தனது தம்பியைப் பற்றி எச்சரித்தாள் கமலி.
'சின்னப் பையன்தானே, பரவாயில்லை' என்பது போல் சிரித்தாள் மாலதி. தனிமை அவளை வாட்டும் போதெல்லாம் கண்ணனைப் போல துடிப்பான ஒரு தம்பி தனக்கும் இருந்திருக்கலாமே என்று அவள் ஏங்குவதுண்டு.
சுந்தரம் மாஸ்டரின் ஒரே பெண் மாலதி, சின்ன வயதிலேயே தாயை இழந்தது மட்டுமல்ல, உடன் பிறப்புக்களும் இல்லாதவள். அதனால் தான் பாசத்திற்காக இப்படி ஏங்குகிறாள் என்பது கமலிக்குத் தெரியும். மாலதி தன்னுடைய தோழியாக இருந்தாலும் நட்பைவிட பாசம்தான் அவளிடம் அதிகம் இருக்கிறது என்பதை அவளுடன் பழகும்போது கமலினி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் உணர்ந்திருக்கிறாள். வேறு வீட்டில் படுத்து எழுந்தாலும், தங்கள் குடும்பத்தில் ஒருத்தியாகவே மாலதியை அவர்கள் நடத்தினார்கள். சிரித்தமுகத்தோடு, கலகலப்பாக எல்லோரோடும் அணைந்து போகக்கூடிய சுபாவம் உள்ள பெண்ணாகவே எப்பொழுதும் மாலதி இருந்தாள்.
விளையாட்டுப் பொம்மைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டுப் படுக்கைக்குச் சென்ற கண்ணன் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாய் எழுந்து வந்து, மாலதி பரிசாகக் கொடுத்த அந்த ரேஸிங்காரை மட்டும் கவனமாக எடுத்துப் பெட்டியில் வைப்பதை அவதானித்த கமலினி, தம்பியைக் கிண்டல் செய்தாள்.
சொந்தச் சகோதரியான கமலியிடம் கிடைக்காத அன்பையும், பரிவையும் எங்கிருந்தோ வந்த மாலதியிடம் கண்ணன் கண்டான். தினம், தினம் மாலதி அவனிடம் காட்டிய அன்பும், பரிவும் அவனை அறியாமலே அவளின் பக்கம் இழுக்கத் தொடங்கியது.
சைக்கிள் பழகவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டதால், தனக்குச் சைக்கிள் பழக்கி விடும்படி ஒருநாள் கமலியைக் கேட்கவே, ஏதோ கோபத்தில் இருந்த கமலி முடியாது என்று மறுத்துவிட்டாள். மீண்டும் பக்குவமாய்க் கேட்டுப் பார்த்தான், கெஞ்சிக்கூடப் பார்த்தான். கமலினியோ எதற்கும் மசியவில்லை..
'எனக்கு வேறு வேலையே இல்லையா? எனக்கேலாது போ..!" என்று கமலினி அடித்தமாதிரி அவனுக்குப் பதில் சொன்னாள்.
சற்று முன் அவளைப்பற்றி தேவகியிடம் கோள்மூட்டிவிட்டதில் இருந்த கோபம் அவளுக்கு இன்னமும் தணியாமலே இருந்தது.
'ஏன்டி அவன் உன்னோட தம்பிதானே கொஞ்சம் சொல்லிக் கொடுத்தால் என்னவாம்..?" இதைக் கவனித்;த, மாலதி அவனுக்காகப் பரிந்து வந்தாள்.
'ஆகா, அவனுக்காக ரொம்ப பரிதாபப்படுறா, அப்போ நீயே அவனுக்குக் கற்றுக் கொடேன்' என்றாள் கமலி வீம்பாக.
ஏன், முடியாது என்று நினைச்சியா? வா கண்ணா, நான் உனக்கு சைக்கிள் பழக்கி விடுகிறேன் என்று சொன்னவள், எழுந்து வந்து சயிக்கிளை நிறுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணனை அதிலே ஏறி உட்காரச் சொன்னாள்.
'நான் பின்னாலே பிடித்துக் கொள்கிறேன். நீ கான்டிலை நேரே கவனமாகப் பிடித்துக் கொண்டு பெடலை மெல்ல, மெல்ல மிதிக்கனும், சரியா..?" என்றாள்.
கண்ணனும் 'சரி' என்று தலையசைத்து விட்டு ஆர்வத்தோடு சைக்கிளில் ஏறி உட்கார்ந்தான்.
அவ்வப்போது சயிக்கிள் ஒரு பக்கம் சாயும் போதெல்லாம் அவனும் சாயவே, அவனையும், சயிக்கிளையும் தாங்கி நிமிர்த்தி விட்டாள் மாலதி.
'ஓகே, இப்போ கொஞ்சம் பாஸ்டா மிதிக்கனும்.. அப்படித்தான்.. இன்னும் கொஞ்சம் பாஸ்டா.. வெரிக்குட்..." என்று கண்ணனை உற்சாகப் படுத்திக் கொண்டே அவனோடு ஓட்டமும் நடையுமாய்ச் சென்றாள் மாலதி.
சிறிது நேரத்தால் கான்டிலில் இருந்த கையை எடுத்துவிட்டு, சைக்கிளைப் பின்னால் மட்டும் பிடித்துக் கொண்டு அவனோடு சேர்ந்து அவளும் வேகமாக ஓடிவந்தாள்.
'பயப்படாமல் நேரே பார்த்துக்கொண்டு மிதிக்கணும்.. அப்படித்தான்.. நேரே போகணும்.." அவளின் உட்சாக வார்த்தைகள் மனதில் நம்பிக்கை ஊட்ட கண்ணனும் சயிக்கிளை ஆர்வமாய் மிதித்தான்.
திடீரென அவளது குரல் தன்னைத் தொடர்ந்தும் வரவில்லை என்பதை உணர்ந்தவன், மௌனத்தின் காரணம் என்ன என்று அறிவதற்காகத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவதிப்பட்டுத் திரும்பியவனுக்கு, தூரத்தில் நின்று கொண்டு மாலதி அவனை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்ததும், அவனை அறியாமலே பதட்டப்பட்டான்.
'திரும்பிப் பார்க்காமல் கவனமாய் மி... தீ...!' மாலதி இங்கிருந்தே குரல் கொடுத்தாள்.
'அப்போ, இவ்வளவு தூரமும் நான் தனியே மிதித்திருக்கிறேனா..?' தனியே எதையோ சாதித்து விட்டதில் அவனுக்குப் பெருமை கலந்த சந்தோசமாயிருந்தாலும், ஒருவரும் சைக்கிளைப் பின்னால் பிடிக்கவில்லையே என்ற பதட்டத்தில் அப்படியே வீதியோரம் சரியவே அருகே இருந்த வேலியில் போய் மோதி விழுந்தான்.
கண்ணன் சைக்கிளோடு வேலியில் மோதி விழுவதைக் கண்டதும் மாலதி பதறிப் போனாள். வேகமாக ஒடிவந்து சயிக்கிளைத் தூக்கி நிமிர்த்தி அவனையும் தூக்கி விடத் தனது கையை நீட்டினாள்.
கண்ணனோ எழுந்திருக்கக் கஸ்டப்பட்டான். அவனது முகத்தில் அடிபட்ட வேதனையின் வலி தெரியவே, அவனுக்கருகே முழந்தாளிட்டு உட்கார்ந்து பக்குவமாய்க் கேட்டாள்.
'ஆ யூ ஓகே..?'
அவன் எதுவும் பேசாமல் குனிந்து முழங்காலைப் பார்த்தான்.
'அடி பட்டிச்சா..?' என்று மீண்டும் கேட்டவள்,
முழங்கால் சிராய்த்து இரத்தம் பூத்து, வியர்வையோடு கலந்து நின்றதைக் கண்டதும் பதறிப்போய் தனது கைக்குட்டையை எடுத்து முழங்காலிலே கட்டுப் போட்டுக் கொண்டே,
'வலிக்குதா..?' என்று இதமாய்க் கேட்டாள்.
வலித்தாலும், அவன் 'இல்லை' என்று வேகமாகத் தலை அசைத்தான். சிறுவன் என்றாலும் ஆண் பிள்ளை என்பதால் ஒரு இளம் பெண்னுக்கு முன்னால் தன்னுடைய வேதனையைக் காட்டிக் கொள்ள அவன் விரும்பவில்லை.
'ஐயாம் சொறிடா..' சொல்லி அவனது தலையைப் பாசத்தோடு தடவிவிட்டாள். அவன் எழுந்திருக்க முயற்சி செய்யவே, கைகொடுத்து அவனைத் தூக்கி நிறுத்தி விட்டாள்.
அவள் சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டு வர, அவன் சைக்கிளில் பிடித்தபடி மெல்ல மெல்ல நொண்டி கொண்டு வந்தான்.
முழங்காலில் கட்டோடு நொண்டிக் கொண்டு வரும் தம்பியைப் பார்த்ததும் என்ன நடந்திருக்கும் என்று வீட்டு வாசலில் காத்திருந்த கமலிக்குப் புரிந்துபோயிற்று. அவன் வேதனையில் துடிப்பதைக்கூடக் கவனத்தில் கொள்ளாமல், அவர்களைப் பார்த்து ஏளனமாய்ச் சிரித்தாள்.
அந்தச் சிரிப்பின் அர்த்தம் அவனுக்குப் புரிந்தாலும் அவன், அவளை அசட்டை செய்துவிட்டு நொண்டிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.
வாழ்க்கையில் அவன் முதன் முதலாய் ஒரு பெரிய சாதனை செய்து விட்டது போலவும், அந்த சாதனையை நிறைவேற்ற சொந்தச் சகோதரியே உதவி செய்யாதபோது, அக்காவின் சினேகிதி மாலதி துணையாக இருந்திருக்கிறாள் என்ற நன்றி உணர்வு அந்தச் சின்னவயதில் அவன் மனதில் ஆழமாய்ப் பதிந்துவிட்டது.
கமலியும், மாலதியும் கல்லூரித் தோழிகளாகையால் கல்லூரி முடிந்ததும் மாலதியும் கமலியின் வீட்டிற்கே நேரடியாகச் செல்வாள். நடனப் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு ஒன்றாக இருந்து பாடம் படிப்பபார்கள். மாலதி கணிதத் துறையில் மிகவும் கெட்டிக்காரியாக இருந்தாள். கமலியும் கணிதத்தில் உள்ள சந்தேகங்களை அவளிடம் அடிக்கடி கேட்டுத் நிவர்த்தி செய்வாள். அதைவிட கண்ணனுக்கும் மாலதி பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுப்பாள். எதையுமே இலகுவாகக் கற்றுக் கொள்வது மட்டுமல்ல, புத்திகூர்மையான கண்ணனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பதில் அவளும் ஆர்வமாக இருந்தாள். வேடிக்கையாக கண்ணன் ஒருநாள் மாலதியை டீச்சர் என்று அழைக்கவே மாலதி கோபத்தோடு அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். கண்ணன் உன்மையிலே பயந்து போனான். அவள் சிரித்துக் கொண்டே அவன் முதுகிலே செல்லமாய் தட்டி,
கண்ணா, இந்த மரியாதை எல்லாம் எனக்கு வேண்டாம். என்னை நீ எப்போதும் போல மாலதி என்று அழைத்தாலே போதும் என்றாள்.
காலம் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பது, ஒவ்வொருவரினதும் வளர்ச்சியில் தினமும் பிரதிபலித்தது.
கண்ணன் டீன் ஏச்சில் காலடி எடுத்து வைத்தபோது அவனது கற்பனையில் ஒரு இளம் பெண் எப்படியெல்லாம் இருக்கவேண்டும் என்று எதிர் பார்த்தானோ, அவனுக்குப் பிடித்த அத்தனை எல்லா அம்சங்களும் கொண்ட ஒரு பெண்ணாக, அவனுக்கு வழிகாட்டும் முன்னோடியாக, அழகில் மட்டுமல்ல, அறிவிலும் குணத்திலும் அவனுடைய முன்னோடியாக மாலதியே இருந்தாள்.



அத்தியாயம் - 3

காற்றிலே மிதந்து வந்த வேணுகானம் கமலியோடு ஹாலில் பேசிக் கொண்டிருந்த மாலதியின் செவிகளில் தேனாய்ப் பாய்ந்தது. மறுகணம் கமலி என்ன சொல்கிறாள் என்பதில் உள்ள கவனத்தைவிட்டு, எங்கிருந்தோ வந்த அந்தத் தேனிசையில் அப்படியே மூழ்கினாள். அவளை அறியாமலே கண்மூடி கொண்டு அந்த இசைத்தேனைப் பருகினாள்.
'என்னடி நான் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் நீ கோழித்தூக்கம் போடுறியா?"
கமலி அவள் தோள்களைப் பிடித்து உலுப்பவே மாலதி விழித்துக் கொண்டாள்.
'என்ன சொன்னாய்..?"
'இல்லை, நான் என்பாட்டிற்கு சொல்லிக் கொண்டே போகிறேன், நீ என்ன தூங்கிறியா என்று கேட்டேன்" என்றாள் கமலி.
'தூக்கமில்லை, இந்த புல்லாங்குழல் இசையைக் கேட்டியா..?"
'எந்தப் புல்லாங்குழல் இசை..?"
'இப்போ வானெலியில் போச்சுதே, அந்தப் பாடல்தான். காற்றினிலே வரும் கீதம்... எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி எங்களை விட்டு மறைந்தாலும், அவங்க பாடிய அந்தப் பாடலை மறக்க முடியுமா? எவ்வளவோ காலத்திற்குப் பின்பு அந்த அருமையான பாடலை புல்லாங்குழல் இசையில் இப்பதான்டி கேட்கிறேன். உண்மையிலே இதைக் கேட்டதும் என்னை மறந்திட்டேன், அருமையிலும் அருமை!" மாலதி புகழ்ந்தாள்.
'அவனுக்கு வேறு வேலையே கிடையாது. இப்படித்தான் நேரம் கெட்ட வேளையில் எல்லாம் எழுந்திருந்து ஏதாவது வாசிச்சிட்டே இருப்பான். என்று அலுத்துக் கொண்டாள் கமலினி.
என்ன சொல்கிறாய் கமலி, இந்தப் பாடல் வானெலியில் போகலையா..?
வானொலியா..? இது எல்லாம் கண்ணனோட வேலை..! அவன்தான் இப்படிப் பழைய பாட்டெல்லாம் தேடித்தேடிப் படிப்பான் என்றாள் கமலி.
கண்ணனா புல்லாங்குழல் வாசித்தான்..? என்னால் நம்பவே முடியவில்லை..! என்று வியப்படைந்தாள் மாலதி.
உனக்கு அந்தப் பாடல் எம். எஸ்ஸின் குரலில் கேட்டபடியால் ஏற்கனவே பிடிச்சிருந்திருக்கு, அதுதான் இப்படிப் புல்லாங்குழல் இசையைக் கேட்டதும் புகழ்கிறாய்! அவ்வளவுதான்" என்றாள் கமலி எரிச்சலுடன்.
வீட்டிற்கு வீடு நடப்பது போல, யாராவது தம்பி கண்ணனை ஒரேயடியாகப் புகழ்ந்தால் கமலிக்கும் பிடிக்காது.
'இசைத்தாகம் என்றால் அதுதான்டி, அவன் மீது எரிச்சல் பட்டு, அவனை வேண்டும் என்றே திட்டி, அவனுடைய ஆர்வத்தை மழுங்கடிச்சிடாதே! உன்னால் இசையை ரசிக்க முடியாவிட்டாலும் வெறுக்க நினைக்காதே!"
'உண்மையைச் சொன்னால், நான் சங்கீதம் கற்பதோ, நடனம் பழகுவதோ எல்லாம் அம்மாவோட ஆசைக்காகத்தான். எனக்கு இதிலே கொஞ்சம்கூட ஈடுபாடில்லை. எப்படா அரங்கேற்றம் முடியும் என்றிருக்கிறேன், முடிஞ்சா அந்தத் திசைக்கே ஒரு கும்பிடு!" என்று சொல்லிக் மாலதிக்குக் கும்பிட்டுக் காட்டினாள் கமலினி.
'எனக்குத் தெரியும், உனக்கு ஆர்வம் இல்லை என்று மட்டும் சொல்லாதே! மேலை நாட்டு சங்கீதத்தை மட்டும் ரசிக்கிறாயே அது எப்படி, ஆர்வமில்லாமலா?"
'சின்ன வயசில் இருந்தே எனக்கு அதில் ஆர்வம் அதிகம் ஏற்பட்டதும் ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம். நேசரிக்குப் போகும்போது அங்கே நேசரிரைம்ஸ் ஆங்கிலத்தில் பாடமாக்கிய அளவு பாடல்கள்கூட நான் தமிழில் பாடமாக்கவில்லை, தெரியுமா?"
'சின்ன வயசில் அப்படி ஒரு உணர்வு உனக்கு ஊட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதனால்தான் மேலை நாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் உனக்கு விருப்பம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவ்வளவுதான். இதனால்தான் யதார்த்தமாய் வாழமுடியாமல் அமெரிக்கா போன்ற மேலை நாடுகளைப் பற்றிக் கனவு கண்டு கொண்டிருப்பவர்கள் இந்த மண்ணிலே தினம் தினம் கூடிக்கொண்டே போகிறார்கள்.
அப்படி ஆசைப்படுவது தப்பு என்கிறாயா..? கேட்டாள் கமலினி.
தப்பில்லை. உண்மையில் பெற்றோர்கள் தங்களின் நிறைவேறாத ஆசைகளைப் பிள்ளைகள் மேல் திணிக்கிறார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்."
'மாலதி, நீ என்ன சொன்னாலும் அமெரிக்கா அமெரிக்காதான். ஒரு தடவை என்றாலும் அந்த மண்ணில கால் பதிப்பேன்!" கண்களை மூடிக்கொண்டு கமலி சொன்னாள்.
'போதும், போதும் கனவு கண்டது. கால் பதிக்கிறது என்ன, அங்கேயே நிரந்தரமாய் தங்கிடலாம். அதற்கு ஒரு வழியிருக்கு..." மாலதி பாதியில் நிறுத்தினாள்.
'வழியிருக்கா, என்ன..?" என்றாள் கமலி.
'சம்மதம் என்றால் எப்படியாவது ஒரு அமெரிக்க மாப்பிளையைப் பிடிச்சிடு..!" சொல்லிவிட்டு மாலதி கலகலவென்று சிரித்தாள்.
'அப்படி ஒருத்தன் வருவானா?" ஏக்கத்தோடு கேட்டாள் கமலி.
'ஏன் வரமாட்டான்? உனக்கு என்ன குறை? எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறாய்!"
'அப்படி எல்லாம் புகழாதே! உன்னோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் நான் ஒரு தூசு! எனக்கு என்ன ஆசை தெரியமா?
ஆசையோ, கனவோ எதுவாய் இருந்தாலும் சொல்லு..? என்றாள் மாலதி.
ஹவாயில என்னோட கலியாணம் நடக்கணும், லொஸ்ஏஞ்சல்ல பங்களா வாங்கி அங்கே குடித்தனம் போகணும், மியாமியில கொட்டேஜ் வாங்கி அங்கே விடுமுறையைக் கழிக்கணும், இப்படி நிறையக் கனவுகள் இருக்கு! ஏற்கனவே உள்ள அமெரிக்கக் கனவுகளோட இதையும் சேர்த்துக்க வேண்டியதுதான்..!" ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டாள் கமலி.
மாலதி கமலியிடம் விடைபெற்று வெளியே வந்தபோது, கண்ணனும் அதே நேரம் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.
'கிளம்பியாச்சா..? சிநேகிதிகள் இரண்டுபேரும் கொசிப்பு எல்லாம் பேசி முடிஞ்சுதா?" என்றான் கண்ணன்.
மாலதி ஆமா என்று ஆமோதிப்பதுபோல ஒரு புன்னகை சிந்தினாள்.
கண்ணன் சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு அருகே நடந்துவர, இருவரும் பேசிக் கொண்டே போனார்கள்.
'நீ புல்லாங்குழலில் வாசித்த அந்தப் பாடல் ரொம்ப அருமையாய் இருந்திச்சு கண்ணா, நான் மெய் மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். இப்படித்தான் தினமும் பயிற்ச்சி எடுத்தால் உன்னுடைய திறமைகளை நீ வெளியே கொண்டுவரலாம்."
எந்தப் பாடலை நீ சொல்கிறாய் மாலதி;;..? வேண்டும் என்றே கண்ணன் கேட்டான்.
அதுதான் அலை பாயுதே கண்ணா..!
அலை பாயுதா..? எங்கே மாலதி..? கண்ணன் மாலதியைத் திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்க, அவன் வேண்டுமென்றே தன்னைச் சீண்டுகிறான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்ததும், வெட்கத்தோடு அவனை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு அவள் மெல்லத் தலை குனிந்தாள்.
'நான் வேடிக்கையாய்ச் சொன்னேன், தாங்யூ பார் யுவர் கொமன்ஸ் மாலதி, உண்மையிலே நான் சோர்ந்து போயிருக்கும் போதெல்லாம் நீ தான் என்னை உற்சாகப் படுத்துகின்றாய். நானும் உன்னைப் பற்றி ஒன்று சொல்லணும்..!" என்றான் கண்ணன்.
'என்னைப் பற்றியா, என்ன சொல்லு..?" மாலதி ஆர்வத்தோடு கேட்டாள்.
'நீ நடனமாடும் போதெல்லாம் நானும் பார்த்திருக்கிறேன். எப்படி உன்னாலே முடியுது மாலதி, எடுத்த எடுப்பிற்கெல்லாம் வளைந்து கொடுக்கும் இந்த உடம்பு, அந்த முகபாவம், சுற்றிச் சுழன்று கதைபேசிக் கவர்ந்திழுக்கும் இந்தக் கண்கள்.. பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களை எல்லாம் கட்டிப்போடும் உன் அழகு, ஆகா.. உனக்குப் புரியாது மாலதி, மெல்லவும் முடியாமல், விழுங்கவும் முடியாமல் தவிக்கும் எனக்கல்லவா தெரியும். ஒடிவந்து அப்படியே உன்னைக் கட்டிப்..." அவன் தன்னை மறந்து சொல்லி கொண்டுவர, அவன் சொல்வதை மெய்மறந்து கேட்டக் கொண்டு வந்த மாலதி,
'ஏய்.. இதுதானே வேண்டாமென்கிறது, வாட்ச் யுவ வேட்ஸ்" சட்டென்று முறைத்துப் பார்த்து, அவன் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லவிடாமல் தடுத்து இடைமறித்தாள்.
ஆனாலும் ஏற்கனவே அவனிடமிருந்து உள்வாங்கிய சொற்களால் அவள் ஏனோ வெட்கப்பட்டு நாணத்தோடு தலைகுனிந்து தனக்குள் புன்னகைத்தாள்.
புகழ்ச்சியை யார்தான் விரும்ப மாட்டார்கள். மாலதியும் சாதாரண ஆசைகள் நிறைந்த ஒரு பெண்தானே! தெருவிலே நின்கிறோம் என்பதைக் கூடக் கவனிக்காமல் கண்ணனும் அவளோடு சேர்ந்து பலமாகச் சிரித்தான்.
'மாலதி, நீ ஏன் இப்போதெல்லாம் வீணை வாசிப்பதில்லை? கமலி சொன்னாள் நீ ரொம்ப அருமையாய் வீணை வாசிப்பாயாமே..?
அவனுடைய கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் மாலதி சிரித்து மழுப்பினாள்.
நான் கேட்டதற்குப் பதில் சொல்லலையே மாலதி..! அவன் திரும்பவும் கேட்டான்.
அம்மா இருக்கும்வரை எனக்கு வீணை பழக ஊக்கமும், ஆக்கமும் தந்தாள். நானும் ஆர்வமாய்ப் பழகினேன். அவள் இறந்தபின் நானும் அதில் அதிகம் ஆர்வம் காட்வில்லை. வீணையைத் தொட்டால் அவளின் ஞாபகம்தான் வருகிறது. அதுமட்டுமல்ல நடனத்தில் கவனம் செலுத்துவதால் இப்போதெல்லாம் வீணை வாசிக்க நேரமும் கிடைப்பதில்லை. என்றாள் மாலதி.
அம்மாவின் விருப்பம் அதுவென்றால் அதைக் கைவிட்டு விடாதே மாலதி. அம்மாவிற்காகவாவது நீ தொடரத்தான் வேண்டும். உன்னிடம் திறமை இருக்கிறது. நிச்சயமாக உன்னால் முடியும். நேரம் இருந்தால் ஒரு நாளைக்கு எனக்கு வீணை வாசித்துக் காட்டுவாயா மாலதி..? கண்ணன் ஆர்வத்தோடு அவளிடம் கேட்டான்.
சம்மதம் என்று சிரித்துக் கொண்டே தலையசைத்த மாலதி, காற்றிலே பறந்து கன்னத்தில் வழிந்த கூந்தலை ஒரு விரலால் ஒதுக்கிவிட்டாள்.
அந்த நேரம் ஸ்கூட்டரில் அவர்களைக் கடந்து சென்ற ராஜன், அவர்கள் இருவரும் தங்களை மறந்து சிரித்துக் கொண்டே செல்வதை, ஸ்கூட்டரை மெதுவாக செலுத்தியபடி திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றான்.
'யார் அது? உன்னையே அப்படி முறைச்சுப் பார்த்திட்டுப் போறான்?" என்று கேட்டான் கண்ணன்.
மாலதி பதில் சொல்லாமல் ஒரு சிரிப்போடு நிறுத்திக் கொண்டாள்.
எனக்குத் தெரியும் ஏன் சிரிக்கிறாய் என்று..!
ஏன்..? என்றாள் மாலதி.
கண்ணன் வேண்டுமென்றே மாலதிமேல், மேலும் கீழும் பார்வையை ஓடவிட்டு ஒரு அலட்சியச் சிரிப்போடு,
ஆண்களிடம் இல்லாத ஒன்று உன்னிடம் இருக்கிறது, அதுதான் என்றான்.
மாலதி சட்டென்று குழம்பிப்போனாள். என்ன இது, இவனது பேச்சு எல்லாம் இன்று ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது என்று எண்ணி முகம் சிவந்தாள்.
ஏய்..! ஏன் வெட்கப்படுகிறாய்..? நான் உன்னிடம் உள்ள புன்சிரிப்பைச் சொன்னேன்! என்று சொல்லிச் சமாளித்த கண்ணன், திரும்பவும் அது யார் என்று வினாவினான் .
'அதுவா, ஒரு வகையில எங்களுக்குச் சொந்தக்காரன் என்றாள் மாலதி.
அப்படின்னா..?
என்னோட மச்சான்!" என்றாள் மாலதி.
மச்சானா..? உனக்கு ஒரு மச்சான் இருக்கிறானா?
ஆமா, என்னுடைய அத்தை மகன். பெயர் ராஜன்!
உனக்கு ஒரு அத்தை மகன் இருப்பதாய் நீ சொல்லவே இல்லையே.
இப்ப தெரிஞ்சுக்கோ, என்னுடைய முறை மாப்பிள்ளை..! என்றாள்.
ஏனோ, கண்ணனுக்குக் காரணமில்லாமல் ராஜன்மேல் எரிச்சல் வந்தது.
வீடுவரை கண்ணனோடு பேசிக் கொண்டு வந்த மாலதி தனது வீடு வந்ததும் அவனை உள்ளே வரும்படி அழைத்தாள். ஏன் இந்த விடையத்தைத் தன்னிடம் சொல்லாமல் மறைத்தாள் என்பதில் கண்ணனோ மனம் குழம்பிப் போயிருந்ததான். எனவே அவசர வேலை ஒன்று இருப்பதாகச் சொல்லி அவளது அழைப்பை நிராகரித்துவிட்டு அவசரமாய் சைக்கிளில் ஏறிச் சென்றான். சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ராஜனைப் பற்றி யாரிடமாவது விசாரித்து அறியவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
வாசலில் நின்றபடியே கண்ணன் சைக்கிளில் செல்வதையே வைத்த கண் வாங்காமல் அதிசயமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மாலதி.
என்னம்மா மாலதி உள்ளே வராமல் அப்படி அதிசயமாய்ப் பார்த்திட்டு நிற்கிறாய்..? இரும்புக்கேட் திறந்த சத்தத்தைக் கேட்டு, வெளியே எட்டிப் பார்த்த சுந்தரம் கேட்டார்.
ஒன்றுமில்லையப்பா, கண்ணன் சயிக்கிளில் போவதைப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறேன். நேற்றுத்தான் குட்டிக் கண்ணனுக்கு நான் சயிக்கிள் பழக்கிவிட்து போல இருக்கிறது. அம்மாடி, அதற்கிடையில் என்னமாய் வளர்ந்திட்டான் என்று அதிசயத்தாள் மாலதி.
கண்ணன் மட்டுமல்ல, நீயும்தானம்மா வளர்ந்திட்டாய். அவன் பிக்மேட், நீ ஸ்மோல் மேட் அவவ்வளவுதான்..! என்று சொல்லி அர்த்தத்தோடு சிரித்தார் சுந்தரம்.

அத்தியாயம் - 4


ப்பாவின் வார்த்தைகளால் வெட்கப்பட்ட மாலதி, அவசரமாக ஓடிச்சென்று அறைக் கதவைச் சாத்திவிட்டு ஆடைமாற்றத் தொடங்கினாள். தற்செயலாக அலங்கார மேசைக்கண்ணாடியில் தெரிந்த தனது முழு உருவத்தையும் பார்த்தாள். ஆங்காங்கே ஆடையைமீறி எட்டிப்பார்க்கத் துடிக்கும் இயற்கை தந்த வளர்ச்சியின் அழகை முதன் முதலாய் அதிசயமாய்க் கண்ணாடியில் பார்த்ததும் பிரமித்தாள்.
‘அப்பா சொன்னதுபோல நான் வளர்ந்திட்டேனா?’ உணர்ச்சிகள் பொங்கிப்பீறிட, உட்பக்கமாய் கதவு தாழ்ப்பாள் போட்டிருக்கிறதா என்பதைக்கூடக் கவனிக்காமல், அடக்கமுடியாத ஆவல் காரணமாய் ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைந்தாள்.
‘வாவ்…! இது நானா..?’ மெல்லப் பக்கம் திரும்பிக் கண்ணாடியைப் பார்த்த அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.
கொஞ்ச நாட்களாகத் தெருவில் தான் செல்லும்போதெல்லாம் சிலர் ஏன் வைத்தகண் வாங்காமல் தன்னையே உற்றுப்பார்க்கிறார்கள், அப்படி என்னதான் தன்னிடம் இருக்கிறது என்று அவளது மனதில் அடிக்கடி எழுந்தகேள்விக்கு, அவளுக்கு முன்னால் இருந்த மேசைக்கண்ணாடி ஜடமாய் இருந்தாலும், மற்றவர்களைக் கவரக்கூடியாய் உன்னிடம் ஏதோ இருக்கிறது, இப்பொழுதாவது உனக்குப் புரிகிறதா என்று இவளது விடைதெரியாக் கேள்ளவிக்குப் பதிலைச் சொல்லாமல் சொல்லிற்று.
உணர்ச்சிப் பிரவாகத்தில் மாலதி எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றாளோ தெரியவில்லை. என்றுமில்லாதவாறு, அழகிய தேவதை ஒருத்தி எதிரே நின்று அதிசயமாய்த் தன்னைப் பார்க்கிறாள் என்றதில், அந்த மேசைக் கண்ணாடியும் வெட்கப்பட்டது. யாருக்கும் இதுவரை பார்க்கக் கிடைக்காத பாய்க்கியம் இன்று தனக்குக் கிடைத்து விட்டதில் அந்த மேசைக்கண்ணாடி அப்படியே கிறுங்கிப் போயிருந்தது.

கதவைத் தள்ளிக் கொண்டு ஆவேசமாய் உள்ளே வந்த கண்ணன் எங்கே அவள் என்று தேடிப்பார்த்தான்.
‘ஏய் கதவைத் தட்டிவிட்டு வரத்தெரியாதா உனக்கு?’
‘நீ செய்த வேலைக்கு கதவை வேறு தட்டீட்டு வரணுமா?’
‘இப்ப என்ன வேணும் உனக்கு?’
‘எங்கே புல்லாங்குழலை ஒளிச்சு வைச்சிருக்கிறாய்?’
‘இனிமேல் இரவிரவாய் வாசிச்சு என்னை டிஸ்ற்ரேப் பண்ணினால் தூக்கிக் குப்பையில்தான் போடுவேன், புரியுதா?’ என்று சொல்லி தலையணைக்குக்கீழ் ஒளித்து வைத்திருந்த புல்லாங்குழலை எடுத்துக் கண்ணனிடம் கொடுத்தாள் கமலினி.
நேற்று இரவு அவளைத் தூங்கவிடாமல் புல்லாங்குழல் வாசித்துத் தூக்கத்தைக் குழப்பிக் கொண்டிருந்த கோபத்தில்தான் கமலினி அவனது புல்லாங்குழலை எடுத்து ஒளித்து வைத்திருந்தாள்.
கண்ணன் தினமும் கடுமையான பயிற்சி செய்ததால், வெகுவிரைவில் திறமையாகப் புல்லாங்குழல் வாசிக்கவும், மிருதங்கம் வாசிக்கவும் பழகியிருந்தான். இசை ஞானத்தைவிட கடுமையான பயிற்சிதான் ஒருவருடைய திறமையை வெளிக்கொண்டுவர உதவும் என்பதைக் கண்ணன் அறிந்து வைத்திருந்தான். அவனுக்கு நாதமயமான விரல்கள் என்று அவனது குருவே புகழ்ந்திருந்தார். மீன்குட்டிக்கு நீந்தக் கற்றுத்தரணுமா என்று பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். இசை ஞானம் என்பது தானாக வருகிறதா அல்லது பரம்பரை அலகில் இருக்கிறதா என்பது கண்ணனுக்குப் புரியாமலே இருந்தது. ஆனாலும் அவனது கடினமான  உழைப்பும் விடமுயற்சியும் அவனை மேலே கொண்டு செல்வதற்குக் காரணமாக இருக்கின்றன என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.
தனது மாணவிகளுக்குப் பயிற்சி கொடுப்பதில் தேவகி ரீச்சர் கடுமையக ஈடுபட்டிருந்தார். நடன அரங்கேற்த்திற்கு நாள் குறித்திருந்ததால் மாலதியும், கமலினியும் தினமும் கடுமையான பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவருக்கும் ஒரே நாளில் ஒரே மேடையில் அரங்கேற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று தேவகி டீச்சர் முடிவெடுத்திருந்தார். அவரது விருப்பமும் அதுவாகவே இருந்தது. எனவே தேவகி டீச்சர் நட்டுவாங்கம் செய்ய, கண்ணன் மிருதங்கம் வாசிக்க, தினமும் இந்த நடனப்பயிற்ச்சி தொடர்ந்தது. அரங்கேற்றத்திலன்று இசை இடைவேளையின்போது கண்ணனுக்கும் சந்தர்ப்பம் கொடுக்க நினைத்ததால் புல்லாங்குழல் வாசிக்கவும், மிருதங்கம் வாசிக்கவும் சிறிது நேரம் அவனுக்காக ஒதுக்கிக் கொடுக்கப்பட்டது. மாலதிக்கும் வேண்டிய உடை, அலங்காரம் போன்றவற்றிற்கு உரிய செலவெல்லாம் தேவகி டீச்சர் தானே ஏற்றுக் கொண்டார். மாலதி எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காமல், நீயும் எனக்கு ஒரு மகள்தான் என்று சொல்லி, மேற்கொண்டு பேசாமல் அவளது வாயை அடைத்துவிட்டார்.
பரதக்கலையை ஆத்மார்த்தமாக நேசிக்கும் தேவகிக்கு எப்பொழுதும் அமரகவி பாரதின் பாடல்களில் ஒரு மோகம் இருந்தது. அவரது வீரம் நிறைந்த பாடல்களை மேடை ஏற்றவேண்டும் என்ற அவளது நெடுநாள் ஆசையை இந்த அரங்கேற்றத்தில் பயன்படுத்த விரும்பினாள். அதனால் நல்ல சிலபாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அரங்கேற்றத்திலன்று ஆடுவதற்குப் பயிற்ச்சி கொடுத்தாள். தனது நெடுநாள் ஆசையை நிறைவேற்ற இந்த அரங்கேற்றத்தை தனக்குச் சாதகமாய்ப் பயன்படுத்திக் கொண்டாள் தேவகி டீச்சர்.
சுந்தரம் மாஸ்டரை அழைத்து மாலதியின் அரங்கேற்றத்திற்கு அவர்களின் சார்பில் அழைக்க வேண்டிய உறவினர்கள், நண்பர்களை அழைக்கும்படி கேட்டிருந்தார்கள். அந்த வகையில் இதுதான் நல்ல சந்தர்ப்பம் என்று நினைத்த சுந்தரம் மாஸ்டரும் தனது நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், உறவினர் என்று சிலருக்கு அழைப்பிதழ் கொடுத்திருந்தார்.
வாசலில் கும்பம்வைத்து குத்துவிளக்கேற்றிக் கலாச்சாரம் பிரதிபலிக்க, இளமை சிரித்தமுகத்தோடு வரவேற்க, பட்டுப்புடவைகளும், வைரத்தோடுகளும் கண்நிறைந்தன. அரங்கேற்றத்திற்கு நடனஆசிரியைகள், மாணவிகள், பிரமுகர்கள் என்று பலதரப் பட்டவர்களும் வந்திருந்ததால், அரங்கம் நிரம்பி வழிந்து கலகலப்பாய் இருந்தது. 
அரங்கத்திரை விலகியதும், பார்வையாளர்களின் ஆரவாரமான கரவோசையோடு கமலினியும் மாலதியும் குருவணக்கம் செய்து, குடும்ப அங்கத்தவர்களின் ஆசீர்வாதம் பெற்று நடனமாடத் தயாரானார்கள். நெற்றிச்சுட்டியும், உதட்டிற்குச் சாயமும், கண்ணுக்கு மையும், கன்னம் சிவக்கப் பவுடரும் போட்டு ஒரே அலங்காரமாய் இருவரும் மேடையில் தயாராக நின்றார்கள்.
முதலில் நாட்டை ராகத்தில், ஆதிதாளத்தில் புஸ்பாஞ்சலி தொடங்கியது. தேவலோகத்துக் கன்னியர், விநாயகர் பாதம் பணிந்து, மேடையில் மலர் தூவி வணங்குவது போன்ற அந்த நிகழ்ச்சி பார்வையாளர்களை அப்படியே கட்டிப் போட்டது. அதைத் தொடர்ந்து கொளத்துவம், அலாரிப்பு, ஜதீஸ்வரம், சப்தம் என்று ஒவ்வொன்றாகத் தொடர்ந்தது. இராகமாலிகையில் சப்தம் ஆரம்பித்த போது மேடையில் தோன்றிய மாலதியின் அசாத்தியமான சுறுசுறுப்பு, சம்பிரதாயம் மீறாத அபிநயம் எல்லாமே எல்லோர் உள்ளத்தையும் கொள்ளை கொண்டன. நேரம் போவதே தெரியாமல் பார்வையாளர்கள் நிகழ்ச்சியோடு ஒன்றிப் போயிருந்தனர்.
சிறிய இடைவேளையின் போதும், அவர்கள் உடை மாற்றியபோதும், கண்ணனுக்கு புல்லாங்குழல் வாசிக்கவும், மிருதங்கம் வாசிக்கவும் சந்தர்பம் கிடைத்தது. பட்டு வேட்டி, குர்த்தாவோடு கழுத்தில் ஒரு தங்கச் சங்கிலி; அணிந்திருந்த கண்ணன் தனது திறமை முழுவதையும் சபையோருக்கு முன்னால் வெளிக்காட்டினான். சுங்கீதம், பரதநாட்டியம் கற்கும் மாணவ, மாணவிகளில் இளம் பெண்களே அங்கே அதிகம் வந்திருந்ததால், கண்ணனுக்கு அவ்வப்போது ஓ..என்ற கூச்சலோடு, அவை நிறைந்த கரகோசம் கிடைத்தது. சபையில் இருந்து கேட்ட ‘வன்ஸ்மோர் பிளீஸ்..!’ என்ற இனிய குரல்கள் அவனது திறமையான வாசிப்பிற்குக் கட்டியம் கூறி நின்றன. தன்னைப் பாராட்டிய சபையோருக்கு வணக்கம் கூறிவிட்டு நிமிர்ந்த கண்ணனின் கண்களில் முன்வரிசையில் அமர்க்களமாய் அமர்ந்திருந்த அவன்தான் தட்டுப்பட்டான். இவனா? இவன் எப்படி இங்கே வந்தான்? இவனை யார் அழைத்தார்கள்? அதற்கான விடைகாண கண்ணனின் மனசு துடித்தது.



 அத்தியாயம் - 5


கண்ணன் தடுமாறிப் போனதற்குக் காரணமிருந்தது, முன்வரிசையில் வெறித்த பார்வையோடு உட்கார்ந்து இருந்தது வேறுயாருமல்ல, அன்று அவர்களை முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டு சென்ற, தனது முறை மாப்பிள்ளை என்று மாலதி சொன்ன ராஜன்தான்! யாரைப்பற்றிய விபரம் அறிய வேண்டும் என்ற ஆவலோடு கண்ணன் இருந்தானோ அதே ராஜன்தான்!
சிறிய இடைவேளையின்பின் மீண்டும் நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பமாகின. பார்வையாளர்கள் மீண்டும் வந்தமர்ந்ததும் தன்யாசி ராகத்தில் ஆதி தாளத்தில் வர்ணம் தொடங்கியது. இது நடனமணிகளின் திறமையை எடுத்துக் காட்டும் முக்கிய நிகழ்ச்சியாக இருந்தது.  கோபியர் கண்ணன் மேல் காதல் கொண்டு தமது தாபத்தினை உணர்த்துவதாக அமைந்துள்ள அந்தப் பாடலுக்கு கமலினியும், மாலதியும் மிகவும் சிறப்பாக அபிநயத்தோடு ஆடிப் பார்வையாளர்களின் ஏகோபித்த பாராட்டையும் பெற்றனர். மாலதியின் முகபாவமும், விழிகளின் வீச்சும் எல்லோரையும் கிறங்க வைத்தது.
மேடையின் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த கண்ணனோ மெய்மறந்து உணர்வு பூர்வமாய் ஆட்டத்தை மட்டுமல்ல, மாலதியின் அழகான, எடுப்பான தோற்றத்தையும் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ‘இது எங்க மாலதியா’ என்று அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் அவனது மனசுக்குள் புகுந்து அவனை ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருந்தது. மாலதிக்கருகே தனது அக்கா கமலினியும் ஆடுகிறாள் என்பதைக்கூட அவன் மறந்தே போனான். வர்ணத்தைத் தொடர்ந்து கீர்த்தனம் இடம் பெற்றபோது, கானடா ராகத்தில் அலைபாயுதே கண்ணா என்றபாடலுக்கு இருவரும் நடனமாடினர். இராகமாலிகையில் அமைந்த நவரசத்தில் கருணையே உருவான இராமபிரானின் நவரசங்களை முகபாவத்தின் மூலம் பார்வையாளருக்கு மிகவும் தெளிவாக இருவரும் விளக்கிக் காட்டினர். அதைத் தொடர்ந்து இராகமாலிகையில் பதம் இடம் பெற்றபோது கமலினி களைத்தே போயிருந்தாள். சின்னஞ்சிறு கிளியே என்ற பாரதியின் பாடலுக்கு இருவரும் நடனமாடினர். பாரதியின் பாடல்கள் எப்பொழுதும் தனித்துவமானவை என்பதாலும், உட்கருத்துக்களை நன்கு புரிந்து கொண்டு அபிநயம் செய்ததாலும் பார்வையாளர்களுக்கும் பிடித்துப்போனதால் பாடலோடு அப்படியே ஒன்றிப் போயிருந்தனர். தொடர்ந்து தில்லானாவும், நாகமயில் நர்த்தனமும் மங்களத்தோடு முடிவடைந்தபோது மண்டபம் அமைதியாய்க் கிறங்கிப்போய்க் கிடந்தது.
நிகழ்ச்சி நிறைவில் இறைவனுக்கும், குருவிற்கும், சபையோருக்கும் மங்களம்கூறி ஆசி வேண்டி நின்றபோது கமலினியும், மாலதியும் மூச்சிரைத்து நின்றாலும் எதையோ சாதித்துவிட்ட மகிழ்ச்சி அவர்களின் புன்னகையில் தெரிந்தது. தேவகி டீச்சரிடம் ஆசி வேண்டியபோது மாலதியின் கண்கள் கலங்கின. இதற்கெல்லாம் காரணம் தேவகி டீச்சர் தந்த அசையாத, அழுத்தமான அஸ்திவாரம்தான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆசீர்வதித்த தேவகியின் முகம் பெருமையில் பூரித்துப்போயிருக்க, சபையோரும் எழுந்து நின்று கரகோஷம் செய்து அவர்களை ஆசீர்வதித்தனர்.
நிகழ்ச்சி முடிந்து திரை மூடியதும், மாலதி முதல் வேலையாக நேரே கண்ணனிடம் ஓடி வந்தாள்.
'எங்க ஆட்டம் எப்படி இருந்திச்சு கண்ணா?’
"நானே எதிர்பார்க்கவில்லை, எங்க மாலதியா என்று எனக்கே சந்தேகம் வந்திடிச்சு. அசத்திட்டாய் மாலதி! என்றான்.
‘மேடையில் நான் ஏதாவது தப்புப் பண்ணினேனா..?"
‘ரொம்ப நல்லாய் ஆடினது மட்டுமல்ல, இந்த டிரஸ்ஸிலே நீ அற்புதமாய் இருக்கிறாய் மாலதி..!’ என்றான் கண்ணன்.
‘அப்படியா தாங்ஸ் கண்ணா, நீயும்தான் ஸ்மாட்டாய் இருக்கிறாய்! ரொம்ப நல்லாய் வாசித்தாய்!’
‘தாங்ஸ் மாலதி..!’
என்னுடைய எந்த ஆட்டம் நல்லாயிருந்திச்சு..?'
'குறை ஒன்றுமில்லை, எல்லாமே நல்லாயிருந்திச்சு..!"
'அது எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் ஏதாவது உனக்குப் பிடிச்சிருக்குமே..?'
'பிடிச்சிருக்கிறதை எல்லாம் சொல்ல முடியுமா?’
‘பரவாயில்லை, சொல்லு கண்ணா, நான் கேட்கிறேன்.’
‘வேண்டாம், மனதில் உள்ளதை அப்படியே சொன்னால் நீ என்னிடம் கோவிப்பாய்..!'
'இல்லை, நான் கோவிக்கமாட்டேன். பிளீஸ் சொல்லேன்..!"
'சரி சொல்றேன்... எனக்குப் பிடித்தது வர்ணம் தான்!’
‘வர்ணமா? அப்படி என்ன அதிலே புதுமையாய் இருந்திச்சு, ஏன் பிடிச்சது என்று சொல்லமாட்டியா?’
‘நீ ஆடும்போது காட்டிய உன்னுடைய முகபாவம் அப்படியே என் மனதில் பதிந்து போச்சு.." என்றான்.
‘எப்போ?’ என்றாள் மாலதி ஆவலுடன்.
‘கண்ணாண்ணு பாடல் வரிகள் இழுக்கும்போது, அப்படியே ஒரு பாவம் காட்டினாயே, அப்போ..!’
கண்ணன்மேல் தாபம் கொண்டு பாடும் பாடல் என்பதால், மாலதியின் முகம் வெட்கத்தால் பட்டென்று சிவக்க, ‘யூ ஸட் அப்..!’ என்று செல்லமாக அவன் தலையில் தட்டிவிட்டு எழுந்து உடை மாற்றும் அறையை நோக்கி ஓடிச் சென்றாள்.
உடைமாற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தவளை அப்பா சுந்தரம் இடைமறித்தார்.
‘என்னப்பா..?’ என்றாள் மாலதி.
‘என்னோட வாம்மா, உனக்கு ஒருவரை அறிமுகம் செய்யணும்.’ என்று சொல்லி அரங்க வாசலுக்கு அவளை அழைத்துச் சென்றார்.
‘இது யார் என்று தெரியுதாம்மா? இதுதான் உன்னோட அத்தை! என்னுடைய அக்கா! எனக்கொரு அக்கா இருக்கிறா என்று அடிக்கடி சொல்லுவேனே, அவங்கதான்!’  நீண்டகாலமாக அவர்களுடைய குடும்ப உறவு தொடர்பற்றுப் போயிருந்ததால், இதுதான் அத்தை என்று மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தினார்.
மாலதிக்கு ஏற்கனவே அத்தையைத் தெரிந்திருந்தாலும், நீண்டகாலமாகத் தொடர்பு அற்றுப்போய் இருந்ததால், அப்பா அறிமுகம் செய்தபோது, மனம் கோணாமல் அத்தையைக் கைகூப்பி வணங்கினாள்.
இது யார் தெரியுமா? அத்தைக்கு அருகே நின்ற இளைஞனைக் காட்டிக்கேட்டார்.
மாலதி ஏற்கனவே அவனைப் பலதடவைகள் கண்டிருந்தாலும், அவனைப்பற்றித் தப்பான பல கதைகள் கேள்விப்பட்டிருந்ததால், அவனைத் தெரிந்ததாகக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. மாலதி வேண்டும் என்றே தன்னைத் தெரியாதது போல நடிக்கிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.
‘இதுதான் என்னோட அக்கா மகன். உன்னோட மச்சான். பெயர் ராஜன்!, இது என்னுடைய ஒரே மகள் மாலதி!’ என்று அறிமுகப் படுத்தினார் சுந்தரம்.
‘உன்னுடைய நடனத்தைப் பார்த்தேன், நடனமாடிய இரண்டு பேரிலும், உன்னுடைய ஆட்டம், சுப்பர்..!’ இரண்டு விரல்களை ஒன்றாய்ச் சேர்த்து உயர்த்திக் காட்டிப் புகழ்ந்து வாழ்த்தி விட்டு, அவளோடு கை குலுக்க வலது கையை நீட்டினான் ராஜன்.
மாலதியோ அதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காததால், அந்த இக்கட்டான நிலையைத் தவிர்த்து, அவனைப் பார்த்து புன்முறுவலோடு நன்றி சொல்லி ஒரு கும்பிடு போட்டாள்.
என்னுடைய கையைத் தொடுவதற்கு உனக்குத் தயக்கமா? என்னை யாரெண்டு நினைச்சுக் கொண்டாய்? மனதுக்குள் குமைந்தான் ராஜன்.
‘அப்பா ரீச்சர் கூப்பிடுறா, நான் அப்புறம் சந்திக்கிறேனே’ என்று அவர்களைப் பார்த்து மீண்டும் ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு அந்த இடத்தைவிட்டு வேகமாக நகர்ந்தாள் மாலதி.
‘நீ என்ன பெரிய பத்தினி வேடமா போடுகிறாய்..? என்னோட பேச உனக்குக் கசக்கிறதா? இருக்கட்டும், சந்தர்ப்பம் வரும்போது உன்னைப் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.’ ஏமாற்றம் தாங்க முடியாமல் மனதுக்குள் கறுவிக் கொண்டான் ராஜன். மனதுக்குள் கறுவிக் கொண்டது மட்டுமல்ல, சந்தர்ப்பத்திற்காகவும் காத்திருந்தான்.
அன்று கண்ணன் நல்ல சந்தோசமாய் இருந்தான். அரங்கேற்றம் நன்றாக முடிந்ததால் சில நாட்களுக்குப் பயிற்ச்சி எடுப்பதை கமலினி நிறுத்தியிருந்தாள். அரங்கேற்றம் என்பது நடனப் பயிற்சியின் தொடக்கமே அல்லாமல் முடிவு அல்ல என்று தேவகி, கமலினியைக் கண்டித்திருந்தாள். மாலதி கணிதப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க வந்திருந்தபோது, தேவகியும், கணவர் கனகேஸ்வரனும் கமலியை அழைத்துக் கொண்டு அவசர வேலை நிமிர்த்தம் வெளியே போகவேண்டிவந்ததால், கண்ணனுக்கு மட்டுமே தனியாகக் கணிதபாடம் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டிவந்தது. ஆரம்பத்தில் மாலதி சொல்லிக் கொடுத்த பாடத்தில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்த கண்ணன், சிறிது நேரம் செல்ல மனதை அலைய விட்டுக் கவனக் குறைவாக இருந்தான். கண்ணன் பாடத்தில் கவனம் செலுத்தவில்லை என்பதை மாலதி அவதானித்தாள்.
என்ன கண்ணா, நான் என்பாட்டிற்குச் சொல்லிக் கொண்டே போகிறேன், உன்கவனம் இங்கே இல்லையே..! என்றாள் மாலதி.
கண்ணன் திடுக்கிட்டு விழித்தவனாய, தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.
ஏன்..? என்னாச்சு கண்ணா..? என்றாள் மாலதி.
‘தெரியலை..! மனசு ஒரே நிலையாய் இல்லை, அதனாலே பாடத்தில கவனம் செலுத்த முடியவில்லை’ என்றான் கண்ணன்.
திடீரென பாடத்தில கவனம் செலுத்தமுடியாமல் அப்படி என்ன யோசனை..? ஓரக் கண்ணால் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே வேடிக்கையாய்க் கேட்டாள் மாலதி.
கண்ணன் ஒன்றுமில்லை என்பதுபோல தலையை மட்டும் அசைத்தான்.
புரியுது! பாடத்தில் கவனம் செலுத்த விடாமல் உன்னை யாரோ டிஸ்ரேப் பண்ணத் தொடங்கி விட்டாங்கபோல இருக்கு, அப்படித்தானே..?
மாலதி அப்படிக் கேட்டதும் கண்ணனின் முகம் குப்பென்று சிவந்தது. அவள் கேட்தற்குப் நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல் அவளையே சிறிதுநேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், சட்டென்று தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.
‘என்ன கண்ணா என்னாச்சு..?’
தலை குனிந்தபடியே ஒன்றுமில்லை என்று கண்ணன் தலை அசைத்தான்.
தன் முகத்தைப் பார்த்துச் சொல்ல அவன் தயங்குகிறான் என்பதில் இருந்து அவனது மனதில் ஏதோ ஒளிந்திருக்கிறது, சில பதுமவயதுப் பையன்கள் இளம் பெண்களைப் பார்த்துப் பேச வெட்கப்படுவார்களே அது போலவே கண்ணன் நடந்து கொண்டதால், ஒருவேளை அவனது வயதுக்கோளாறு இதற்குக் காரணமாக இருக்குமோ என்று மாலதி நினைத்துக் கொண்டாள்.
அரங்கேற்றத்தின்போது அவனது வேணுகான இசையைக் கேட்ட பல இளம் பெண்கள் மகுடி கேட்ட நாகம்போல, அப்படியே மயங்கிப்போய் இருந்தார்கள் என்பதும் அவர்களின் விழிகள் அவனைத் தேடியலைந்தன என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆரங்கேற்றம் முடிந்தபோது மேடையின் பின் பக்கத்தில் கூட்டமாக அவர்கள் வந்து வெட்கப்பட்டுத் தயங்கிக் கொண்டு நின்றபோதே மாலதி அவர்களின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டாள். பதுமவயது, எதிர்ப்பாலைத் தேடி அலைவதில் தவறில்லை. அது இயற்கையானதுதான், அந்த வயதில் ஆரோக்கியமான எவரும் அதைத்தான் செய்வார்கள். அது அந்த வயதுக்குரிய தேடல்தான், சிலர் ஒளிவு மறைவு இன்றிப் பகிரங்கமாகவே செய்வார்கள், வேறுசிலர் எதுவுமே தெரியாததுபோல அமசடக்காக இருந்து கொண்டே செய்வார்கள். ஆனால் அந்தப் பொறிக்குள் கண்ணன் மாட்டிவிடுவானோ என்று அப்போதே மாலதி  பயந்தாள். ஏனென்றால் படிக்கிற பருவத்தில், காதல் கீதல் என்று மனசை அலையவிடாமல் படிப்பிலேயே கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று அவளது அப்பா அடிக்கடி அவளுக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டே இருப்பார். கண்ணன் மனதில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று அவளுக்குத் தெரியாததால், இப்பொழுது கண்ணனுக்குத் தான் புத்திமதி சொல்லவேண்டிய கட்டாயம் வருமோ என அவள் நினைத்தாள்.



அத்தியாயம் - 6


தேவகியின் குடும்பத்தின்மேல் மாலதி உண்மையான பாசம் வைத்திருந்ததால், கண்ணனின் படிப்பில், அவனது எதிர்காலத்தில் அதிக அக்கறை செலுத்தினாள். அவனது மனதுக்குள் புகுந்து கொண்டவள் யார் என்பதை அவனிடமிருந்து அறிந்து கொண்டால், அவனுக்கு ஓரளவு அறிவுரை சொல்லலாம் என்று நினைத்தாள். எனவே கண்ணனிடம் இருந்து உண்மையை வரவழைக்க,  அவனது மனது நோகாமல் மெதுவாகக் கதைகொடுத்துப் பார்த்தாள்.
‘என்ன கண்ணா யோசிக்கிறாய்?’
‘ஒன்றுமில்லை, நான் கேட்டால் மறுக்காமல் செய்வியா?’
‘என்ன என்று சொல்லேன், உனக்கில்லாதா கண்ணா?’
ஒரு நாள் நேரம் கிடைக்கும்போது எனக்கு வீணை வாசித்துக் காட்டுவதாகச் சொன்னாயே, ஞாபகம் இருக்கா மாலு?
வீணையா, ஆமா ஞாபகம் இருக்கு, அதுக்கென்ன இப்போ?
வீட்டிலேதான் ஒருவரும் இல்லையே, இப்ப வாசிச்சுக் காட்டேன்!
என்னவோ ஏதோ என்று பயந்து போயிருந்த மாலதி,
அவ்வளவுதானா? வாசிச்சிட்டாப் போச்சு..! என்றாள்.
கண்ணன் உற்சாகமாய் ஓடிச்சென்று கமலியின் அறையில் இருந்த வீணையை எடுத்து, ஒரு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வருவதுபோல, கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தான். இனித் தப்பமுடியாது என்பதைப் புரிந்து கொண்ட மாலதி, அவன் விருப்பப்படியே ஹாலில் உள்ள கம்பளத்தில் அமர்ந்து கண்ணனுக்கு விருப்பமாக பாடல்களை வீணையில் மீட்டினாள்.
அலை பாயுதே கண்ணா..! புல்லாங்குழலில் அன்று கண்ணன் எந்தப் பாட்டைப் வாசித்தானோ, எந்தப் பாடலை அவள் மெய்மறந்து கேட்டுவிட்டு, அற்புதம் என்று அவனைப் புகழ்ந்தாளோ அதே அலை பாயுதே கண்ணா..! இன்று வீணை இசையில் இவள் வாசித்துக் காட்டினாள்.
அவள் பாரதியின் கண்ணம்மாவாக இருக்கவேண்டும், அல்லது இவனுக்குப் பாரதி பாடல்களில் அதிக மோகம் உண்டு என்பதை அவள் தெரிந்து வைத்திருந்திருக்கவேண்டும், அந்தப் பாடலைத் தொடர்ந்து பாரதி பாடல்களை வீணையில் வாசித்தாள்.
கண்ணன் மெய் மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். குளுமையாய், இனிமையாய் அவனுக்குப் பிடித்தமான பாடல்களைத் தெரிந்தெடுத்துப் பாலோடு தேன் கலந்து கொடுத்தது போல..! கலைமகளை வண்ணவண்ண உருவங்களில் பார்த்திருக்கிறான், ஆனால் இன்று இங்கே அவளையே நேரே பார்ப்பதுபோல.. இல்லை இவள் மாலதி, எப்படி இவளால் இப்படி ஒரு அதிசயத்தை வீணையில் சாதிக்க முடிகிறது? ஒரு வீணையே வீணை மீட்பது போல.. அவள் மெய்மறந்து மீட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
மந்திரக்கோலால் தொட்டதுபோல, ஒரு மீட்டில் மூன்றாவது ஸ்தாயியிக்கு அவள் தாவியபோது கண்ணன் தன்னைமறந்து பரவசமடைந்தான். தாளக்கம்பியை அவள் விரல்களால் தொடுகின்றாளா, இல்லை மயிலிறகால் தொடுகிறாளா என்பதில்கூட அப்போது அவனுக்குச் சந்தேகமிருந்தது. ஒரு தடவை மீட்டிவிட்டு, அந்த ஒலி அலைகளின் மீதியில் இருந்தே சங்கதிகளை அவள் எடுத்தபோது கண்ணனின் கண்கள் ஆச்சரியத்தால் விரிந்து, அப்படியே உறைந்தன.
இத்தனை திறமைகளையும் தனக்குள் வைத்துக் கொண்டு, எல்லாவற்றையும் ஒரு மெல்லிய புன்சிரிப்போடு ஏற்றுக்கொண்டு, எப்படி ஒரு சாதாரண பெண்ணாய் இவளால் இருக்க முடிகிறது என்று வியப்படைந்த கண்ணனின் மனதுக்குள் பரவசம் ஊற்றெடுக்க, அந்த நினைவில் தன்னையே மறந்தான்.
மாலதியும் கமலினியும் நல்ல சினேகிதிகளாக இருந்தாலும், பல விடயங்களில் அவர்களுக்குள் முரன்பாடுகளும் இருந்தன. கமலினிக்கு ஆங்கில மோகம் அதிகம், மாலதியோ தமிழை நேசித்தாள். உடை அலங்காரத்தில் மேலைநாட்டு உடைகளையே கமலினி அதிகம் விரும்பினாள், மாலதியோ தமிழ் பண்பாடு, கலாச்சாரத்தை பேணிக் காப்பதில் கவனம் செலுத்தினாள். வாழ்ந்தால் அமெரிக்காவில்தான் வாழவேண்டும் என்ற கனவோடு கமலினி இருந்தாள், ஓலைக் குடிசை என்றாலும் குடும்பத்தோடு மனம் நிறைந்த வாழ்வு வாழ்ந்தால் போதும் என்ற திருப்தியோடு இருந்தாள் மாலதி. சிறு வயதில் இருந்தே இப்படியான கொள்கைப் பிடிப்புக்களால் தானோ என்னவோ கமலினிக்கும், கண்ணனுக்கும் ஒத்துப் போகவில்லை. ஆனால் மாலதியின் வாழ்க்கை முறையும், கண்ணனின் கொள்கைகளும் அனேகமாக ஒன்றோடு ஒன்று ஒத்துப் போகக்கூடியதாக இருந்தன. கமலினி மூத்தமகள் என்பதாலும், செல்லமாக வளர்ந்தாலும் மற்றவர்களுக்கு விட்டுக் கொடுக்கும் மனப்பான்மை அவளிடம் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் மாலதி எதையுமே விட்டுக் கொடுத்துச் சமாளிக்கக் கூடியவளாக இருந்ததால், கமலினிக்கும், அவளுக்கும் அடிக்கடி ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளைச் சுமூகமாக அவளால் தீர்க்கமுடிந்தது. அதே சமயம் அனேகமாக கண்ணனின் கருத்துக்கள் மாலதியுடன் கருத்துக்களுடன் ஒத்துப் போனதால் அவளுக்கு, தனக்குச் சார்பாகப்பேச அந்தவீட்டில் ஒருத்தன் இருக்கிறான் என்ற ஒருவித ஆறுதலும் கிடைத்தது.
மாலதிக்கும், கண்ணனுக்கும் கர்நாடக இசையில் மோகம் இருந்ததால் இருவரும் அதைப்பற்றி தேவகியுடன் அதிக நேரம் விவாதிப்பார்கள். கமலினி அங்கே இருந்தாலும் அவளுடைய ஆர்வம் எல்லாம் மேலைநாட்டு இசையில் இருந்ததால் அவர்களது கலந்துரையாடலில் அதிகம் ஈடுபாடு காட்டாமலே இருந்தாள். மகாகவி பாரதியின் பாடல்களில் தேவகி கொண்டிருந்த மோகம், படிப்படியாக மாலதியையும், கண்ணனையும் தொற்றிக் கொண்டது. கூடியவரை அவருடைய பாடல்களை மேடைகளில் அறிமுகம் செய்வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் அதிக கவனம் செலுத்தினர். எனவே நிகழ்ச்சிகளின்போது புல்லாங்குழல் இசையில், வீணை இசையில், நடனத்தில் பாரதிபாடல்களையும் கூடியவரை சேர்த்துக் கொண்டனர். அனேகமாக நிகழ்ச்சிகளில் கூடியவரை தமிழ் பாடல்களே இடம் பெற்றதால் பார்வையாளர்களும் அந்தப் பாடல்களோடு ஒன்றிப் போயிருந்தது மட்டுமல்ல அப்படியான நிகழ்ச்சிகளை அடிக்கடி வரவேற்றனர்.
மாலதியும், கமலினியும் பட்டப்படிப்பு முடித்திருந்தனர். அடுத்து என்ன செய்வது, மேலே படிப்பைத் தொடர்வதா இல்லையா என்று அவர்கள் முடிவு எடுக்குமுன்பே கமலிக்குப் பல இடங்களில் இருந்தும் வரன்கள் வரத்தொடங்கின. வரன்கள் வந்தாலும் கமலி ஏதாவது காரணம் சொல்லி அவற்றை மறுத்துக் கொண்டிருந்தாள். வெளிநாட்டு வரன்களும் சில வந்தன. ஒன்று லண்டன் மாப்பிள்ளை. சாதகம் பொருந்தவில்லை என்று சொல்லி, அமெரிக்கக் கனவோடு இருந்ததால் கமலினி அதையும் தட்டிக் கழித்து விட்டாள். வேறு ஒரு வரன் சின்சினாட்டியில் இருந்து வந்தது. அமெரிக்க வரன்கள் பொதுவாக கம்பியூட்டர் இஞ்சின்யர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். இங்கே மாப்பிள்ளை வித்தியாசமாய் ஒரு கெமிக்கல் இஞ்சினியராக இருந்தார். இரசாயன உற்பத்தி நிறுவனம் ஒன்றில் உயர் பதவி வகித்தார். ஒருவரின் வருமானமே குடும்பம் நடத்தப் போதுமானதாக இருந்தது. இன்னும் அமெரிக்கப் பிரஜை ஆகவவில்லை, ஆனால் கிறீன் கார்ட் வைத்திருந்தார். மாப்பிளைக்கு ஒரு சகோதரி. அவரும் கனடாவில் திருமணமாகி கனடியப் பிரஜையாகிவிட்டார். ஆகவே திருமணம் செய்து கொண்டு, மணப்பெண்ணான கமலியை அமெரிக்கா அழைப்பதில் அவர்களுக்கு எந்தத் தடங்கலும் இருக்கவில்லை.
மாப்பிள்ளை பார்க்க விரும்புவதாச் சொல்லி தரகர் பெண்ணின் புகைப்படத்தைக் கேட்டபோது கமலியின் படம் ஒன்றைக் கொடுத்திருந்தார்கள். ஓரளவு எல்லாம் சரிவந்தபின் மாப்பிள்ளை இணையத் தளத்திற்குள்ளால் பேஸ்புக் மூலம் தனது குடும்பப்படத்தையும், கறுப்புநிற ஜகுவார் காருக்கு முன்னால் நின்று நண்பர்களோடு சேர்ந்து எடுத்த படத்தையும் இணைத்து அனுப்பியிருந்தார். அதற்குப் பதிலாக கமலியும் தனது குடும்பப்படத்தை மின்னஞ்சல் மூலம் அனுப்பியிருந்தாள். கணனி யுகமாகையால் எல்லாமே விரைவாக நடந்தன. அந்தப் படத்திலே மாலதியும் அவர்களோடு சேர்ந்து அவர்களது குடும்பப்படத்தில் நின்றிருந்தாள். மாப்பிளையின் நண்பர்கள் கவனமெல்லாம் யார் அந்த அழகான பெண் என்று அறிவதில் இருந்தது. மாப்பிள்ளையும் அதை வேடிக்கையாகக் கமலினிக்கு மின்னஞ்சல் மூலம் அறிவிக்கவே, கமலியும் அதை மாலதியிடம் குறிப்பிட்டாள்.
'ஏன் அந்தப் படத்தை அனுப்பினாய்?" என்று மாலதி, கமலினியிடம் கோபித்துக் கொண்டாள்.  
'நீயும் அமெரிக்கா வந்தால் எனக்கு எவ்வளவு சந்தோசமாய் இருக்கும் தெரியுமா?"என்று கமலினி சமாதானம் சொன்னாள்.
'அப்பாவை இப்படி அம்பேல் என்று தனியே விட்டுவிட்டுப் போகமுடியுமா? எனக்கெல்லாம் அமெரிக்கக் கனவு இல்லை" என்று மறுத்தாள் மாலதி.
'எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டா..? அவரவர் தலை எழுத்து, முயற்ச்சி செய்துதான் பார்ப்போமே! நான் அமெரிக்கா போனதும் உனக்கு அங்கே பொருத்தமான ஒரு வரன் பார்ப்பதுதான் எனது முதல் வேலை" என்று விட்டுக் கொடாமல் பதில் சொன்னாள் கமலி.
மாப்பிளைக்கு விடுமுறை கிடைத்தபோது பெண்பார்க்க வந்தார்கள். கமலினி தன்னை அலங்கரிப்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தாள். தேவகியோடு சேர்ந்து மாலதிதான் எல்லா வேலைகளையும் தானே முன்நின்று செய்தாள். சம்பிரதாயப்படி தாம்பூலத்தட்டுடன் மாப்பிளை வீட்டார் வந்திருந்தனர். தேவகி பெண்ணை அழைத்து வந்தபோது மாலதி ஏதோ சாட்டுச் சொல்லிவிட்டு, வெளியே வராமல் சமையல் அறையிலேயே தங்கிவிட்டாள். கமலினி அமைதியாக நடந்து வந்து எல்லோரையும் வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றாள். அப்பா காபி கொண்டு வரும்படி அழைக்கவே, காபி பலகாரத் தட்டுடன் திரும்பவந்து எல்லோருக்கும் கொடுத்தவிட்டு, மாப்பிளையை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து ஒரு திருப்திப் புன்சிரிப்போடு மீண்டும் உள்ளே சென்றாள். பெண்ணுக்கும், மாப்பிளைக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டதனால் பெண்பார்க்கும் படலமெல்லாம் சுமுகமாக முடிவடைந்தது. கலியாணத் தேதி குறிப்பதற்கு மாப்பிளை வீட்டார் சில நாட்கள் அவகாசம் கேட்டிருந்தனர். மாப்பிளைக்கு விடுமுறை எடுக்கக் கூடிய நாள் பார்த்து மூன்று மாதங்களின் பின் கமலினியின் திருமணம் வெகு விமர்சையாக நடைபெற்றது.
திருமணம் முடிந்த கையோடு கமலினியின் கணவர் மட்டும் அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். இரண்டு மாதங்கள் கழித்தே கமலியியால் செல்லமுடிந்தது. பிரிவு வரப்போகிறது என்பதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ, இந்த இரண்டு மாதங்களிலும் கண்ணனும், கமலினியும் மிகவும் பாசத்தோடு விட்டுக்கொடுத்துப் பழகினார்கள். இதுவரை இல்லாத பாசத்தோடு சகோதரங்கள் பழகியதைப் பார்த்ததும் தேவகி ஆச்சரியப்பட்டாள். விமான நிலையத்தில் கமலினி விடைபெற்றபோது, கமலினியின் இரண்டு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணன் விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கி விட்டான். இதைச் சற்றுமே எதிர்பாராத கமலினியும் உடைந்து போய்விட்டாள். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவகியும், கண் கலங்கி அவர்களைக் கட்டிப்பிடித்து அழத் தொடங்கிவிடவே, தாயும் பிள்ளைகளும் கட்டிப்பிடித்து அழுவதைப் பார்த்த கனகேஸ்வரன்தான் அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, கமலினியை உள்ளே வரும்படி அழைக்கிறார்கள் என்று அனுப்பி வைத்தார். இதை எல்லாம் அருகே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாலதியும் கண்கலங்கினாள்.
பாசத்தை வெளிக்காட்டத் தெரியாது இதுநாள்வரை கல்லுப்போல இறுகிப் போயிருந்த இருவரது மனமும், பிரிவு என்று வந்தும் எப்படி இளகிவிட்டது என்று நினைத்தாள். பாசத்திற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்த மாலதி, 'இதுதான் பாசம் என்பதா..!' என்று எண்ணித் தனக்குள் வியந்தாள். 


(அத்தியாயம் - 7  ஜனவரி 2011ல் பார்க்கவும். )