Friday, October 1, 2010

Ithuthaan Paasam Enpatha? இதுதான் பாச​ம் என்பதா?


இதுதான் பாசம் என்பதா...?
                                                       குரு அரவிந்தன்

                      ' ம‌க​ள் தந்தைக் காற்றும் உதவி இவள் தந்தை
                       என் நோற்றான் கொல்லெனும் சொல்'
                                              




















தனது குடும்பத்தின் மீது த‌ந்தை வைத்த பற்றை  சுயநலம் என்று சொல்லலாமா?














ச்சைக் கொடி காட்டி ரயில் புறப்படும் போது அவள் அவசரமாக
ஓடிவந்து உள்ளே ஏறினாள். கையிலே கொண்டு வந்த சூட்கேஸை மேலே
தூக்கி வைக்க முடியாமல் அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. பத்திரிகை படித்துக் கொண்டிருந்த அவனிடம்,
‘எக்ஸ்கியுஸ்....மீ..... இதைக் கொஞசம் மேலே வைத்து விடுகிறீர்களா?’ என்றாள்.

அவன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் ஒருகணம் அதிர்ந்து போனாள். அவனை நேருக்கு நேர் சந்திப்போம்
என்று அவள் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. கண்களில் சட்டென்று ஈரம் படர்ந்தது. தலை லேசாக வலிப்பது போலிருந்தது. அன்று அவள் எத்தனை இன்பக் கனவுகளோடு அவனின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாள்...... ஏன் அவன் இப்படி நடந்து கொண்டான்?’
அவன் அவளது சூட்கேஸை வாங்கி உயரே வைத்துவிட்டு கேட்டான்…
‘தனியாகவா போகிறீர்கள்?’

அவனுக்குள் எழுந்த உணர்வு என்ன என்பதை அவனால் உணரமுடியவில்லை. நெஞ்சிலே மெலிதான வலி மடடும் தெரிந்தது.
அவள் ‘ஆம்’ என்று தலையசைத்து விட்டு ஒரு நிமிடம் மௌனமாக
இருந்தாள். பின் என்ன நினைத்தாளோ,  ‘ஆசிரியர்களுக்கான விசேட
பயிற்சி முகாம் ஐந்து நாட்களிருக்கின்றன. அதற்குத் தான் போகின்றேன்.’
‘அப்படியா? தட்ஸ் குட்.... நானும் அதற்குத்தான் போகின்றேன்’ என்றவன், சற்று இடைவெளிவிட்டு ‘உங்ககிட்ட நான் கொஞ்சம் பர்சனலா பேசலாமா?’ என்றான்.
‘என்ன?’ என்பது போல அவள் அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
‘உங்கள் திருமணத்திற்கு எனக்கும் அழைப்பிதழ் உண்டா?’
வியப்பும் அதிர்ச்சியும் ஒன்றாய் சேர அவள் புருவம் உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
‘இவன் என்ன சொல்கிறான்? அடித்து விட்டு இதமாய்த் தடவுகின்றானா? இல்லை வேண்டுமென்றே ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளை ஊசியால் குத்திக் கிழித்து வேடிக்கை பார்க்கின்றானா? என் வேதனையில் இவனுக்கு ஏன் இத்தனை சந்தோஷம்?’
அவன் அவளின் பதிலுக்குக் காத்திராமல் தொடர்ந்தான்….
‘உங்களைப் பெண் பார்த்து விட்டு வந்த பின் வேறு யாரையும் பார்க்க எனக்கு மனசு வரல்லை. உங்களைப் பார்த்த அன்றே நீங்கதான் எனக்குப் பொருத்தமான வாழ்க்கைத் துணை என்று நினைத்திருந்தேன். கற்பனையில் கூட உங்களோடு வாழ்ந்து பார்த்திருக்கின்றேன். ‘இல்லை’ என்றானதும் அந்த இழப்பை ஏனோ என்னால் தாங்கிக்க முடியல்லே!’
அவன் சொல்லி முடித்ததும், இருவரிடையேயும் சில விநாடி மௌனம் நிலவியது. அவள் மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்..
‘என் திருமணத்திற்கு உங்களுக்கு அழைப்பு உண்டா என்று கேட்கிறீர்கள், பரவாயில்லை. எனக்கு உங்க மேலே எந்தக் கோபமும் இல்லை! என்னைப் பெண் பார்க்க வந்தவர்கள் எல்லாம் ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி நிராகரித்தார்கள். ஆனால் நீங்களோ எந்த ஒரு காரணமும் சொல்லாமலே 'பெண்ணைப் பிடிக்கலை' என்று சொல்லி அனுப்பிச்சிங்க. மனசு உடைஞ்சு போயிடுச்சு. ஏன் இப்படிச் செஞ்சீங்க?’ வார்த்தைகள் வாய்குள் சிக்கிக் கொள்ள அவள் அழுது விடுவாள் போல இருந்தது. குனிந்த தலை நிமிர்ந்த போது அவள் கண்களில் இருந்து முத்துக்கள் உதிர்ந்தன.
‘என்ன இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்? முறைப் பையனை நீங்கள் விரும்புவதாகவும், உங்களை நிராகரிக்கும் படியும் நீங்கள்தானே கடிதத்தில் கேட்டிருந்தீர்கள்.’
‘கடிதமா......நான் போட்டேனா?........உங்களுக்கா?’ அவள் குழப்பத்துடன்
அவன் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.
அவள் திகைப்பதைப் பார்க்க அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
‘காரணம் என்னவென்று யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று
கடிதத்தில் எழுதியிருந்தீர்கள். உங்களுக்கு இஷ்டமில்லை என்று
தெரிந்த பின் நான் வேறு என்ன முடிவு எடுக்க முடியும்?’
அவன் ப்ரீப்கேஸைத் திறந்து கவனமாக வைத்திருந்த கடிதத்தை எடுத்துக் கொடுத்தான்.
அவளால் நம்பமுடியவில்லை. அவளது கையெழுத்தைப் போட்டு
யாரோ வேண்டுமென்றே சதி செய்திருக்கிறார்கள்.
‘இல்லை......இது என் கையெழுத்தில்லை!’ என்று அவள் அவசரமாக
மறுத்தாள்.

அடுத்த கணம், தான் எதாவது அவசரப்பட்டுச் சொல்லி விட்டோமோ என்று அவள் கூச்சப்பட்டாள். வெட்கத்தால் முகம் சிவக்க அவனை நேருக்கு நேர் பார்ப்பதை வேண்டுமென்றே தவிர்ப்பதற்காக ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். சிந்தனை எல்லாம் கடிதத்தைச் சுற்றியே வந்தன. வெளியே மரங்கள்  ஒன்றின் பின் ஒன்றாய் ஓடி மறைந்து கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்தது.
அவன் எழுந்து அவளது சூட்கேஸை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

எதுவுமே பேசாமல் இருவரும் வெளியே நடந்து வந்தார்கள். அவனுக்கு மனதிலே இருந்த பெரிய சுமை குறைந்தது போல இருந்தது.
‘மீண்டும் சந்திப்போம்’ என்று சொல்லி இருவரும் பிரிந்து போனார்கள்.
இரண்டு வாரங்களுக்குப் பின் ஸ்ரீராமின் உறவினர் ஒருவர் சீதாவின் வீடு தேடிவந்தார்.
‘இந்தக் காலத்துப் பையன்களே இப்படித்தான். வேண்டாம் பிடிக்கலை
என்பாங்க அப்புறம் பிடிச்சிருக்கு என்பாங்க, புரிஞ்சுக்கிறதே ரொம்பக்
கஷ்டம்’.
‘எனக்கும் புரியலையே! என்ன சொல்றீங்க?’ என்றார் சீதாவின் அப்பா.
‘பையனுக்கு பெண்ணைப் பிடிச்சிருக்காம் எப்போ முகூர்த்தம்
வெச்சுக்கலாம் என்று கேட்கச் சொன்னாங்க.’
‘அப்படியா?’ என்றார் அப்பா.
‘பயப்படாதீங்க! பையன் உங்க கிட்ட இருந்து சீர், செனம் எதையும் எதிர்பார்கலை. உங்க வசதிக் கேற்ப விரும்பினால் செய்யுங்க!’
‘எதற்கும் பெண்ணுகிட்ட கேட்டுகிட்டு சம்மதம் சொல்கிறேனே’.. என்றபடி
உள்ளே குரல் கொடுத்தார்.
‘என்னப்பா கூப்பிட்டிங்களா?’
‘ஆமாம்மா... உன்னைப் பிடிச்சிருக்காம். சம்மதம் சொல்லிட்டாங்க.
உன்னோட விருப்பம் என்னம்மா?’
‘என்னப்பா அப்படிக் கேட்கிறீங்க.......உங்க விருப்பம் தான் என்னோட விருப்பம்.’
‘அப்போ சம்மதம் சொல்லிடட்டா?’
‘நான் சம்மதம் என்று சொன்னேனா?’
‘என்னம்மா என்னை ஒரேயடியாய்க் குழப்பறே..’
‘ஆமாப்பா… எனக்கு இந்தக் கலியாணத்திலே இஷ்டமில்லை! எனக்கு
இப்போ கல்யாணமே வேண்டாம்!’ அவள் முடிவாகச் சொல்லி விட்டு
உள்ளே போனாள்.
வந்தவர் ஏமாற்றத்தோடு திரும்பிப் போனார்.
‘ஏனம்மா இப்படிச் செய்தாய்....  எல்லாம் நல்ல படியாய் நடக்கும் போது
கடைசியிலே குழப்பிட்டியே!’
‘இல்லை அப்பா...  அம்மா இல்லாத குறை தெரியாமல் எங்களை இவ்வளவு காலமும் கஷ்டப்பட்டு நீங்க வளர்த்தீங்க. இப்போ என்னுடைய உழைப்பை நம்பித்தான் இந்தக் குடும்பமே இருக்கு. காலேஜில் படிக்கும் தம்பி, வயதிற்கு வந்த தங்கை இவங்களை எல்லாம் அம்போனு நடுவழியிலே விட்டுப்போக எனக்கு மனசு கேட்கலைப்பா! இந்தக் குடும்பத்திற்காக நீங்க இவ்வளவு காலமும் கஷ்டப்பட்டு தனியாகச் சுமந்த சுமையை எனக்கும் கொஞ்சக் காலம் சுமந்து பார்க்கணும் போல இருக்கு. தம்பி படித்து முடித்து இந்தக் குடும்பப் பொறுப்பை எடுக்கும் வரைக்குமாவது நான் உங்களோடு இருக்கணும். அதனாலேதான் இஷ்டமில்லை என்று சொன்னேன்!’

பாசம் என்பது என்ன என்று புரிந்த போது அவருக்கு அழுகையே வந்தது.
மனத்திற்குள் என்னவோ உறுத்த அவளின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு பதில் சொல்ல முடியாமல் குழந்தை போல் விக்கி விக்கி அழுதார். அவள் மெதுவாக அவருக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு உள்ளே போய் அந்தக் கடிதத்தை எடுத்து பார்த்தாள். அந்தக் கையெழுத்து…?
‘அப்பா! நீங்களா அப்பா இப்படிச் செய்தீங்க? என்னுடைய பிரிவால் என்னையே நம்பி இருக்கும் இந்தக்  குடும்பம் நடுத்தெருவிலே நிற்க வேண்டி வந்து விடுமோ என்று பயந்துட்டீங்களாப்பா? என்னோட உணர்ச்சிகளை எப்படியாவது பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு என்னாலே பொறுத்துக்க முடியும் ஆனால் இந்தக் குடும்பத்தால் வயிற்றுப் பசியைப் பொறுக்க முடியுமா? இவங்க என்னோட உழைப்பை நம்பி இருக்கும் வரை நான் கல்யாணமே செய்துக்கப் போறதில்லை! பயப்படாதீங்கப்பா!’

கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக் கொண்டு அந்தக் கடிதத்தை எடுத்துக் கிழித்துப் போட்டாள். மனதிலே இதுவரை இருந்த சுமை குறைந்தது போல இருந்தது!


  

No comments:

Post a Comment