Monday, February 28, 2011

மூன்று குருட்டு எலி - Mooinru Kurutu Eale

மூன்று குருட்டு எலி

இதைத் தயாரித்த குரு அரவிந்தனையும், இசை அமைத்த முல்லையூர் பாஸ்கரனையும். பாடல்களைப் பாடியவர்களையும் மழலை உலகம் என்றும் நினைவில் வைத்திருக்கும்.

Writer அ.முத்துலிங்கம்

ரவுகள் ஒன்றிரண்டு மணித்தியாலங்களை பகலிடம் இருந்து திருடிக்கொள்ளும் பனிக்காலம். ஓர் இரவு தொலைபேசி வந்தது. நண்பர் தமிழ் மழலைப் பாடல்கள் (nursery rhymes)) புத்தகம் எங்கே கிடைக்கும் என்று கேட்டார். எனக்கு தெரியவில்லை. மனைவியைக் கேட்டேன். எல்லாம் தெரிந்த அவளுக்கும் தெரியவில்லை. அடுத்த நாள் நாங்கள் மூவரும் கனடாவின் கடைகளில் ஏறி இறங்கினோம்.

ஆங்கிலத்தில் nursery rhymes  இருந்தன. ஆனால் தமிழில் அப்படி ஒன்றும் இல்லை என்று கையை விரித்துவிட்டார்கள்.

எனக்கு தமிழ் நாட்டில் ஒரு நண்பர் இருந்தார். பெரிய எழுத்தாளர். பெயர் பாவண்ணன். அவரிடம் விசாரித்து எழுதினேன். அவர் தானே இயற்றிய இருபது குழந்தைப் பாடல்களை எனக்கு அனுப்பி வைத்தார். அருமையான பாடல்கள். நண்பரும் மனைவியும் இந்தப் பாடல்களுக்கு தாங்களாகவே மெட்டமைத்து பாடினார்கள். இளையராஜாவே பொறாமைப்படும் மெட்டுகள். ஆனால் ஒரு பிரச்சினை. அவர்களுடைய மெட்டுகள் அவர்களுக்கே மறந்துவிடும். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு மெட்டில் பாட்டுகள் வெளிவந்தன. அவர்களுடைய குழந்தைக்கு பொறுக்க முடியவில்லை. இவர்கள் தமிழ் பாடல் புத்தகத்தை தூக்கியவுடனேயே அது சோடியைத் தொலைத்துவிட்ட அடைப்புக்குறிபோல சுருண்டுபோய் தூங்கிவிடும். புத்திசாலிப் பிள்ளை. எங்களுடைய தமிழ் மழலைப் பாடல்கள் வேட்டை இப்படி தோல்வியில் முடிந்தது.

என்னுடைய மச்சான் ஒருத்தர் அமெரிக்காவின் மேரிலாண்ட் பகுதியில் வசிக்கிறார். பல் வைத்தியர். அவருடைய மனைவி நாகர்கோயில் பக்கம். அவரும் பல் வைத்தியர். இருவருமாகச் சேர்ந்து அந்த நகரத்திலுள்ள பற்களையெல்லாம் தங்களுக்குள் சமமாக பங்கு போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இவர்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை. தளர் நடைப் பருவம். பெயர் ப்ரியா. இதன் சொக்கைகளின் இயற்கையான சிவப்பு ஆட்கள் கிள்ளிக் கிள்ளி இன்னும் சிவந்துபோய் இருக்கும். தலை மயிர் பின்னுக்கு குறைந்தும் முன்னுக்கு கூடியும் இருப்பதால் இந்த அம்மா குழந்தையை தன்னுடைய தொடைகளுக்குள் இறுக்கிப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு நீண்ட நேரம் தலை வாருவார். ப்ரியாவுக்கு போக்குகாட்ட nursery rhymes  ம் பாடுவார். இவருக்கு காளமேகப் புலவர் வர்ணித்த 'வாழ்த்த திருநாகை வாகான ' பெண்மணியின் குரல் வளம். அத்தோடு அவருடைய ஆங்கிலச் சொற்கள் அவர் நாக்கிலே உருண்டு அவர் சொல்வதற்கு முன்பாக வெளியே விழுந்துவிடும். அப்படியும் சோர்வடையமாட்டார். பூமி உருண்டு மறுபக்கம் போகும் வரைக்கும் இந்த இம்சை தொடரும். குழந்தையும் இரட்டிப்பு வலியில் நெளியும்.

ப்ரியாவின் புத்தகத்தில் கொடுத்திருந்த பாடல்களைப் பார்த்தபோது அவை எனக்கு வித்தியாசமாகப் பட்டன. எனக்கு தெரிந்து எங்கள் ஊரில் பிரபலமான குழந்தைப் பாடல் ஒன்றே ஒன்றுதான். அதைத்தான் முழு ஊரும் வைத்து சமாளித்தது.

அம்மா சுட்ட தோசை
அப்பா முறுக்கிய மீசை
தின்னத் தின்ன ஆசை
விளக்கு மாத்துப் பூசை.

இப்படியான பாடல்களில் ஓசை நயம்தான் முக்கியம். கருத்து அல்ல. அப்படித்தான் நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் ஆங்கிலப் பாடல்களை பார்த்தபோது என் அபிப்பிராயம் மாறியது.
முதலாவது பாடல் Three Blind Mice. உங்கள் எல்லாருக்கும் தெரிந்த பாடல்.

மூன்று குருட்டு எலி
ஓடுவதைப் பார்
கமக்காரன் பெண்டாட்டி பின்னால்
அவள் கத்தியை எடுத்து வாலை வெட்டினாள்.

இப்படி அது போனது. எலிகளோ குருடு. அவை கமக்காரன் பெண்டாட்டியை தொடர்ந்து ஓடினவாம். அது எப்படி சாத்தியம் ? போகட்டும்இ அதற்கு தண்டனை வாலை வெட்டுவதா ? கேட்கவே ஒரு மாதிரி இருந்தது. அடுத்த பாடலுக்கு தாவினேன்.

Peter Peter Pumpkin Eater.
பீட்டர் பீட்டர்
பூசணிக்காய் சாப்பாட்டுக்காரன்
பெண்டாட்டி ஒருத்தியை வாங்கினான்
கட்டுபடியாகவில்லை.
ஆகவே பூசணிக்காய் ஓட்டுக்குள்
அவளை பூட்டிவைத்தான்.

பெண்டாட்டிகள் அந்தக் காலத்தில் இருந்தே கட்டுபடியாவதில்லை. அதில் கருத்து வேற்றுமை கிடையாது. ஆனால் இந்த சின்ன வயதிலேயே பிள்ளைகளுக்கு அதைப் புகட்டவேண்டுமா ? அவர்களாகவே வெகு சீக்கிரத்தில் அதைக் கண்டுபிடிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை பெற்றோர்களுக்கு இருக்கவேண்டும் அல்லவா ?

அடுத்த பாடல் Rock A Bye Baby  என்று தொடங்குகிறது. இந்தப் பாடலிலாவது ஏதாவது நல்ல விஷயம் சொல்லக்கூடும் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அது பிள்ளைகளுக்கு பயம் காட்டும் பாடலாக அமைந்திருந்தது.

காற்றடித்தால் கொப்பு முறியும்
கொப்பு முறிந்தால்
தொட்டிலும் பிள்ளையும்
கீழே விழும்.

இன்னொரு பாடல் இப்படி தொடங்கியது. Sing A Song of Six Pence. இதில் கூசாமல் '24 கறுப்பு பட்சிகளை அப்பத்தில் போட்டு பொசுக்கு ' என்று வந்தது. இந்த இடத்தில் சிறுவர் சிறுமியர் கைகளைத் தட்டி ஆரவாரமாகப் குதிப்பார்கள். அந்தப் புத்தகத்தில் அப்படித்தான் படம் போட்டிருந்தது.
ஆனால் கடைசிப் பாடலைப்போல உற்சாகம் தரும் பாடலை இந்த உலகத்தில் காண முடியாது. Goosey Goosey Gander என்று தொடங்கும் பாடல்.

மேல் மாடிப்படியில் ஒரு கிழவனைக் கண்டேன்
அவன் தோத்திரம் சொல்லவில்லை.
அவன் இடது காலைப்பிடித்து சுழற்றி
கீழ் மாடிக்கு எறிந்தேன்.

இந்த குழந்தைப் பாடலில் தோத்திரம் சொல்லாத கிழவர்களுக்கு எல்லாம் ஆபத்து இருந்தது.

அந்தப் புத்தகத்தின் 15 பாடல்களில் ஐந்து இப்படி இருந்தன. மீதியைப் பற்றி பேச வேண்டாம். என்னுடைய மச்சான் ஓசை நயத்துக்காக எழுதும் பாடல்களில் கருத்தைப் பார்க்கக் கூடாது என்றார். எலிவாலை வெட்டுவதில் இருந்துஇ பட்சிகளை சுடுவதிலிருந்துஇ மனைவியை அடைத்து வைப்பதிலிருந்துஇ கிழவனை சுழற்றி எறிவது வரை வன்முறை மெள்ள மெள்ள பரவுகிறது என்பது என் கட்சி.

அப்படி பெரிய சண்டை என்று சொல்லமுடியாது. காற்றின் இறுக்கத்தை தவிர்க்க என் மச்சான் கிழக்குப் பக்கம் பார்த்து புன்னகைத்தார். நானும் சளைக்காமல் மேற்குப் பக்கம் பார்த்து புன்னகைத்தேன். எங்கள் இரண்டு புன்னகைகளும் சந்திக்கவே இல்லை.

எங்கள் சமரசத்துக்கான காரணம் வெகு சீக்கிரமே கனடாவில் இருந்து வந்தது. நண்பர் ஒருவர் மச்சானுக்கு மழலைப்பாடல்கள் குறுந்தகடு ஒன்று பரிசாக அனுப்பியிருந்தார். அழகாக இசை அமைந்த தமிழ்ப் பாடல்கள்.

குரு அரவிந்தன் தயாரிப்பில் முல்லையூர் பாஸ்கரன் இசையமைத்தது.

பாடல்கள் அழகான கருத்தோடு இயற்றப்பட்டிருந்தன.

சிறுவர்களுக்கு ஏற்ற எளிய இனிய மெட்டுகள். 'சின்ன சின்ன பூனை ' என்று ஒரு பாட்டு பூனையைப் பற்றி சொல்கிறது. சிறுவர் சிறுமிகள் சேர்ந்துபாடும் இந்தப் பாடல் எந்தக் குழந்தைக்கும் பிடிக்கும். 'அணிலும் ஆடும் அ ஆ ' என்று ஒரு பாட்டு. இதுவும் நல்ல இசையமைப்பு கொண்டது. தமிழ் உயிரெழுத்துக்கள் எல்லாம் இதில் ஒழுங்காக வரும். இன்னொன்று வாரத்தில் உள்ள நாட்களையும்இ வருடத்தில் உள்ள மாதங்களையும் சொல்லும். குழந்தைகளுக்கு மிகவும் பயனுள்ள பாட்டு.
இந்த இசைத்தட்டில் மிகவும் சிறந்தது என்றால் அது இந்தப் பாட்டுத்தான்.

குவா குவா வாத்து
நீ எங்கே போனாய் நேத்து
பாத்து பாத்து பாத்து
கண்ணும் பூத்து போச்சு.

இந்தப் பாட்டு வரும்போது ஒவ்வொரு முறையும் ப்ரியா கைகளை தட்டியபடி ஒரு சொக்ஸ் போட்ட காலில் எழும்பி நிற்பாள். மிருகக் காட்சிசாலை குட்டி விலங்குபோல தடுப்புக்கு அங்கால் நின்று தன் சிறிய பின்பாகத்தை பெண்டுலம்போல ஆட்டுவாள். அவளுடைய சந்தோஷம் சொல்லமுடியாது. முழு உடம்பும் குலுங்க சிரிப்பாள். மச்சான் சொன்னார் இந்தப் பாடலை மாத்திரம் ப்ரியா ஒரு நூறுமுறையாவது ரசித்திருப்பாள் என்று. இசைத் தட்டின் இறுதியில் கனடாவின் தேசிய கீதம். ஆங்கில மெட்டுக்கு ஒருவித பழுதும் இல்லாமல் தமிழில் செய்யப்பட்டிருந்தது.

'கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று ' என்கிறார் திருவள்ளுவர். ஆங்கில மழலைச் சந்தங்கள் சிலதில் கருத்துக்கள் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை அவற்றில் மறைந்திருக்கும் வன்முறை மறுப்பதற்கில்லை. மாறாக இந்த இசைத்தட்டில் என்ன இனிமையான தமிழ்ப் பாடல்கள். மனதைக் கவரும் இசைவேறு.

இந்த மழலைப் பாடல்கள் குறுந்தகடு பல இடங்களில் கிடைக்கிறது. இதைத் தயாரித்த குரு அரவிந்தனையும், இசை அமைத்த முல்லையூர் பாஸ்கரனையும். பாடல்களைப் பாடியவர்களையும் மழலை உலகம் என்றும் நினைவில் வைத்திருக்கும்.

அமெரிக்கா மச்சானுக்கு இந்த குறுந்தகடு பரிசாகக் கிடைத்தது. இதை கனடாவில் வாங்கியதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். ஒரு மழலையருக்கு இதைவிட வேறு சிறந்த பரிசு என்ன ? அப்பொழுது கனடாவில் கடை கடையாக நாங்கள் மூன்றுபேர் மினெக்கெட்டு ஏறி இறங்கியதை நினைத்துப்பார்த்தேன். சிலவேளைகளில் கண்கள் திறந்திருந்தாலும் அவை பார்ப்பதில்லை.

மூன்று குருட்டு எலி.

Thursday, February 24, 2011

Valentine - வலித்தாலும் காதலே..!

காதலர் தினக்கதை






(உத்தரவின்றி உட்பிரவேசிக்கக்கூடாது - கோடீஸ்வரரான ஒனாசிஸை திருமணம் செய்தபோது ஜாக்குலின் கென்னடி இப்படித்தான் ஒரு நிபந்தனை போட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. நான் கோடீஸ்வரனுமல்ல, படுக்கையறைப் பக்கம் போகாமலிருக்க எனக்கொன்றும் அப்படி வயசாகிப் போய்விடவுமில்லை.)  

வலித்தாலும் காதலே..!   

குரு அரவிந்தன்


‘வலிக்குதடா…!’
நீண்ட மௌனத்தை உடைத்துக் கொண்டு வெளிவந்தது அவளது வார்த்தைகள். எனக்கு அருகே அவள் உட்கார்ந்து இருந்தாலும் நான் அவளைத் திரும்பிப்  பார்க்கவில்லை. எனது மௌனம் கலையாமற் போகவே, பக்கத்தில் இருந்த எனது தோளில் தலைசாய்த்து மெதுவாக விசும்பத் தொடங்கினாள்.

அவளது ஸ்பரிசம் என்னைச் சற்றுக் கிறுங்க வைத்தாலும், கல்லுளிமங்கன் போல் உட்கார்ந்திருந்தேன். அவளுக்கு மட்டும்தான் வலிக்குமா? தன்னால் மட்டும்தான் பிடிவாதம் பிடிக்கமுடியும் என்று நினைத்துத்தானே இத்தனை தூரம் போனாள். அவளே வலியத் தேடிக்கொண்டது, அவளே அனுபவிக்கட்டும் என்று நான் தொடர்ந்தும் பிடிவாதமாக இருந்தேன். கடந்தகாலம் அவளுக்குப் புகட்டிய பாடத்தின் வெளிப்பாடாய்த்தான் இந்த வார்த்தைகள் வெளிவந்திருக்க வேண்டும்.

‘திருமணம் என்ற பந்தம் தேவைதானா?’ என்பதில்தான் எங்கள் பிரச்சனையே ஆரம்பமானது. தாலியைக்கட்டி அவள்தான் எனது வாழ்க்கைத் துணைவி என்பதை ஊர் அறியச் செய்ய வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையோடுதான் நான் திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சை அவளிடம் ஆரம்பித்தேன். நாள் குறிப்பது பற்றியும், எப்போது, எங்கே திருமணத்தை வைப்பது என்பது பற்றியும் முடிவு எடுக்கத்தான் அவளிடம் அன்று பேச்சுக்கொடுத்தேன். யார் என்ன உபதேசம் செய்தார்களோ தெரியவில்லை, முற்றிலும் மறுத்து விட்டாள். ஊரிலே நல்ல சூழ்நிலையில் வளர்ந்த ஒரு குடும்பப் பெண்ணிடம் இருந்து அதிர்ச்சி தரக்கூடிய வகையில் இப்படியான ஒரு கேள்வி எழும் என்று நான் நினைத்தும் பார்த்ததில்லை.

'தாலி கட்டப் போறீங்களோ, என்ன நாய்க்குக் கழுத்தில பட்டிகட்டுற மாதிரியோ?’ என்ற அவளது கேள்வியில், வேடிக்கையாகக் கேட்பதுபோல கேட்டாலும் குதர்க்கம் இருந்ததை அவதானித்தேன்.

‘என்ன சொல்கிறாய்..?’ என்றேன் திகைப்போடு. ஊரிலே அடக்க ஒடுக்கமாக இருந்த இவளா இங்கே வந்ததும் இப்படிக் கேட்கிறாள்.

‘என்ன சொல்ல இருக்குக்கு. தாலி கீலி ஒண்டும் வேண்டாம். அதெல்லாம் அந்தக் காலம், நாங்கள் ஒன்றாக இருப்பம்.’

‘ஒன்றாக என்றால்..?’

‘ஒரு கொண்டோமேனியம் வாங்கி அதிலே இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழுவோம். மோட்கேட்சை இரண்டு பேரும் சேர்ந்தே கட்டுவோம். ஓவ்வொரு மாதமும் இரண்டாகப் பிரித்து ஏனைய செலவுகளைப் பங்கிடுவோம். ஊருக்காக வாழவேண்டாம், எங்களுக்காக வாழுவோம்.’

‘என்னாச்சு உனக்கு, நன்றாக யோசித்துத்தான் சொல்கிறியா..?’

‘ஆமா..! அனுபவப்பட்டவங்க புத்திமதிகளைக் கேட்டுத்தான் சொல்கிறேன்.’

‘அப்ப திருமணபந்தத்தில் உனக்கு நம்பிக்கையில்லையா?’

‘அப்படித்தான் வெச்சுக் கொள்ளுங்களேன், தாலி கட்டினதுக்காக நாங்கள் என்ன வித்தியாசமாய் வாழப்போகிறோமா? இல்லைத்தானே..?

‘எங்க இனசனங்கள் என்ன நினைப்பாங்க?’

‘நீங்க பயப்படாதீங்க ஊரில என்றால் ஏதாவது நினைக்கலாம், இது கனடா, இந்த நாட்டில இது சகஜம். அதைப்பற்றி யாருமே கவலைப்படமாட்டாங்க.’

‘அக்கம், பக்கம் இனசனமெண்டு..!’
‘பக்கத்து வீட்டில யார் இருக்கினமெண்டு கூட அவைக்குக் கவலையில்லை, அவைக்காக நீங்கள் கவலைப்படவேண்டாம்.’
‘தாலி என்கிறது புனிதமானது, அதனால பெண்ணுக்குத்தான் அதிக பாதுகாப்பு..!’
‘இதுதானே வேண்டாமென்கிறது, இப்படிச் சொல்லிச் சொல்லியே திரும்பவும் ஆணாதிக்கப் புத்தியைக் காட்டுறீங்களே!’
‘எதைச் சொன்னாலும் ஆணாதிக்கம் என்கிறாய். இது, சமுதாயம் எங்களை மதிக்கவேணுமே என்கிற என்னுடைய குறைந்த பட்ச எதிர்பார்ப்பு!’
‘அப்ப சமுதாயத்திற்காகத்தான் நாங்கள் வாழப்போகிறோமா?’
‘உன்னுடைய இந்த முடிவில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. உன்னோட ஒரு ரூம்மேட் போல வாழ்வதிலும் எனக்கு  இஷ்டமில்லை, அதை நீ புரிஞ்சுக்கோ.’
‘அப்போ தாலிகட்டிக்கொண்டு ஒரு அடிமைபோல உங்கடதயவில நான் இங்கே வாழவேணும் என்று எதிர்பார்க்கிறீங்களோ?’
‘இப்ப உனக்கு நான் என்ன சொன்னாலும் விளங்கப்போவதில்லை. பிடிவாதம்தான் பிடிக்கப்போகிறாய் என்றால் இனி உன்னுடைய இஷ்டம்!’
‘கொஞ்சம் பொறுங்க, இன்னுமொரு கொண்டிசன் இருக்கு..!’ என்றாள்.
என்ன என்று நான் கேட்கவில்லை. கேள்விக் குறியோடு நான் பார்த்த பார்வை அவளுக்குப் புரிந்திருக்க வேண்டும்.
‘கொக்கென்று நினைத்தாயோ..?’ என்பது போன்ற சுட்டெரிக்கும் அவளது அலட்சியப் பார்வை மீண்டும் என்னைத் தாக்கியது.
‘எனக்கென்று தனியாக ஒரு படுக்கையறை வேணும். என்னுடைய விருப்பம் இல்லாமல் படுக்கையறைப் பக்கம் நீங்க வரக்கூடாது!’
நிச்சயமாக இவளுக்கு ஏதோ நடந்திருக்க வேண்டும். யாரோ இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லி இவளுடைய மனதை நன்றாக மாற்றிவிட்டிருக்க வேண்டும். கோடீஸ்வரரான ஒனாசிஸை திருமணம் செய்தபோது ஜாக்குலின் கென்னடி இப்படித்தான் ஒரு நிபந்தனை போட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்தது. நான் கோடீஸ்வரனுமல்ல, படுக்கையறைப் பக்கம் போகாமலிருக்க எனக்கொன்றும் அப்படி வயசாகிப் போய்விடவுமில்லை.
ஊரிலே இருந்தபோதே நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பினோம். கல்லூரிக் காதல் என்பதுபோல நாங்கள் படித்த கல்லூரிச் சூழ்நிலை எங்களுக்குள் ஒருவித புரிந்துணர்வை ஏற்படுத்தி இருந்தது. நாட்டில் ஏற்பட்ட உள்நாட்டுப் பிரச்சனை காரணமாக, புலம் பெயர்ந்து கனடாவிற்குத் தனியே வந்தேன். மெல்ல மெல்ல நல்லதொரு நிலையில்; என்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டு அவள் நினைவாகவே இருந்து அவளை ஸ்பொன்சர் செய்தேன். ஊருக்குச் சென்று பதிவுத் திருமணம் செய்து அவளை இங்கே வரவழைத்தேன். அவள் இங்கே வந்து இறங்கியபோது, முறைப்படி திருமணம் முடியும்வரை ஒன்றாக இருப்பது நல்லதல்ல என்ற பண்பாடு கருதி அவளை அவளது தூரத்து உறவினர் குடும்பத்தோடு சிறிது காலம் தங்கவைத்தேன். ஏதாவது படிக்கட்டும் என்ற நல்ல நோக்கத்தோடு படிப்பதற்கும் வசதி செய்து கொடுத்தேன். அவள் தினமும் கல்லூரி சென்று வந்தாள். அங்கேதான் ஏதோ தவறு நடந்திருக்கிறது. யாரோ அவளுக்கு மூளைச்சலவை செய்திருக்கிறார்கள்.

ஊரிலே பொருளாதார நிலை காரணமாக அனேகமான பெண்கள், ஆண்களை நம்பித்தான் வாழ்ந்தார்கள். இந்த நாட்டில் சுதந்திரம் இருந்ததால், ஆண்களையே நம்பியிருக்க வேண்டிய நிலை பெண்களுக்கு ஏற்படவில்லை. அதன் தாக்கம்தான் இவளது மாற்றத்திற்குக் காரணமோ என்று நினைத்தேன். சுதந்திரமான வேலை, சுதந்திரமான வாழ்க்கை, சுதந்திரமான சிந்தனை என்று இப்படி ஒவ்வொரு விடையத்திலும் சுதந்திரம் தலைகாட்டி இவளைப் போன்ற சிலரைத் தனிமைப்படுத்தி வைத்திருந்தது.
ஓன்றாய் வாழ்ந்து பார்ப்போம் பிடிக்காவிட்டால் விலகிக் கொள்வோம், அதற்காகத் திருமண பந்தத்திற்குள் கட்டுப்படத் தேவையில்லை என்ற கொள்கையுடைய ஒரு சில இளம் ஜோடிகளின் வழியையே இவளும் பின்பற்றுகிறாள் என்பதை நினைத்தபோது, எங்கள் பண்பாடு கலாச்சாரத்திற்கு இது ஒவ்வாது என்பதை நான் சீக்கிரமே புரிந்து கொண்டேன்.
ஆனாலும் அவள் மீது நான் வைத்த அன்பு உண்மையானது என்பதால், அவள் விருப்பப்படியே இருவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தோம். எப்பொழுதும் மனதுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒருவரின் அன்பான அரவணைப்பு மறக்க முடியாத ஒன்றாகவே இருக்கும். அந்த அரவணைப்பு தந்த சுகத்தைக்கூட அனுபவிக்க முடியாமல், குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதைக்கூடத் தள்ளிப் போடச் சொன்னாள்.

மனசு வலித்தது, வலித்தாலும் காதலே என்பதால், அவளை எனது இஷ்டத்திற்கு ஆட்டிப்படைக்க நான் விரும்பவில்லை. கட்டாயப் படுத்தினால் அதுவும் ஆணாதிக்கம் என்று கூப்பாடுகூடப் போடலாம், பிரிந்து செல்வதற்கு அதுவே காரணமாயும் அமையலாம் என்பதால் வாழ்க்கை ஏனோ தானோ என்று நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. காலமும் எங்களுக்காகக் காத்திராது வேகமாக ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.
அன்று எனது இனத்தவரின் திருமண வீட்டிற்கு இருவரும் சென்று திரும்பிய போது அவளது கலகலப்பான சிரிப்பு மறைந்து போயிருந்ததை அவதானித்தேன்.
‘ஏலாதடா, இந்த ஊரும் உலகமும் பார்க்கிற பார்வையை என்னாலே தாங்க முடியாமலிருக்கடா. ஏதாவது செய்யேன், பிளீஸ்..!’ என்றாள்.
‘இப்ப என்னை என்ன செய்யச் சொல்கிறாய்..?’ என்றேன்.
‘இப்ப கொஞ்ச நாட்களாக நாங்க எங்கே போனாலும் என்னை வேண்டுமென்றே அவமதிக்கிறாங்களோ என்று எனக்கு எண்ணத் தோணுது’
‘ஏ..ன்..ன்..? அப்படி என்ன நடந்தது உனக்கு?’
‘உங்க கசினோட திருமணத்திற்கு வந்த எனக்கு எந்த முன்னுரிமையும் அவங்க தரவில்லையே!’
‘ஏன் உன்னோட அவங்கள் எல்லோரும் நல்லாய்த்தானே பழகினாங்க.’
‘பழகினாங்கதான் ஆனால், ஆரத்தி எடுக்கவோ, அல்லது மணப்பெண்ணின் தோழியாக அருகே நிற்கவோ என்னை விடல்லையே.’
‘ஓ.. அதுவா..?’ என்று இழுத்தேன்.
‘ஏன் அவங்க என்னை மட்டும் அலட்சியப்படுத்திறாங்க?’
‘அது.. வந்து உனக்குச் சொன்னால் புரியாது..!’
‘பரவாயில்லை, சொல்லுங்க’
‘குடும்பப் பெண்களைத்தான் இப்படியான மங்களகரமான நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பங்கேற்க விடுவாங்க, எங்க சமுதாயக் கட்டமைப்பு அப்படி, உனக்குத்தான் அந்த அதிஸ்டம் கிடைக்கவில்லையே?’
‘எனக்கா? என்ன சொல்லுறீங்க?’
‘தாலி கட்டாமல் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் ஒண்ணாய் இருந்தால் இவங்க மதிக்கமாட்டாங்க, தப்பாய்த்தான் நினைப்பாங்க.’
‘தப்பாண்னா?’
‘வேண்டாம், சொன்னால் நீ தாங்கமாட்டாய்’
‘நான் தாங்கிக்குவேன், நீங்க சொல்லுங்க’
‘இவள் என்னுடைய மனைவி அல்ல, வைப்பாட்டின்னு..’
அந்தச் வார்த்தை சாட்டை கொண்டு அடித்ததுபோல அவள் மனதைப் புண்படுத்தி இருக்கவேண்டும். சிறிது நேரம் மௌனமாய் இருந்தாள்.
‘ஏன், திருமணம் செய்யாமல் இங்கேயே பலர் ஒன்றாய் சந்தோஷமாய் இருக்கிறாங்களே!’
‘இருக்கலாம், அது அவங்கவங்க கலாச்சாரம், பண்பாட்டைப் பொறுத்தது. தேவை முடிஞ்சு போனால் சட்டென்று பிரிஞ்சும் போயிடுவாங்க’
என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை, சிறிது நேரம் மௌனமாய் இருந்துவிட்டுச் சொன்னாள்,
‘எனக்கு இப்போதான் புரியுது. போதும் நாங்கள் இப்படி வாழ்ந்த வாழ்க்கை.’ என்றாள்.
எனக்கு அந்த வார்த்தை சற்று அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
‘சந்தித்தோம், பிரிவோம்..!’ என்று சொல்லப் போகிறாளோ என்று நினைத்தேன்.
‘குடும்பமாக சொந்தம் பந்தம் என்று நாங்களும் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஆசைதான் எனக்கு இப்போ இருக்கு.’ என்றாள்.
‘அப்படின்னா..?’
‘இப்படியும் வாழலாம் என்று உபதேசம் சொன்னவர்களின் சுயரூபம் இப்பதான் மெல்ல மெல்லப் புரியுது. இரட்டை வேஷம் போட்டிருக்கிறாங்கள் என்பதும் தெரியுது. தான், தன்னுடைய குடும்பம் என்று கவனமாக அவர்கள் இருந்து கொண்டு மற்றக் குடும்பங்களைப் பிரிச்சு விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பதுதான் இவங்களோட தொழிலாகப் போச்சு. இவங்க சொல்லைக் கேட்டால் இங்கே யாருமே உருப்படமாட்டாங்க.’
நான் குறுக்கிடாது அவள் சொல்வதை மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.
‘காலம் போனாலும் பரவாயில்லை, ஏதாவது கோயில்லை என்றாலும் எனக்குத் தாலி கட்டிவிடுங்கோ. எனக்கும் அதிலே சம்மதம்’ என்றாள் பெருமூச்சு விட்டபடி.
நம்பமுடியாது சந்தேகத்தோடு அவளைப் பார்த்தேன்.
‘எங்களுக்கு வயதுபோக முந்தி பிள்ளைகளைப் பெற்று நல்ல பிரசைகளாய் அவங்களை இந்த நாட்டில வளர்ப்போம். நாங்கள் ஒழுங்காய்க் கட்டுப்பாட்டோடு இருந்தால்தான் அவங்களும் அப்படி இருப்பாங்கள். குடும்பம் என்றால் என்ன என்று இப்போதான் எனக்குப் புரியுது.’ என்றாள்.
அவளுடைய திடீர் மாற்றத்திற்கு என்ன காரணம் என்று எனக்குப்புரியவில்லை. அவளுக்கு இதுவரை உபதேசம் செய்தவர்கள் எல்லாம் எங்கே போனார்களோ தெரியவில்லை. அற்ற குளத்து அறுநீர்ப்பறவைபோல மெல்ல மெல்ல அவர்கள் விலகிப் போயிருக்கலாம். ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு விட்டுக் கொடுத்து வாழ்வது குடும்ப வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அவசியமாகும் என்பதை இப்போதுதான் இவள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறாள். தனித்துப்போய் நிற்கும்போதுதான் இப்படியான ஞானம் பிறக்குமோ தெரியவில்லை. எது எப்படி இருந்தாலும் இடையிடையே காதல் வலித்தாலும், புரிந்துணர்வு இருந்தால் தேனாய் இனிப்பதும் காதலே என்பதை அவளது அந்த இதமான அணைப்பில் புரிந்து கொண்டேன்.

Monday, February 21, 2011

இலக்கியப் பரிசு. - கரையைத் தேடும் கட்டுமரங்கள்

கலைஞர் கே.எஸ்.பாலச்சந்திரன்

எழுதிய கடலோடிகளின் கதை சொல்லும் நாவலுக்கு - 


My Photo
K.S.Balachandran
 அமுதன் அடிகள் இலக்கியப் பரிசு.

குரு அரவிந்தன்.

ஆண்டுதோறும் பாகுபாடின்றி, தரமான இலக்கியப்படைப்புகளை தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றின் படைப்பாளிகளுக்கு ‘அமுதன் அடிகள் வெள்ளிவிழா அறக்கட்டளை இலக்கியப்பரிசு” வழங்கி வரும் அமுதன் அடிகள் அறக்கட்டளை, முதன்முதலாக ஒரு இலங்கைப்படைப்பாளியின் நூலுக்கு இந்த விருதை வழங்கியுள்ளது. கலைஞர் கே.எஸ்.பாலச்சந்திரன் எழுதிய ‘கரையைத் தேடும் கட்டுமரங்கள்” என்ற நாவலுக்கு 2009ம் ஆண்டுக்கான அமுதன் அடிகள் இலக்கியவிருது கிடைக்கிறது.

இம்மாதம் 26ந்திகதி சனிக்கிழமை மாலை 6 மணிக்கு தஞ்சாவூரில் பெசன்ட் அரங்கில் நடைபெறும் விழாவில் வணிகவரித்துறை அமைச்சர் எஸ்.என்.எம். உபயதுல்லா அவர்களால் இவ்விருது வழங்கப்படுகின்றது.

இந்திய ரூபா 15,000 உள்ளிட்ட இந்த விருதை இதுவரை புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள் பலர் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

தஞ்சாவூரில் நடைபெறும் “அமுதன் அடிகள் அறக்கட்டளை” இலக்கிய விருதுவிழாவில்,

2008 ம் ஆண்டுக்கான விருதை நாவலாசிரியர் சோ.தர்மன் அவர்களும்,
2009ம் ஆண்டுக்கான விருதை கலைஞர் கே.எஸ்.பாலச்சந்திரனும்,
2010ம் ஆண்டுக்கான விருதை நாடகாசிரியர் முத்துவேலழகன்
அவர்களும் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

உலகளாவிய ரீதியில் இந்த நாவல் வாசகர்களை சென்றடைந்தால், சிறந்த படைப்புக்களை சீர்தூக்கிப்பார்தது, விருது வழங்கிக் கௌரவிக்கும் ஆய்வாளர்கள் கையில் இந்நூல்  சென்றடைய ஆவன செய்தால், நிச்சயம் இந்த நூல் சிறந்த படைப்பிலக்கிய நாவலுக்கான அங்கீகாரம் பெறும். என்று பி.எச். அப்துல் ஹமீட் ‘கரையைத் தேடும் கட்டுமரங்கள் - நாவலுக்கான முன்னுரையில் குறிப்பிட்டதையும் இங்கே நினைவுகூரலாம். தமிழ்கூறும் நல்லுலகெங்கும் அறிமுகமான ஒரு சிறந்த தமிழ் அறிவிப்பாளரின்  மேற்குறித்த  வார்த்தைகள் இப்போது நிஜமாகியிருக்கின்றன.

தினமும் வாழ்வுக்காக அலைகளோடு ஜீவமரணப்போராட்டம் நடத்தி மீளும் அல்லது தோற்றுப்போகும் ஒரு சமூகத்திடம் எனக்குள்ள நியாயமான மதிப்பும், இரக்கமும் தான் என்னை இந்த நாவலை எழுதத்தூண்டியிருக்கிறது என்று இந்நூல் ஆசிரியர் கலைஞர் கே.எஸ்.பாலச்சந்திரன் அவர்கள் தனது உரையில் குறிப்பிடுகின்றார்.

தங்களைத் தாங்களே விமர்சகர்களாக ஆக்கிக் கொண்ட ஒருசில நவீன விமர்சகர்கள் ஈழத்து படைப்பிலக்கியத்தில் இந்த நாவலைச் சேர்த்துக் கொள்ளப் பின்நிற்பார்கள் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகமேயில்லை. ஏனென்றால் ஏதாவது தகாத வார்த்தைப் பிரயோகங்களையோ, அல்லது பாலியல் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடக் கூடிய சம்பவங்களையோ ஆசிரியர் இந்த நாவலில் எந்த ஒரு இடத்திலும் வலிந்து புகுத்தவில்லை என்பதே அவர்களின் பெரிய குறையாக இருக்கும். ஆசிரியரின் முதல் நாவல் என்பதால் ஆசிரியர் இந்த சூட்சுமத்தை அறிந்திருக்கவில்லையோ, அல்லது மொழி நாகரிகம், பண்பாடு கருதி, சமுதாயம் சீரழிய எழுத்தாளன் காரணமாக இருக்கக்கூடாது என்ற தனது கொள்கை காரணமாக இதைப் புகுத்தவில்லையோ தெரியவில்லை. முப்பத்தைந்து, நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் ஈழத்தமிழ் கடலோடிகளின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது, அவர்கள் எங்கே, எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள நீங்களும் விரும்பினால், இந்த அருமையான நாவலை ஒரு தடவையாவது வாசித்துப் பாருங்கள். நிச்சயமாக ஆவணப்படுத்தப்பட வேண்டிய நாவலிது.

ஈழத்து ஓவியர் ரமணி இந்த நாவலுக்கு அட்டைப்பட ஓவியம் வரைந்திருக்கிறார். பி. எச். அப்துல் ஹமீதின் முன்னுரையோடு, இந்த நாவலை வடலி பதிப்பகத்தினர் சிறப்பாக வடிவமைத்து பிரசுரித்திருக்கிறார்கள்.

Saturday, February 19, 2011

மகாஜனா - Mahajana News

மகாஜனாக் கல்லூரியில் கணனிக் கற்கை நிலையம் திறப்பு வைபவம்

பெப்ரவரி மாதம் 15ம் திகதி செவ்வாய்க்கிழமை (15-02-2011) காலை 10.00 மணிக்கு தெல்லிப்பழை மகாஜனாக் கல்லூரி வளாகத்தில் கணனிக் கற்கைக்காக அமைக்கப்பட்ட விசேடமண்டபத்தின் திறப்புவிழா மிகவும் சிறப்பாக நடைபெற்றது.
இக்கணனிக் கற்கை நிலையத்திற்குத் தேவையான தொகை ரூபா 25 இலட்சம் பெறுமதியான 30 கணனிகளையும்  அதற்குரிய தளபாடத் தேவைகளையும் கனடா பழைய மாணவர் சங்கம் பெருமையுடன் வழங்கியிருந்தது. இத்திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு மகாஜனா கல்வி அபிவிருத்தி நிறுவனம் முன்னின்று உழைத்தமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
இவ்விழாவிற்கு சிறப்பு விருந்தினராக கனடா பழைய மாணவர் சங்கத் தலைவர் நாகமுத்து சாந்திநாதன் அவர்கள் கலந்து கொண்டு இந்நிலையத்தை திறந்து வைத்தார்.

மகாஜனக்கல்லூரி பழைய மாணவர்கள் கடல் கடந்து சென்றாலும் கல்லூரி மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் ஈடுபாட்டை நினைத்து தான் பெருமைப்படுவதாகவும், குறிப்பாக கனடா பழைய மாணவர் சங்கத்தினரின் காலத்திற்கேற்ற இந்த உதவியை நினைத்து தான் மிகவும் பெருமைப்படுவதோடு மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவிப்பதாகவும் கல்லூரி அதிபர் தனது உரையில் குறிப்பிட்டார். நவீன தொழில் நுட்ப வசதிகளைக் கற்றுக் கொள்வதில் மகாஜனாக் கல்லூரி மாணவர்கள் என்றும் பின் நிற்கக்கூடாது என்ற கனடா பழைய மாணவர் சங்கத்தின் ஆதங்கத்தை நிறைவேற்றி வைப்பதில் தான் பெருமை அடைவதாகத் கனடா பழைய மாணவர் சங்கத் தலைவர் திரு. சாந்திநாதன் தனது பதில் உரையில் குறிப்பிட்டார்.

Wednesday, February 16, 2011

First and Last in the Right Place

To my 'selected' strange-minded friends:

If you can read the following paragraph, forward this site to your friends. Only great minds can read this.


This is weird, but interesting!

tamilaram.blogspot.com

If you can raed this, you have a sgtrane mnid, too.
Can you raed this? Olny 55 plepoe out of 100 can. I cdnuolt blveiee that I cluod aulaclty uesdnatnrd what I was rdanieg. The phaonmneal pweor of the hmuan mnid, aoccdrnig to a rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it dseno't mtaetr in what oerdr the ltteres in a word are, the olny iproamtnt tihng is that the frsit and last ltteer be in the rghit pclae. The rset can be a taotl mses and you can still raed it whotuit a pboerlm. This is bcuseae the huamn mnid deos not raed ervey lteter by istlef, but the word as a wlohe. Azanmig huh? Yaeh and I awlyas tghuhot slpeling was ipmorantt! Do You..?


If you can raed this forwrad this site to your friends.

FORWARD TO YOUR FRIEND:  tamilaram.blogspot.com

Even if you are not old, you will find this interesting...

Short Neurological Test


1- Find the C below.. Please do not use any cursor help.


OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOCOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

2- If you already found the C, now find the 6 below.


99999999999999999999999999999999999999999999999
99999999999999999999999999999999999999999999999
99999999999999999999999999999999999999999999999
69999999999999999999999999999999999999999999999
99999999999999999999999999999999999999999999999
99999999999999999999999999999999999999999999999

3 - Now find the N below.. It's a little more difficult.


MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMNMM
MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM
MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM
MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM
MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM

This is NOT a joke. If you were able to pass these 3 tests, you can cancel your annual visit to your neurologist. Your brain is great and you're far from having a close relationship with Alzheimer..

Just a fun.Congratulations!

Friday, February 11, 2011

Valentine - அலை மோதும் காதலே..! - Alai Mothum Kaathlae

அலை மோதும் காதலே..!


குரு அரவிந்தன்

வெளியே பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. பனிமூட்டத்தில் போகிறபாதை தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும் செல்லவேண்டிய இடத்தை அடைவதில் சுகி குறியாக இருந்தாள்.

மனசு தவிப்பதைவிட உடம்பு தகிப்பதே பெரிய வேதனையாக இருந்தது. எப்படியும் மனதில் இருப்பதை சுபாவிடம் கொட்டிவிட வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தோடுதான் அக்காவின் வீடு தேடி வந்திருந்தாள்.

‘ஏன்டி இத்தனை நாளாய் ஊமையாய் இருந்தாய்?’ சுபா தங்கையை அதட்டினாள்.
கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்த சுகி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு அக்காவை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
‘எப்படி அக்கா இதை வெளியே சொல்லுறது?’
‘இப்பமட்டும் என்னவாம், வெளிக்கிட்டு என்னோட வா, போவம்.’
‘எங்கேயக்கா..?’
‘டாக்டரிட்டைதான்!’
‘வேண்டாமக்கா, நான் எங்கேயும் வரவில்லை.’
‘குடும்ப வைத்தியரிட்டைப் போனியா?’
‘போனேன்..!’
‘என்னவாம்?’
‘எல்லாம் செக் பண்ணிப் பாத்தாச்சு!’ சுகி விம்மினாள்.
‘என்ன சொன்னவர் எண்டு சொல்லிப்போட்டு அழேன்’
அவள் சற்று நேரம் மௌனம் காத்தாள். இதற்கு என்ன பதில் சொல்வது? எப்படிச் சொல்வது?
‘உன்னிலை ஏதாவது பிழையா?’ என்றாள் சுபா
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
‘பலோப்பின் குழாயில ஏதாவது தடையா..?.’
‘இல்லை’ என்று மறுத்தாள்
‘கருப்பையில் ஏதாவது கோளாறா?’
அதற்கும் மறுத்தாள்.
‘நல்ல ஆரோக்கியமாகத் தானே இருக்கிறாய், அப்போ என்னதான் பிரச்சனை என்று சொல்லித் தொலையேன்’ சுபா பொறுமை இழந்து கத்தினாள்.

சுகியின் மௌனம் எதையோ சொல்லத் துடிப்பதுபோல இருந்தது.
‘கொஞ்ச நாளாய் நானும் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன், மனசுக்கை இப்படியே வைச்சுக் குமைஞ்சு கொண்டிருந்தால் உனக்குக் கெதியாய் டிப்பிறசன்தான் வரும், சொல்லிப்போட்டன்.’ குரலை உயர்த்திச் சொன்னாள் சுபா.

தங்கையின் வீட்டில் என்னதான் நடக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாத இயலாமையால் தங்கைமீது கோபப்பட்ட சுபா ஒரு கணம் நிதானித்தாள்.

சுகி எப்பொழுதுமே கொஞ்சம் தயக்கம் காட்டித்தான் எதையும் சொல்வாள். தன்னுடைய வார்த்தைகள் மற்றவர்களைப் பாதித்துவிடுமோ என்ற அச்சம் எப்பொழுதும் அவளிடம் இருந்தது. முள்ளிலே சிக்கிய சேலையின் நிலையில்தான் சுகி இருக்கிறாள் என்பதால் கவனமாகச் செயற்பட வேண்டும், அவசரப்பட்டால் எல்லாமே மறைக்கப்பட்டு விடலாம். எனவே கோபப்படாமல் நிதானமாகத்தான் அவளிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள்.

ஒரு குடும்பத்தில் கணவன் மனைவிக்குள் ஏற்படும் பிரச்சனைகளில் பாலியல் சிக்கல்களும் முக்கிய காரணமாகிறது என்பதை சுபா அறிந்து வைத்திருந்தாள். பொதுவாக பெரும்பாலான பாலியல் பிரச்சனைகள் மனம் சார்ந்ததாகவே இருந்தாலும், உடல் ரீதியான காரணங்களும் ஆங்காங்கே இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இது ஆண் பெண் என்ற வேறுபாடில்லாமல் இருபாலரையும் பாதிக்கிறது. என்னதான் நாகரிகத்தில் முன்நின்றாலும், இன்றுள்ள சமூக அமைப்பு உளநோய்கள் பற்றிப் பிறரிடம் பேசுவதையே தவறாக எண்ணுகிறது. சுபாவும் இங்கேயே படித்தவள் என்பதால் இதைப் புரிந்து கொண்டு தங்கையின் விடயத்தில் சூழ்நிலைக்கேற்ப ஒரு மனநல ஆலோசகர் போலச் செயற்பட்டாள்.
சுகியும் இங்கே வளர்ந்து படித்தவள். பாலியல் விழிப்புணர்வு உள்ளவள் என்பதால் சுபா தங்கையிடம் தயங்காமல் கேட்டாள்.
‘சரி, இது ஒன்றுமே இல்லை என்றால்..? நான் ஒன்று கேட்கட்டா?’
‘என்ன?’
‘கோபிக்கமாட்டியே?’
‘இல்லை, கேளக்கா!’
‘அப்போ அவனிலை ஏதாவது பிழையா?’
அதிர்ந்து போனவள்போல சட்டென்று சுபாவை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் சுகி.
கலங்கிய கண் முன்னால் கூப்பிய கரங்கள் ஊஞ்சலாடின.

அன்று இப்படித்தானே கூப்பிய என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அன்று அவன் கோபப்பட்டான்.

‘சொன்னால் கேட்கமாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறாய் சுகி, இப்ப எப்படிப் பழகுகிறோமோ அதேபோல நாங்கள் நல்ல நண்பர்களாய்ப் பழகுவோமே’
‘அப்போ நீ என்னை ஏமாத்தப் பாக்கிறியா?’
‘உன்னை ஏமாத்தக் கூடாது என்ற படியால்தான் இந்தக் கலியாணமே வேண்டாம் என்று சொல்லுறேன்.’
‘நீ சுகமாய் சொல்லிவிடுவாய் பாதிக்கப்படப் போவது நானல்லவா’
‘இல்லை சுகி, கலியாணம் பேசுகினம் எண்று சொன்னியே, உனக்குப் பொருத்தமானவனைத்தான் அப்பா தெரிந்தெடுத்திருப்பார். அதையேன் நீ மறுக்கிறாய்?’
‘அப்பா அம்மா தங்கட கடமையைச் செய்யினம், கலியாணம் கட்டப்போறது நான்தானே’
‘அவனைப் பிடிச்சிருந்தால் கட்டிக்கோ’
‘அப்போ நாங்க பழகினதெல்லாம்?’
‘என்ன சுகி இப்படிச் சொல்லுறாய். எங்களுக்குள்ள இந்த உறவு நட்பு, ஜஸ்ட் ஏ பிறன்ட்ஷிப் அவ்வளவுதான்’
‘அப்போ காதலர் தினத்திலன்று ஒற்றை ரோஜா கொண்டு வந்து என்னிடம் நீட்டினாயே, மறந்திட்டியா?’
‘ஆமா அது நட்பின் அடையாளமாகத் தான் நீட்டினேன். நீதான் அதைத் தப்பாய் எடுத்திட்டாய்.’
‘போதும் இப்படி சொல்லி என்னை ஏமாத்திவிடலாம் என்று நினைக்கிறியா?’
‘இந்த மண்ணில் எல்லாரும் கொஞ்சம் நெருங்கித்தான் பழகுவினம். பள்ளிகூடத்தில, வேலைசெய்யிற இடத்தில அதுக்காக அவையைத்தான் கலியாணம் கட்டவேணும் எண்டில்லை.’

சுகிக்குக் கோபம் பொத்திக் கொண்டு வந்தது.

‘எனக்கு இந்த நொண்டிச் சாக்கு ஒண்டும் வேண்டாம். இந்தக் கலியாணம் நடக்காட்டி என்னை உயிரோடு பார்க்க மாட்டாய்.’
எப்படியோ அன்று அவனை மிரட்டிச் சம்மதிக்க வைத்து கலியாணமும் நடந்து முடிந்துவிட்டது. ஆனால் இன்று சுகியின் தேவை வேறாக இருந்தது.

காதலர்களுக்கு காதலிக்கும்போதோ, திருமணமான ஆரம்ப காலங்களிலோ எந்தக்குறையும் பெரிதாகத் தெரிவதில்லை. அப்படி இருந்தாலும் தங்களுடைய இல்லற வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டுவிடுமோ என்று பலர் இந்தக் குறைகளை மறைத்து விடுவார்கள். கணவனிடம் இருந்த குறைகளைச் சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் இருந்த சுகியின் சங்கடத்தைப் புரிந்து கொண்ட அக்கா சுபா அவளிடம் கதை கொடுத்து மெல்ல மெல்ல அவள் மனதில் உள்ளதை அறிந்து கொண்டாள்.

‘அப்ப ஏன்டி இதை இத்தனை நாளாய் எங்களிட்ட சொல்லவில்லை’
‘அவர் பாவமக்கா’
‘பாவமா? பாவம்பார்த்தா, உன்னுடைய வாழ்க்கை..?’
‘நானாய் விரும்பித்தானே அவரைக் கலியாணம் செய்தேன்’
‘நல்லாயிருக்கு, தன்னுடைய குறைபாட்டை உன்னிடம் மறைச்சது குற்றமில்லையா?’
‘அவர் சொன்னாரக்க, நான்தான் கேட்கலை’
‘என்னடி சொல்லுறாய்?’
‘ஆமாக்கா அவர் தன்னுடைய இயலாமையை பற்றி என்னிடம் அப்போ சொன்னார். அதை நான்தான் வேடிக்கையாய் எடுத்துவிட்டேன். என்னைவிட்டுப் பிரிவதற்கு அவர் சொல்லும் சாட்டாய் இருக்குமோ என்று நான்தான் மறுத்துவிட்டேன்.’
‘அதற்கு நீ என்ன சொன்னாய்?’
‘எப்படியக்கா வெளிப்படையாய் சொல்லுறது. அதனாலே மனசைத்தான் விரும்பிறேன் என்று அப்ப சொன்னேன். ஆனால் இப்பதான் மனசு மட்டுமல்ல உடலும் தேவை என்கிறது புரியுது’.
‘சுபா கலியாணம் என்கிறது ஆயிரங்காலத்துப் பயிர் என்று பெரியவங்க சும்மாவா சொன்னாங்க’
‘ஏன்னக்கா.. என்னமோ கொஞ்சக்காலம்தானே நாங்க வாழப்போகிறோம்.’
‘இருக்கலாம், ஆனால் பரம்பரை பரம்பரையாய் சந்ததி தொடருமல்லே, உன்னுடைய பரம்பரைக்கு இத்தோட முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்போறியா?’
‘நடந்தது நடந்து போச்சு, இப்ப என்ன செய்யச் சொல்லுறாய்?’
‘இருந்தாலும் அவனுக்கு மதி எங்கபோச்சு?’
‘கலியாணமே செய்ய மாட்டேன் என்று முற்றிலும் மறுத்துவிட்டாரக்கா, நான்தான் அவரை மிரட்டி இந்தக் கலியாணத்தைச் செய்தேன்’
‘அவனை நீ மிரட்டினியா?’
‘ஆமாக்கா, ஒருத்தருக்கும் தெரியாது, தற்கொலை செய்திடுவேன் என்று மிரட்டித்தான் இந்தக் கலியாணமே நடந்தது.’
‘நீ இந்தளவு தூரத்திற்குப் போனியா சுகி?’
‘அந்த நேரம் எனக்கு மானப்பிரச்சனை, வேறு வழியே தெரியல்லே, அதனாலேதான் இந்தக் கலியாணம் நடந்தாலே போதுமென்று ஒற்றைக்காலிலே நின்றேன்.’

நாளாக நாளாக உள்ளத்தைக் காதலிக்கிறேன் என்பதெல்லாம் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமாகாது, உடலின்பம் தேவைப்படும்போது குறைபாடுள்ள தம்பதியினருக்குள் கருத்து வேறுபாடு தோன்றலாம். அதன் வெளிப்பாடுதான் இத்தனை நாட்களும் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டிருந்த சுகியின் இந்த அழுகையும் ஏக்கமும் என்பதை சுபா புரிந்து கொண்டாள்.

‘மகிழ்ச்சியான திருமண வாழ்க்கை வாழ, துணையின் உற்சாக ஒப்புதல் இல்லாமல் எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டாம்’ என்று குடும்ப வைத்தியர் அன்று குறிப்பட்ட அந்த அறிவுரையையும் மீறித்தான் பிடிவாதமாக சுகி இந்தத் திருமணத்தைச் செய்தாள்.

தன்னை அவன் ஏமாற்றிவிடுவானோ என்ற பயயுணர்வு மட்டும்தான் அன்று அவளிடம் இருந்தது. ஆனால் இன்று அதை எல்லாம் கடந்து அவளது தேவை வேறாக இருந்தது. அதனால்தான் அக்காவிடம் வந்து வார்த்தைகளைக் கொட்டிவிட்டாள்.
‘உன்னுடைய அவசரபுத்தி, பிடிவாதம் எல்லாம் உன்னை எங்கே கொண்டுபோய் வைத்திருக்குத் தெரியுதா? திருமணம் நடந்தபின் அவனுக்கு ஏதாவது நடந்திருந்தாலும் நாங்க ஏற்றுத்தானே ஆகவேண்டும்? என்றாள் சுபா.

‘தெரியுதக்கா, இப்ப என்ன செய்யட்டும்? என்றாள் சுகி.
‘டாக்டரிடம் கொண்டுபோய் காட்டச் சொல்லு. இப்பதான் எத்தனையோ வசதிகள் இருக்கே, உன்னிலை ஒரு குறையும் இல்லாட்டிக் கவலையைவிடு.’
‘பிள்ளைப்பாக்கியம் கிடைக்குமாக்கா?’
‘அதுதான் எத்தனையோ வழி இருக்கு என்று சொன்னேனே!’
‘அவர் டாக்டரிடம் போகமாட்டேன் என்று நிற்கிறார்.’
‘டாக்டரிடம் போகாவிட்டால், நீ சட்டத்தரணியிடம் போகவேண்டி வரும் என்று மிரட்டிப்பார். அதற்கும் சம்மதிக்காவிட்டால் அடுத்த படி என்னவென்று பார்ப்போம்’
‘பார்க்கலாம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே எழுந்தாள் சுகி.


ஆனாலும் தவறு தன்பக்கமும் இருந்ததால் கணவனைக் காட்டிக் கொடுக்க அவள் விரும்பவில்லை. இதைப்பற்றி யாரிடமும் சொல்லிவிட வேண்டாம் என்றும் அக்காவிடம் சத்தியம் வாங்கிக் கொண்டு வீடு நோக்கித் திரும்பினாள் சுகி. இப்போ பனி கொட்டுவது நின்றுவிட்டதால் போகும்பாதை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ஊமைகளின் உலகம்..! - Uumaikalin Ulakam

ஊமைகளின் உலகம்..!



குரு அரவிந்தன்

ந்தப் பச்சிளம் உதடுகள் மார்பில் பட்டபோது தாய்மையின் பூரிப்பில் அவள் மெய்மறந்து போனாள். குழந்தையை மார்போடு இறுக அணைத்துக் கொண்டு கண்களை மெதுவாக மூடிக்கொண்டாலும் தாய்மையின் அந்த இதமான உணர்வின் வெளிப்பாட்டை அதிக நேரம் அவளால் அனுபவிக்க முடியவில்லை. பூப்போன்ற சின்னஞ் சிறிய அந்த உதடுகளின் தேடலில் அங்கே சுரப்பதற்கு எதுவுமில்லை என்று தெரிந்த போது குழந்தையின் ‘வீல்’ என்ற அந்த அலறல் சத்தம்தான் அவளது செவிகளில் முட்டி மோதி நின்றது.

வெறுமையின் தாக்கம் ஏற்படுத்திய குழந்தையின் ஆக்ரோசத்தவிப்பை அவளால் அப்போதுதான் முழுமையாக உணரமுடிந்தது. அதுவே அவளது உணர்வுகளின் பிரவாகமாய் ஒருகணம் அவளை உடைந்து போகவும் வைத்தது. அடுத்த கணமே அந்த உணர்வின் தாக்கம் ஏற்படுத்திய இயலாமையின் வெளிப்பாடாய் அந்தத் தாய் மனசு ஓவென்று விம்மி வெடித்தது. பொட்டென்று மார்பில் விழுந்து வழிந்த கண்ணீர் துளிகள் முகம் புதைத்து அழுத குழந்தையின் உதட்டில் படிந்த போது வாய்விட்டு வெளியே சொல்லத் தெரியாத அந்தப் பிஞ்சின் அலறல் கூட ஒரு கணம் தேங்கி நின்றது.

‘அம்மா ஊட்டிய அமுதம் உப்புக் கரித்தது ஏன்?’ என்று அந்தக் குழந்தைக்குப் புரிந்திருக்க நியாயமில்லை. குழந்தையைச் சமாதானம் செய்ய வாய் திறந்து ‘ஆராரோ’ சொல்லித் தாலாட்டுப் பாடக்கூட முடியாத சூழ்நிலைக் கைதியாய் அவள் மாறியிருந்தாள். வாய்திறந்தால் வெளியே உதிர்வது தமிழாக இருந்ததால்தான் அவள் இந்த மண்ணில் இப்படியான அவலநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அது பற்றிச் சிந்திக்க இதுவல்ல நேரம் என்பதால் அது பற்றிய கவலைகளை தற்காலிகமாக அவள் ஒரு புறம் தள்ளி வைத்திருந்தாள்.


பசி கண்ணை இருட்டிக் காதை அடைத்தது. இப்படியான பசிக்கொடுமையை அவள் ஒரு போதும் அனுபவித்ததில்லை. கொடுமையிலும் கொடுமை பசிக்கொடுமை அதுவும் குழந்தைகள் பரிதவிப்பதைப் பார்த்தபோது தூக்கம் கெட்ட இரவாய் எப்போது விடியும் என்ற எதிர்பார்ப்புடையதாய் அந்த இரவு அவளுக்கு அமைந்திருந்தது. கடைசிக் குழந்தை வயிற்றில் இருக்கும் போதே அவளது கணவன் தொலைந்து போயிருந்தான். உயிரோடு இருக்கிறானா இல்லையா என்பதுகூடத் தெரிந்து கொள்ள முடியாத நிலையில் நாடு இருந்தது. அதனால் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்க யாரிடமாவது கையேந்த வேண்டிய நிலைக்கு அவள் தள்ளப்பட்டிருந்தாள். அகதியாய் சொந்த மண்ணிலே புலம் பெயர்ந்து இங்கே வந்தபோது படித்திருந்தும் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அரிசி ஆலை ஒன்றில் கூலி வேலைதான் அவள் செய்தாள்.

இலங்கைத் தீவில் பெரும்பான்மை இனமக்கள் மட்டும் சந்தோஷமாய்க் காலம் களிக்க வடக்கு கிழக்கு மலைநாடுகளில் வாழ்ந்த சிறுபான்மை இனமான தமிழர்கள் மட்டுமே அரசியல் லாபம் தேடியவர்களால் தினந்தினம்; அல்லற்படுத்தப்பட்டு அழுதழுதே வாழவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். அடிப்படை உரிமைகளை வாய்திறந்து கேட்டதுதான் அவர்கள் செய்த மிகப்பெரிய குற்றமாகக் கணிக்கப்பட்டது. அகிம்சை முறையில் போராடிய தமிழ் அரசியல் வாதிகள் அதனால் பலன் எதுவும் இல்லாமல் போகவே தாமாகவே ஒதுங்கிப் போய்விட இளைஞர்கள் அந்தப் போராட்டத்தை முன் எடுத்தார்கள். அரசியல் வாதிகள் யாருமே தமிழர்களின் குறைகள் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ளவோ அல்லது அதன் யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவோ மறுத்து விட்டார்கள். அடங்கிப்போ என்ற கர்வத்தோடு அடக்கி ஆள்வதையே ஜனநாயகம் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

ஆண்டாண்டு காலமாய் வாழ்ந்த பிறந்து வளர்ந்த மண்ணை விட்டு பிரிந்து போவது என்பது அத்தனை இலகுவான காரியமாய் தமிழர்களுக்கு இருக்கவில்லை. அதில் உள்ள வேதனையும் வலியும் மற்றவர்களுக்கு இலகுவில் புரிவதுமில்லை. திடீரென அவர்கள் வாழ்ந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று அறிவிப்பு வந்த போது இவர்கள் செய்வதறியாது குழம்பிப் போனார்கள். பாதுகாப்பு வலையம் என்று சொல்லி அவர்கள் ஏற்படுத்திய தடுப்பு முகாமுக்குள் போய் இவர்கள் முடங்க வேண்டிவந்தது. திறந்த வெளிச் சிறைச்சாலையில் இருப்பவர்களுக்கு ஒதுங்க ஒரு மரநிழலும் குடிக்கத் தண்ணீரும் ஒருநேரம் அரை வயிறுக்கு ஏதாவது தின்னக் கொடுத்தால் போதும் என்ற நினைப்புத்தான் அரசியல்வாதிகளுக்கு இருந்தது. இதுதான் மனிதவாழ்க்கை என்றால் அடிமை வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு ஜனநாயகம் என்ற போர்வை எதற்கு என்பது பாதிக்கப்பட்ட இவர்களின் வினாவாக இருந்தது.
பாதுகாப்புக் கருதி பாதுகாப்பு முகாமுக்குச் சென்ற இளம் பெண்கள் களவாடப் படுகிறார்கள் ஆண்கள் தொலைந்து போகிறார்கள் குழந்தைகளும் சிறுவர்களும் தனிமைப் படுத்தப் படுகிறார்கள் என்றெல்லாம் இவள் தங்கியிருந்த பகுதியில் தினமும் செய்திகள் அடிபட்டுக் கொண்டே இருந்தன.

வன்னிப்பகுதிக்குச் சென்றால் உயிருக்கு ஆபத்து தொலைந்துகூடப் போகலாம் என்று சொல்லி பத்திரிகையாளர்கள் தடுக்கப்பட்டதால் எல்லாச் செய்திகளும் வேண்டும் என்றே முடக்கப் பட்டுவிட்டன. யார் தவறு செய்தாலும் தவறுதான் என்பதை வெளியே சொல்ல நல்ல மனம் படைத்த மனிதாபிமானிகள் கூடப் பயப்படுகிறார்கள். அப்படிச் சொல்ல வந்த ஒருசில பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் முகவரி இல்லாமற் போனதும் கூட இவர்கள் பயப்படுவதற்கான முக்கிய காரணமாய் இருக்கலாம்.

தூக்கம் கலைந்த நிலையில் பசிக் கொடுமையை எப்படிப் போக்கலாம் என்று எண்ணியபோது அவள் முன்பு கூலி; வேலை செய்த அரிசி குத்தும் ஆலையின் நினைவு வந்தது. சுமார் இரண்டு மைல் தூரத்திற்கப்பால் அந்த ஆலை இருந்தது. எட்டி நடந்தால் விரைவாக ஒருநடை போய் வரலாம் என்று நினைத்தாள். குழந்தைகள் இருவரும் இன்னமும் தூங்கினபடியே இருந்தன. இரவிரவாய் அழுததில் ஏற்பட்ட பசிக் களைப்பாக இருக்கலாம். குழந்தைகள் எழுந்திருக்கு முன்பாக வந்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு சுளகையும் (முறம்) எடுத்துக் கொண்டு ஒட்டமும் நடையுமாய்ச் சென்றாள்.

முதலாளியிடம் கேட்டுப்பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு சென்றவளுக்கு ஏமாற்றமே காத்திருந்தது. தொழில் இல்லாத காரணத்தால் அரிசி ஆலை இழுத்து மூடப்பட்டிருந்தது. மூடப்பட்டுப் பல நாட்களாகி இருக்கலாம். கட்டிடத்தின் வெளிப்பகுதியில் அள்ளிக் குவிக்கப்பட்ட உமிக்குவியல் மட்டும் இவள் கண்களில் பட்டது. அவசரமாக கொஞ்ச உமியைக் கிளறிச் சுளகில் எடுத்துப் போட்டுக் கைகளால் பரப்பிப் பார்த்தாள். ஏதோ ஒருவித நம்பிக்கையின் பிடிப்பு அவளது கண்களில் பளீச்சென்று தெரிந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் உமியை அள்ளிப் போட்டுப்; புடைக்கும் போது அவள் தேடிவந்தது கிடைக்கிறதா என்று ஆவலோடு தேடிப்பார்த்தாள். சப்பி நெற்கள்தான் அதிகமாக அகப்பட்டாலும் அவற்றைத் தவிர்த்துப் பார்த்த போது நாலைந்து நல்ல நெல்லுப் பருக்கைகளும் அவளது கையில் ஒவ்வொரு முறையும் அகப்பட்டன. அரை மணி நேரம் செலவிட்டதில் ஒரு சிறங்கை நல்ல நெற்கள் கிடைத்தன. கஞ்சி காய்ச்சிக் குழந்தைகளுக்குக் குடிக்கவாவது கொஞ்ச அரிசி கிடைத்தால் போதும் என்ற வெறியோடு அவள் துரிதமாகச் செயற்பட்டாள்.

எந்த நேரமும் வானத்தில் குண்டு வீச்சு விமானத்தின் இரைச்சல் கேட்கலாம். திக்குத் திசை தெரியாமல் செல்கூட அங்கே வந்து விழலாம். எதையுமே கணித்துச் சொல்லமுடியாத நிலையில் மயான சூழ்நிலையில் அந்தப் பிரதேசம் இருந்தது. பறவைகளின் கூடுகள்கூடக் கலைக்கப்பட்டதில் அவற்றின் ஓசை அடங்கிப் போயிருந்தது. எரிந்துபோன மரங்களும் குடிசைகளும் மனித உடல்களும் ஆங்காங்கே தினமும் காணும் காட்சியாப் போய்விட்டது.

வியர்வையில் தோய்ந்த உடம்பு பிசுபிசுத்தது. அவ்வப்போது சேலைத் தலைப்பால் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு நெல்மணிகளைப் பொறுக்கி எடுத்தாள். வெய்யில் உச்சியைத் தொட்டபோது ஐந்தாறு சிறங்கை நெல்மணிகளை கவனமாக எடுத்துப் பொன்னைப்போல மடியில் சேகரித்திருந்தாள். அதைக் கொண்டு போய் மெல்ல நெரித்து அரிசிப் பருக்கைகளாக்கி அவற்றைப் பொறுக்கிக் குழந்தைகளுக்குக் கஞ்சி காய்ச்சிக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்ததோடு வழியிலே நின்ற சண்டி மரத்து இலைகள் சிலவற்றையும் அவசரமாகப் பறித்துக் கொண்டு அவள் தங்கியிருந்த இடம் நோக்கி விறுவிறு என்று நடந்தாள்.

என்றோ ஒருநாள் உதயம் தோன்றும் குழந்தைகளை நன்றாய்ப் படிக்கவைத்து அவர்களை நல்ல பிரசைகள் ஆக்க வேண்டும் என்ற ஒரு தாயின் தீராத கனவுகளைச் சுமந்தவண்ணம் அவள் நம்பிக்கையோடு நடந்தாள்.

அடிப்படைத் தேவைக்கான உணவுப் பொருட்கள் இந்தியாவில் இருந்து கப்பலில் வருவதாகச் சொன்னார்களே தவிர அங்கே எதுவும் வந்து சேரவில்லை. வன்னிப் பகுதியில் போர் உக்கிரமடைந்திருந்தது. ஒருநேர உணவிற்காகக் காத்திருந்து காத்திருந்து ஏமாற்றம் தாங்கமுடியாமற் போனதில் அவளுக்குள் ஒருவித சோர்வும் சலிப்பும் குடிகொண்டது. இராணுவம் நன்கு திட்டமிட்டு உரிமைக்காகப் போராடியவர்களைப் பட்டினி போட்டால் அதைக் கைவிட்டு உணவுக்காகப் போராடுவார்கள் என்ற வஞ்சக நோக்கத்தோடு செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவர்களின் வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்ததால் உரிமையை மறந்து உணவிற்காகப் போராட வேண்டிய நிலைக்கு அந்த அப்பாவி மக்கள் தள்ளப்பட்டார்கள். அதனால்தான் இன்று இப்படியான மனித அவலத்தை அவர்கள் எதிர் நோக்க வேண்டிவந்தது.

சண்டி மரத்து இலையையோடு சேர்த்துக் கஞ்சி காய்ச்சிக் குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்து தானும் மிகுதியை அருந்தியதில் சற்றுத் தென்பாக இருப்பது போலத் தெரிந்தது. நம்பிக்கைகள் உடைந்துபோன தருணத்தில் அதுவே அவர்கள் உயிர்வாழ வழிகாட்டுவதாயும் இருந்தது. எனவே மறுநாள் காலையில் மீண்டும் எதிர்பார்ப்போடு அவள் அரிசி ஆலை நோக்கி நடந்தாள். அரிசி ஆலைக்கு அருகே சென்றபோது அவளது எண்ணத்தில் இடி விழுந்தது போல அங்கே கண்ட காட்சி இருந்தது. எரி குண்டுகள் பல அங்கே வந்து விழுந்து வெடித்ததில் அந்த நெல் குத்தும் ஆலையும் அதன் பின்பக்கத்தில் குவிக்கப்பட்டிருந்த உமி மேடும் சாம்பலாய்ப் போயிருந்தன.

சில நாட்களாவது உயிர் வாழலாம் என்ற அவளது கடைசி நம்பிக்கையும் கண்முன்னால் சாம்பலாகிப் போயிருந்தது.

குழந்தைகள் பசியால் மீண்டும் வாடப்போகிறதே என்ற கவலையில் ஏமாற்றத்தோடு தங்கி இருந்த இடம் நோக்கி வேகமாகத் திரும்பியவளுக்கு இன்னும் அதிர்ச்சி காத்திருந்துது. இவள் தங்கியிருந்த பகுதியில் இருந்து வந்த ஒப்பாரி ஓசை தூரத்தில் வரும்போதே இவள் செவிகளைத் தொட்டு உறைய வைப்பதாய் இருந்தது. என்னவோ ஏதோ என்ற பதட்டத்தோடு ஒட்டமும் நடையுமாய் வந்தாள். இரத்தம் உறைந்த அவளது குழந்தைகளின் ஆடைகள்தான் அங்காங்கே சிதறிக் கிடந்தன. சிதறல்களைப் பார்த்த வினாடியே அதைத் தாங்க முடியாத அதிர்ச்சியில் அவள் அப்படியே உணர்வற்று விழுந்து போனாள். குழந்தைகளுக்காக உணவு தேடி அலையும் ஒரு அபலைத்தாயின் அலைச்சலைக்கூடப் பொறுக்க முடியாத ஆண்டவன் அவளுக்குக் கருணை செய்ய நினைத்திருக்கலாம். அதனால்தான் அவளைக் கேட்காமலே அவளது குழந்தைகளைத் தன்னிடம் தத்து எடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

விதியே விதியே என்செய்தாய் என்று விதிமீது பழிபோட்டு எல்லோரும் கண்மூடி மௌனம் காக்க

அவளைப்போல பல பெண்கள் அந்த மண்ணில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு முகாமில் அடைக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட ஆடை களையும் துச்சாதன மிருகங்களுக்கு மத்தியில் துணையற்ற அவளும் தனிமரமாய்… வலியும் வேதனையும் சுமந்த கண்கள் குளமாக வாழ்வா சாவா என்ற போராட்டத்தில் எதையுமே வெளியே சொல்ல முடியாத ஊமைகளாய்… முடிவு தெரியாத பயணமாய்…. இன்னும் எவ்வளவு காலம்?
  
   

Tuesday, February 8, 2011

Valentine - இங்கேயும் ஒரு நிலா! - Inkkeium Oru Nila

இங்கேயும் ஒரு நிலா!
குரு அரவிந்தன்


(காதலுக்காக ஏங்குவதும், காத்திருப்பதும், கிடைக்காமல் போனால் மனம் உடைந்து போவதும்…! தோல்விகள் எல்லாம் தோல்விகளுமல்ல, வெற்றிகள் எல்லாம் வெற்றிகளுமல்ல...!)

ன்று பௌர்ணமி. மொட்டை மாடியில் நின்று உன் எழில் கொஞ்சும் அழகைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்;தேன். கண்ணுக்குள் ஆயிரமாயிரம் கதைகள் சொல்லி என் கண்களுக்கு இனிய விருந்தளித்தாய். உன் பார்வையில் மயங்கி உன்னை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல் வெட்கப்பட்டு நான் தலைகுனிந்தேன். தூரத்தில் தெரு விளக்கு அழுது வடிந்து கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு இன்ப உணர்வு ஊற்றெடுத்து. என்னை அறியாமலே கையிலே இருந்த பென்சிலை எடுத்து மொட்டைமாடிச் சுவரிலே கிறுக்கினேன்.

"தலை குனிந்து நிற்கிறது
தெரு விளக்கு
வானத்தில் முழுநிலா"


"வாவ்!" என்று ஆச்சரியப்பட்டாள் என் தங்கை.
'ஏன்?" என்று கேட்டேன்.
'உனக்குக் கூட ஹைக்கூ  எழுதவருமா சூரியா?"
'ஹைக்கூவா? யார் சொன்னது? ஏதோ என் மனதில் பட்டதைச் சுவரிலே கிறுக்கினேன்"
"இல்லை கொஞ்ச நாளாய் நானும் பார்க்கிறேன், உன்னிலே ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரியுது"
"மாற்றமா? என்னிலா?"
'ஆமாம், அடிக்கடி கற்பனையில் மிதக்கிறாய், மௌனமாய் இருக்கிறாய், மொட்டை மாடிக்கு வந்து வானத்தை வெறித்துப் பார்க்கிறாய். என்ன ஆச்சு உனக்கு? வானிலை ஆராய்ச்சியா?'
"இது நல்லதிற்கில்லை" என்பது போல என்னை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு அவள் கீழே போய் விட்டாள்.

காதல் வந்தால் கவிதை வருமாமே! எனக்கும் கவிதை வரப்பார்க்கிறது. நானும் ஒரு கவிஞனா? இல்லை நான் கவிஞன் இல்லை? அப்போ நான் யார்? ரசிகனா? அப்படித்தான் நான் இதுவரை நினைத்திருந்தேன், ஆனால் அதுவும் பொய் என்று இப்போ தான் தெரிகிறது. ஏனென்றால் நான் காதலிக்கிறேனாம். யாரை? உன்னைத் தவிர வேறு யாரை என்னால்; காதலிக்க முடியும்? எத்தனை வருடமாய் உன் எழில் வதனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படி என்றால் எனக்குத் தெரியாமலே என் இதயத்தை உன்னிடம் பறிகொடுத்து விட்டேனா?

நான் சிறுவனாய்  இருந்தபோது இந்த மொட்டை மாடியில் வைத்துத்தான் அம்மா எனக்கு உணவு ஊட்டிவிடுவாள். அப்போதெல்லாம் நான் சாப்பிடாமல் அடம் பிடித்தால் உன் அழகு முகத்தைக் காட்டித்தான் எனக்கு உணவு ஊட்டி விடுவாள். உன்னை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்ததே என் அம்மா தான். இப்பொழுதும் உன்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அம்மா அன்று பாடிய அந்தப் பாடல் தான் என் நினைவில் வருகிறது.

நிலா நிலா ஓடி வா
நில்லாமல் ஓடி வா
மலைமேல் ஏறி வா
மல்லிகைப்பூ கொண்டு வா!


மல்லிகைப்பூ! அதன் தூயநிறமும் மணமும் எனக்குப் பிடித்தமானது.
அதனாலேயோ என்னவோ அப்போதெல்லாம் நீ மல்லிகைப்பூ கொண்டு வருவாய் என்று நான் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்ததுண்டு. அப்புறம் யாராவது மல்லிகைப்பூ சூடிவந்தால் அது நீதானா என்று பார்த்து ஏமாந்து போனதுமுண்டு. தூரத்தில் மிகத் தூரத்தில் என் கைகளுக்கு எட்டாமல் என்னைப் பார்த்து நீ அடிக்கடி சிரிப்பதுண்டு. சில நாட்களில் நீ வருவதே இல்லை என்று தெரிந்த போது எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றமாகவும் இருந்ததுண்டு. உன்னை மீண்டும் எப்போது பார்ப்பேன் என்ற ஆவலை இந்தப் பிரிவு தான் தூண்டிவிட்டதோ தெரியாது.


முதன் முதலாக பௌர்ணமி அன்று உன்னை நான் பார்த்தபோது உன் அழகிய முகம் என்னைக் கவர்ந்து இழுத்தது.
அந்த அழகிய முகமே நிரந்தரமாக என் மனதிலும் பதிந்தும் விட்டது.

'வானமீதில் நீந்தி ஓடும் வெண்ணிலாவே- நீ தான்
வந்ததேனோ யன்னலுக்குள் வெண்ணிலாவே!


என் படுக்கை அறை யன்னலுக்குள்ளால் நீ எட்டிப் பார்த்துச் சிரிக்கும் போதெல்லாம் கறுப்பும் வெள்ளையுமாய் ஒரு நாள் தொலைக் காட்சிப் பெட்டியில் போய்க் கொண்டிருந்த இந்தப் பாடல் வரிகளின் காட்சிகள் தான் என் நினைவிற்கு வரும்.

மேகங்களோடு நீ கொஞ்சி விளையாடும்போது அந்த மேகங்களாய் நான் இருந்திருக்கக் கூடாதா என்று ஏங்குவது உண்டு. அந்த ஏக்கத்தோடு நான் உன்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நீ முகம் நாணி மேகக்கூட்டத்தில் மறைந்து விடுகின்றாய்!

நான் சொன்னால் நம்பமாட்டாய் ஆனாலும் சொல்கிறேன். உன்னை யாராவது தீண்டினால் எனக்குக் கோபம் வருகிறது.

இப்படித்தான் நீல்ஆம்ஸ்ட்ராங் உன்னைத் தொட்டபோதும் எனக்குக் கோபம் வந்தது. பக்கம் பக்கமாய் நாஸாவிற்குக் கண்டனக் கடிதம் எழுதிப் போட்டேன். எங்கேயோ ஒரு மூலையில் உன்காதலன் உனக்காகக் காத்திருக்கிறான் என்பது அவர்களுக்கும் தெரியட்டுமே என்று தான் எழுதிப் போட்டேன்.

சூரியன் இல்லாவிட்டால் உன்னிடம் ஒளி இல்லையாம். உன் முகத்தில் தெரிவது மேடுபள்ளமாம். அருகே சென்று பார்த்தால் அசிங்கமாம். எப்படி எல்லாம் இவர்கள் உன்னைப் பற்றிக் கேவலமாய்ப் பேசுகிறார்கள். பேசட்டும்! பேசுபவர்கள் பேசட்டும். உன்னைப் பார்த்து இங்கேயிருந்து இவர்கள் குரைப்பதால் நீ ஒன்றும் குறைந்து போகப் போவதில்லை!
இன்று காதலர் தினம்! உனக்காக தோட்டத்தில் இருந்து இந்த ஒற்றை ரோஜாவைப் பறித்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். இத்தனை வருடமாய் காதலர் தினத்திலன்று நான் மட்டும் தான் என் காதலை உன்னிடம் சொல்கிறேன். உனக்கேன் இது புரிய மாட்டேனென்கிறது?
ஒருவேளை நான் உன்மேல் வைத்திருப்பது ஒருதலைக் காதல் தானோ?

"வாழ்க்கைத் துணையிங்கிருக்க
ஏங்குவதா எட்டாத நிலவிற்கு
உனக்காகக் காத்திருக்கும்
இங்கேயும் ஒரு நிலா!"


படித்துப் பார்க்கிறேன். மொட்டை மாடிச்சுவரிலே மீண்டும் ஒரு பென்சில் கிறுக்கல்.

இம்முறை கிறுக்கியது நானல்ல. மதுநிலா! என் மாமன் மகள். என்னை நம்பி வந்த என் வாழ்க்கைத் துணை. இந்த சூரியாவைச் சுற்றிச் சுற்றி வளைய வரும் நிலா! காதல் வந்தால் கவிதை வருமாமே?
கேள்வியும் பதிலுமாய் அவளே கிறுக்கியிருந்தாள்.

மல்லிகைபூ வாசமும் மெட்டிச் சத்தமும் என் அருகே வந்தது. திரும்பிப் பார்த்தேன். மதுநிலா! ஏக்கத்தோடு என்னைப் பார்த்தாள். விழிகளில் காதல் பொங்கி வழிந்தது. நான் ஏக்கத்தோடு எப்படி உன்னைப் பார்ப்பேனோ, அதே ஏக்கப் பார்வை!

மொட்டை மாடியில் ஒற்றை ரோஜாவோடு தனியே நின்று உன்னோடு பேசுவதை இவள் பார்த்திருக்கலாம்.

என் நிலைமையைப் பார்த்து இவன் என்ன பைத்தியமோ என்று கணக்குப் போட்டிருக்கலாம், இல்லை அவளுக்காக நான் தனிமையிலே மொட்டை மாடியில் காத்திருப்பதாகக் கூட நினைத் திருக்கலாம்.

அவள் பார்வையில் ஒளி இருந்தது. பெயரில் நிலா இருந்தது. கூந்தலில் மல்லிகைப்பூ நிஜமாய் மணத்தது! என்னைப் போலத்தான் இவளும் காதலுக்காக ஏங்குகிறாளோ?

எனக்கு இப்போ உண்மை புரிகிறது. காதலுக்காக ஏங்குவதும், காத்திருப்பதும், கிடைக்காமல் போனால் மனம் உடைந்து போவதும்…!

தோல்விகள் எல்லாம் தோல்விகளுமல்ல, வெற்றிகள் எல்லாம் வெற்றிகளுமல்ல, எனக்குள் நானே ஆறுதல் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

வேண்டாம்! எனக்குக் கிடைத்த கசப்பான அனுபவம் அவளுக்கும் கிடைக்க வேண்டாம்! காதல் அன்புக்காக இனிமேல் அவளும் ஏங்க வேண்டாம்!
நீண்ட பெருமூச்சில் என் ஏக்கம் தீர்த்தேன்.

என்னை அறியாமலே கையிலே இருந்த ஒற்றை ரோஜாவை அவளை நோக்கி மெல்ல நீட்டினேன். 

அதற்காகவே காத்திருந்தது போல பளீச்சென்று முகம் மலர அந்த ரோஜாவை வாங்கித் தலையிலே சூடியவள் என் மார்பில் முகம் புதைத்து விம்மினாள்.

அவளை அணைத்து தலையை மெல்ல வருடி விட்டேன். என் கற்பனைகள் எல்லாம் அவளது கண்ணீரில் கரைந்து போயிற்று.

இத்தனை வருடமாய் எட்டாத நிலா மீது நான் வைத்திருந்த காதலை ஒரு நொடியில் ஒட்டு மொத்தமாய் இவள் வாங்கி விட்டாள்.

ஒன்று மட்டும் எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது, கட்டிய மனைவியையும் காதலியாய்ப் பார்க்கலாம்! அவளையும் காதலிக்கலாம்!

அருகே இருந்த இந்த நிலவு இத்தனை நாள் என் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் எங்கே போயிற்று?

எனக்குள் என்னை அறியாமல் ஒரு உத்வேகம் துள்ளி எழுந்தது.

கற்பனையில் இருந்து இறங்கிவந்து நிஜமாகவே கொஞ்சம் காதலித்துத்தான் பார்ப்போமே!

மனம் நெகிழ்ந்து அவள் முகம் நிமிர்த்திப் பார்த்தேன்.

இப்போ நான் பார்ப்பது நிஜம்! என் கண்முன்னால் இவள் நிஜம்!

எனக்காக காத்திருக்கு இங்கேயும் ஒரு நிலா!

Monday, February 7, 2011

Valentine - Nee En Kaathaliyaanal..! - நீ என் காதலியானால்....

நீ என் காதலியானால்....

குரு அரவிந்தன்


('மாட்டிக்கிட்டா எல்லோரும்  பொதுவாகச் சொல்லும் எக்ஸ்கியூஸ், அப்படித்தானே இதுவும்?" )

சீ.என் ரவரின் உச்சியில் நின்று ரொரன்ரோவின் மாலைநேர அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். சின்னஞ் சிறு வண்டுகளாக் கார்கள் நெடும்சாலையில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. மனிதர்கள் எறும்புகளாய் அங்குமிங்கும் திரிந்து கொண்டிருந்தனர்.

மாலை நேரத்து மஞ்சள் வெயிலில் தங்கப் பாளமாய் டவுன்ரவுன் கட்டிடங்கள் மின்னியபடி அழகு காட்டின. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து ரசித்தபடி ஃபோட்டோ எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். எனது முகத்தையும் ஃபிரேமிற்குள் கொண்டு வரக்கூடிய மாதிரி ஓட்டோரைமரில் பழைய‌ கேமிராவை செற்பண்ணி ஸ்ராண்டில் வைத்துவிட்டு எதிரே ஃபோஸ் கொடுத்தபடி ஆயத்தமாக நின்றேன்.


5...4..3..2..1...0...கிளிக்!

கேமிராவின் ஃபிளாஸ்; மின்னலாய் முகத்திலடிக்க 'சீஸ்' சொன்னேன்.

அவள் 'சொறி' என்றாள்.

திகைத்துப் போய் அவளைப் பார்த்தேன்.

நான் ஓட்டோரைமரில் படம் எடுப்பதைக் கவனிக்காமல் தற்செயலாகக் குறுக்கே வந்துவிட்டாள். நிச்சயமாகக் கேமிராவை மறைத்திருப்பாள். என்முகத்திலே ஏமாற்றத்தை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும். மீண்டும் 'சொறி' சொன்னாள். நிஜமாகவே மன்னிப்புக் கேட்கும் பாவனை அவளது முகத்தில் தெரிந்தது.

நான் சமாளித்துக் கொண்டேன்.

'பரவாயில்லை...இதுதான் கடைசி நெகடிவ்.. வீணாய்ப் போயிடிச்சு...இனி எப்போ.....இப்படி ஒரு படம் எடுக்க சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமோ தெரியாது!"
கையை விரித்துப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

என்னுடைய ஏமாற்றம் அவளுக்குப் புரிந்திருக்க வேண்டும்!

'ஓ..! அந்தக் காலத்துப் பழைய கமெராவா?'

அவள் ஒரு நிமிடம் என்னை நன்றாகப் பார்த்தாள். மனசிலே என்ன கணக்குப் போட்டாளோ தெரியாது, முடிந்தால் எனக்கு ஏதாவது உதவி சொய்யலாம் என்று அவள் நினைத்திருக்கலாம்.

'இவ்யூ டோன்மைன்ட் என்னிடம் கேமரா இருக்கிறது. நான் உங்களை ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்துத் தரட்டுமா?" என்றாள்.

நான் அப்படி ஒரு 'சொட்' எப்படியாவது எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் இருந்தேன். இதை விட்டால் வேறு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது என்பதால் அவளது அன்பான, சினேகபூர்வமான வேண்டுதலைத் தயங்காது ஏற்றுக் கொண்டேன்.

அவள் தனது கேமராவைச் செற் பண்ணி 'ரெடி' சொன்னாள்.
நான் ஃபோஸ் கொடுத்தேன்.

'ஏன் முகத்தை இப்படி "ஊ...ம்" என்று வைச்சிருக்கிறீங்க...கொஞ்சம் சிரியுங்களேன்!" என்று வேடிக்கையாச் சொல்லி அவளும் சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் முத்து உதிர்ந்தது.

சிரித்தேன்! அவளை மீண்டும் ஸ்காபரோசென்ரரில் சந்தித்த போது.

'ஐ யாம் சொறி ....உங்க ரெலிபோன் நம்பரைத் தொலைத்து விட்டேன். அதனாலே உங்களைக் கோல் பண்ண முடியவில்லை!" என்றாள்.

'மாட்டிக்கிட்டா எல்லோரும்  பொதுவாகச் சொல்லும் எக்ஸ்கியூஸ், அப்படித்தானே இதுவும்?" என்றேன்.

'இல்லை ரமேஷ் என்னை நம்புங்க! உண்மையாய்த் தான் சொல்லுறேன்" என்றாள் இயல்பாக.

ரமேஷ்! என்பெயரை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாளே. எனக்கு வியப்பாகவும் அதே சமயம் மனதிற்கு சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.
'ரெலிபோன் டிரக்ரியில் கூடத் தேடிப்பார்த்தேன். ரமேஷ், ரமேஷ்கன்னா, ரமேஷ்குமார்.....பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போச்சு....,ஆமாம் இதிலே நீங்க எந்த ரமேஷ்?"
'ரமேஷ்குமார்"
'ரமேஷ்குமார்" புருவம் உயர்த்தி அழுத்தம் கொடுத்துச் சொன்னாள்.
'சரி என்னுடைய பெயரைச் சொல்லீட்டிங்க, ஆனால் நீங்க உங்க பெயரைச் சொல்லலையே?"
'என்னுடைய பெயரா? நான் சொல்ல மாட்டேன்! விருப்பமென்றால் யாரையாவது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்க!"
சொல்லி விட்டு அவள் கலகலவென்று சிரித்தாள்.
எனக்கு அவளுடைய பெயரை எப்படியாவது உடனே தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் போல ஆவலாய் இருந்தது.

'ஹலோ! என்ன நீங்க திடீரென மௌனமாயிட்டீங்க, ப்ளீஸ் உங்க பெயரைச் சொல்லுங்களேன்!"
'வித்யா" என்றாள்.
'வித்யா...ஸ்வீட் நேம்" என்றேன்.
'என்ன ஐஸ்ஸா?" என்றாள்.'
'இல்லை...  மனசிலே பட்டதைச் சொன்னேன். எனக்குப் பிடித்த பெயர்!"
'ஆமாம் நாளைக்கு இந்தப் பக்கம் வருவீங்களா?" அவள் பேச்சை மாற்றினாள்.
'ஏன்? என்ன விசேஷம்?"' என்று ஆவலாய்க் கேட்டேன்.
'இல்லை நீங்க வருவீங்கள் என்றால் நாளைக்கு உங்க ஃபோட்டோவைக் கொண்டு வந்து தர்றேன்"
'எத்தனை மணிக்கு வருவீங்க? உங்களை எங்கே சந்திக்க?"
'ஃபூட்கோட்லை ஆறு மணி போல சந்திப்போம்"" என்றாள்.
'கட்டாயம் வருவேன்...ஏன்னா.....உங்க ஃபோடடோ என்கிட்ட இருக்கே அதை உங்க கிட்ட தரணும்"
'என்னோட ஃபோட்டோவா? எப்படி உங்களிட்ட வந்தது?"

அவள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போய் நிற்க நான் "பாய்" சொல்லிவிட்டுப் போனேன்.

மறுநாள் சரியாக ஆறு மணிக்குப் பத்து நிமிடம் இருக்கும் போதே  அங்கு வந்து அவளுக்காகக் காத்திருந்தேன்.
நண்பர்கள் "நல்ல செலக்ஷன்" என்று சொன்ன நேம்பிரான்ட் பான்ட்;டும் சேட்டும் போட்டிருந்தேன்.

ஒரு வித 'ஸ்மாட்நெஸ்' என்னில் புகுந்திருப்பது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. முன் நெற்றியிலே வழிந்த முடியை அடிக்கடி விரல்களால் கோதிவிட்டுக் கொண்டேன். காதலியைச் சந்திக்கக் காத்திருப்பது போலக் கொஞ்சம் "நெர்வஸ்ஸாகவும்" இருந்தது. அவளை நேற்று சந்தித்த பின் ஏனோ என்னால் தூங்க முடியவில்லை. அவளது சிரித்த முகம்தான் அடிக்கடி நினைவில் வந்துபோனது.

ஃபூட்கோட்டில் உள்ள நாற்காலி ஒன்றில் உக்கார்ந்து கொண்டு அவளோடு பேசிய ஒவ்வோர் வார்த்தைகளையும் எனக்குள் அசை போட்டுப் பார்த்தேன்.

'சந்திப்போமா?"' என்று அவள் கேட்கவில்லை 'சந்திப்போம்!" என்றுதானே சொன்னாள். அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு வித உரிமையோடு சேர்ந்த அன்புக் கட்டளை இருப்பதாக எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.
"ஹாய்" என்றாள் வித்யா மிக அருகில்.

சிந்தனை கலைந்து நிமிர்ந்து பார்த்தேன். ஆரேஞ்ச்; நிற சுடிதாரில் வித்யா ரொம்ப அழகாயிருந்தாள். சினேகமாய் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். இந்த நாட்டிலே சிரித்த முகத்தோடு பெண்களைக் காண்பதே அபூர்வம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அந்தப் புன்னகை இன்பத் தென்றலாய் இருந்தது. எப்படித்தான் இவளால் இப்படி மலர்ந்த முகத்தோடு சிரித்துக் கொண்டிருக்க முடிகிறதோ?

'யூ லுக் நைஸ்"" என்று சொல்ல வேண்டுமென்று வாயெடுத்தேன், ஆனால் அவளுக்குப் பிடிக்குமோ என்னவோ என்பதால் மௌனமாயிருந்தேன்.
அவள் எதிரே உள்ள நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள்.
'ஆமா என்னோட ஃபோட்டோ என்று சொன்னீங்களே, அதைக் கொண்டு வந்தீங்களா?"
அவளது குரலில் ஆர்வமும் உடனே அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அவசரமும் தெரிந்தன.
"ஆமாம்" என்று சொல்லி ஃபோட்டோவையும் நெகடிவையும் அவளிடம் கொடுத்தேன்.

என்வலப்பில் இருந்து ஃபோட்டோவை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தவள் நம்பமுடியாமல்,

"இது நானா? எப்படி? இது எப்படி வந்தது? என்றாள் ஆச்சரியமாய்.
அவள் முகம் நாணத்தால் மெல்லச் சிவக்க வார்த்தைகள் தடுமாறின.

எனது முகத்திற்கருகே அவளது முகம் ஃபிரேமிற்குள் அகப்பட்டிருந்தது. முத்தம் கொடுக்க எனக்கருகே அருகே வருவது போலக் குளோசப்பில் இருந்தது அந்தக் காட்சி. தற்செயலாக எடுக்கப்பட்ட படமென்றாலும் இயற்கையாக மிகவும் தெளிவாக இருந்தது.

நம்பமுடியாமல் அவள் படத்தையும் நெகடிவையும் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தாள். இப்படி ஒரு காட்சியை அவள் எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை.
'தாங்க்யூ வெரிமச்... யூ ஆர் ஏ ஜென்ரில்மென்" என்னைப் பார்த்து வியப்புடன் சொன்னாள்.

'ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க?"" நான் புரியாமல் கேட்டேன்.
'இல்லை...! எந்த ஒரு ஆணும் இப்படி ஒரு படத்தைத் திருப்பித் தர நினைக்க மாட்டான். ஆனால் நீங்க படத்தை மட்டுமல்ல நெகடிவையும் திருப்பித் தந்திட்டிங்க. அதனாலேதான் அப்படிச் சொன்னேன்"
'ஓ! அதற்காகவா அப்படிச் சொன்னீங்க? நான் ஏன் இதை உங்களிடம் திருப்பித் தந்தேன் தெரியுமா' என்றேன்.
'தெரியாது" என்று அவள் தலையசைத்தாள்.
ஆனாலும் '"ஏன்?" என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இப்போ அவளது முகத்தில் தெரிந்தது.

'ஒரு பெண்ணோட விருப்பமில்லாமல் அவளோட ஃபோட்டோவை வைத்திருப்பதில் எனக்கு இஷ்டமில்லை. அதனாலேதான்.....!"" நான் வார்த்தைகளை முடிக்காமல் அவளைப் பார்த்தேன்.
"அதனாலே என்ன?""அவள் மிகுதியை அறிந்து கொள்ள அவசரப்பட்டாள். "உங்க பர்மிசனோட இந்தஃபோட்டோவை நான் வைத்திருக்கலாமா?""
மனம் திறந்து கேட்டேன்.

அவளது கண்களில் சட்டென்று ஒரு வித பயம் தெரிந்தது. என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமற் சிறிது நேரம் தடுமாறினாள்.
'அய்யய்யோ...... இந்த வம்பெல்லாம் நமக்கு வேணாமப்பா!""

ஏதோ புரிந்தது போல் முகமெல்லாம் குப்பென்று சிவக்க அவசரமாக மறுத்தாள்.

'ஏன் நான் கேட்டது தப்பா?"" என்றேன்.
'ம்ஹ_ம்"" என்று தலையாட்டினாள்.
ஆமென்கிறாளா? இல்லையென்கிறாளா? ஒன்றுமே விளங்காமல் நான் எனக்குள் தவித்தேன்.
'நான் போகணும்... வரட்டுமா?" அவசரமாகக் கதையை மாற்றியவள் போவதற்காக நாற்காலியை விட்டு எழுந்தாள்.

"என்ன அவசரம்... கொஞ்ச நேரம் இருங்களேன்! ஏதாவது சாப்பிடுறீங்களா?"
அவள் மறுக்க முடியாமல் மீண்டும் உட்கார்ந்து என்னைப் பார்த்தாள்.
"ஐஸ்கிறீம்" என்றேன்.

அவள் விழி உயர்த்தி என்னை ஆச்சரியமாய்ப் பார்த்தாள்.

"ஐஸ்கிறீம் எனக்குப் பிடிக்கும் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"தெரியும்... உங்களுக்கு என்னென்ன பிடிக்குமென்று எனக்கு நல்லாத் தெரியும்!"" என்றேன்.
""அது எப்படி?"" என்றாள்.
"ஏன்னா உங்க மனசு.... என் கிட்ட...!"" வார்த்தைகளை முடிக்காமல் அவளை ஏக்கத்தோடு பார்த்தேன்.

"இருக்கு அப்பிடின்னு சொல்லப்போறீங்க! அப்படித்தானே? இப்படி எல்லாம் லொள்ளு விட்டிங்கன்னா நான் இப்பவே எழுந்து போயிடுவேன்"'
பொய்யாக் கோபம் காட்டினாள்.

"சரி நான் ஒன்றும் சொல்லலை! இருங்க நான் ஐஸ்கிறீம் வாங்கிட்டு வர்றேன். உங்களுக்கு எது பிடிக்கும் வனிலாவா? சொக்லற்ரா?"'
""சொக்லற் வித் நட்ஸ்""
'லோறாசீக்கோ' வரிசையில் ஐஸ்கிறீம் வாங்குவதற்காக நிற்கும் போது ஒரு பெண்ணுக்காக இப்படி வரிசையில் காத்திருக்கிறேனே,
 "நேற்றுவரை இல்லாத இந்த மாற்றம் என்னது" என்று நினைத்துப் பார்த்தேன்.

அவளுக்காகக் காத்திருப்பதிலும் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் செய்தது.

இரண்டு சொக்லற் வித் நட்ஸ் ஐஸ்கிறீம் வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன்.
அவள் தலை குனிந்து ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருந்தாள்.
'சாப்பிடுங்க" என்று சொல்லி ஒன்றை அவளிடம் நீட்டினேன்.
'தாங்க்யூ!" என்று சொல்லிவிட்டு ஐஸ்கிறீமை வாங்கி ரொம்ப சுவைத்துச் சாப்பிட்டாள்.

நான் என்னை மறந்து அவள் சாப்பிடுவதை ரசித்துப் பார்த்துக்  கொண்டிருந்தேன்.
'ஹலோ...! உங்களைத்தான்!' இடது கையை எனது முகத்திற்கு முன்னாள் அசைத்தாள்.

நான் கனவிலிருந்து கலைந்து அவளைப் பார்த்தேன்.
'உருகிடுச்சு"" என்றாள் சிரித்துக் கொண்டே.
'எ..ன்ன மனசா?'' என்றேன் பட்டென்று.
'இல்லை..ஐஸ்கிறீமைச் சொன்னேன்"" என்றாள்.
இப்போ அவள் எனது வார்த்தைகளில் கோபப்படவில்லை.

எதையுமே ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய கலகலப்பான இயல்பான நிலையில் இருந்தாள்.

'வித்யா உங்களுக்கு லேட்டாகுதா?"" அவளைப் பார்த்துக் கேட்டேன்.
'பரவாயில்லை. நீங்க சாப்பிடுங்க, அதுவரை நான் காத்திருக்கிறேன்"".
'எது வரை?"' என்று கேட்க நினைத்த பொல்லாத மனதை அடக்கிக் கொண்டேன்.

நான் ஐஸ்கிறீமைச் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரையும் அவள் காத்திருந்தாள்.
'வீட்லே தேடுவாங்க நான் போகட்டா?"" விடை கேட்பது போல என்னைப் பார்த்தாள்.

'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருங்களேன்"" என்று சொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது.
ஆனாலும் 'சரி' என்று நான் தலை அசைத்தேன்.
நாற்காலியை விட்டு எழுந்தவள்,
'தாங்க்யூ ஃபோ.........."" என்று சொல்லி நிறுத்தினாள்.
'ஃபோ.......வட்?"" என்றேன் அவசரமாய்.

பிரிந்து போகுமுன் மனதுக்கு ஆறுதலாய் ஏதாவது நல்ல பதில் சொல்வாள் என்று எதிர் பார்த்தேன்.
'ஐஸ்கிறீம்" என்றாள் மொட்டையாக.
விடை பெற்றவள் ஏதோ நினைவிற்கு வந்தவளாய்,
'வந்த விஷயத்தையே மறந்திட்டேனே! உங்க ஃபோட்டோவைக் கொடுக்க மறந்திட்டேன்...இந்தாங்க உங்க ஃபோட்டோ!"

என் கையிலே கவரைக் கொடுத்து விட்டு அவள் மறைந்தாள்.
திடீரென இருட்டுக்குள் என்னைப் பிடித்து விட்டது போலவும், எதையோ இழந்து விட்டது போன்ற தனிமையையும் உணர்ந்தேன்.

ஒன்றுமே சொல்லாமல் அவள் எழுந்து போனதை என்னால் தாங்க முடிய வில்லை. அவளது மனதைக் கவரக்கூடிய பக்குவம் ஏன் என்னிடம் இல்லாமற் போயிற்று? என்னிடம் என்ன குறை? அழகில்லையா? ஆண்மை யில்லையா? படிப்பில்லையா? ஏன் இந்த ஏமாற்றம்?

என்னோட இந்த ஃபோட்டோவை அவள் கட்டாயம் பார்த்திருப்பாள்.
'இந்த முகத்திற்கு காதல் ஒரு கேடா?" என்று கூட நினைத்திருக்கலாம்.

அவள் எடுத்த ஃபோட்டோவில் நான் எப்படி இருக்கிறேன் என்று பார்க்கும் ஆவலில் கவரைப் பிரித்துப் பார்த்தேன்.

அங்கே எனக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது!

'எனது முகத்திற்கருகே அவளது முகம்!

எப்படி இந்தப் படம் திரும்பவும் என்னிடம்? தவறுதலாகப் படத்தை மாறிக் கொடுத்து விட்டாளோ?"

நம்பமுடியாமல் அந்தப் படத்தைத் திருப்பிப் பின் பக்கத்தைப் பார்த்தேன். முத்துமுத்தான கையெழுத்தில்,

'நிஜம் உனக்காகும் வரை இந்த நிழல் உனக்காக!'
-அன்புடன் வித்யா விஜயகுமார்.'

என்று அழகாக எழுதி அதில் தனது தொலைபேசி இலக்கத்தையும் குறிப்பிட்டிருந்தாள்.

மீண்டும் அந்தப் படத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தேன். இப்போ அந்தப் படத்தில் புதிதாக ஏதோ ஒரு அர்த்தம் தெரிந்தது!

'நான் உனக்கே உனக்காய்' என்று
அவள் என் காதுக்குள் மெதுவாகச் சொல்வது போலிருந்தது!

Valentine Story - அவளுக்கு ஒரு கடிதம்

Valentine Story - காதலர் தினக் கதை


அவளுக்கு ஒரு கடிதம்

குரு அரவிந்தன்

(‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! )


 ன்று காதலர் தினம். காலேஜ் இளசுகள் மனதிலே இருக்கும் அன்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் நன்நாள். சுரேஷ_ம் இந்த நாளுக்காகத்தான் காத்திருந்தான். எப்படியாவது அவளிடம் அந்த வேலன்டைன் கார்ட்டைக் கொடுத்து விடவேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டான். அவனது நண்பர்கள் நேற்று அவனிடம் வேடிக்கையாகச் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.
‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........ நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! மனதைத் திறந்து அவளிடம் பயப்படாமல் சொல்லிவிடு..’

கல்லூரியில் நடக்கும் எல்லாப் போட்டிகளிலும் அவர்கள் இருவரும் முன்னணியில் நிற்பவர்கள். பல பரிசுகளைக் கல்லூரிக்குப் பெற்றுக் கொடுத்தவர்கள். போட்டிகளில் வெற்றி பெறும்போதெல்லாம் ஒருவருக் கொருவர் பாராட்டிக் கொள்வார்கள். எதையுமே ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக் கொள்ளும் அவளது மனப்பக்குவம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.
அதனாலோ என்னவோ அவனை அறியாமலே அவனுக்கு அவள்மேல் ஒருவித ஈர்ப்பு  வந்தது.

மனம் திறந்து அவளிடம் சொல்ல விருப்பம் தான், ஆனாலும் நேரே சொல்ல ஏனோ அவனால் முடியவில்லை. மனத்தில் இருந்ததை வேலன்டைன் கார்ட்டில் வடித்தான்.
‘நான் உன்னை விரும்புகின்றேன். நீயும் என்னை விரும்பினால் என்னைப் பார்த்து ஒரே ஒரு புன்னகை பூத்துவிடு. வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருப்பேன் உனக்காக! -சுரேஷ்.’

காலையில் எப்படியோ சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது கார்டை அவளிடம் சேர்த்து விட்டு வகுப்பறையில் அவளின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தான். ஒரு அசட்டுத் துணிவில் கார்ட்டைக் கொடுத்தானே தவிர அவனது மனம் என்னாகுமோ என்று தவித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அவள் வந்தாள். வானத்தில் ஒளி தரும் நட்சத்திரம் பூமியில் உலாவருமோ? ஆமாம் அவள் பெயர் அருந்ததி. தனது மேசை அருகே போய் நோட்டு புத்தகங்களை வைத்து விட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் ஆவலோடு அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் காதலின் ஏக்கம் தெரிந்தது. இதற்கு மேலும் அவனைத் தவிக்க வைக்க அவளால் முடியாமல் போகவே அவனைப் பார்த்து மெல்ல ஒரு மோகனப் புன்னகை பூத்தாள்.

அப்படியே உறைந்து போனான். அவனால் நம்பமுடியவில்லை. நிஜமா? இது நிஜமா? அம்மி மிதிக்காமல் அருந்ததி பார்க்கிறேனா? கற்பனை உலகில் மிதந்தவன் தற்செயலாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவள் அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டிமறைந்தது போல இருந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. கண்ணுக்குள் அவள் முகம் தான் மலர்ந்தது. அவளின் அந்தப் புன்னகை படமாய் மனதில் பதிந்தது. அவளிடம் அப்படி என்ன கவர்ச்சி? அலட்சியமாய் நீண்டு முன்னால் தொங்கும் ஒற்றைப் பின்னலா? எடுப்பான அந்த நீண்ட நாசியா? இல்லை மருண்டு பார்க்கும் அந்த மான் விழிகளா? துள்ளும் நடையா? அவனுக்கு எதுவென்று புரியவில்லை!


மறு நாள் கல்லூரிக்குப் போகுமுன் அதிக நேரம் கண்ணாடிக்கு முன்னால் செலவிட்டான். தலை லேசாகக் கலைந்திருந்தது. வாரி விட்டுக் கொண்டான். ஜீன்சும் அதற்குப் பொருத்தமாக ஷர்ட்டும் அணிந்து கொண்டான். நன்றாக உடை அணிந்திருக்கிறோம் என்ற நினைப்பே அவனுக்கு ஒருவித கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது.

காலையில் நேரத்தோடு வந்து கல்லூரி வாசலில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். தனது ஃபிரண்டோடு கதைத்துக் கொண்டு வந்த அருந்ததி இவன் அங்கே நிற்பதைக்கூடக் கவனிக்காமல் உள்ளே சென்றாள். தன்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் அவள் அப்படிப் போனது அவனுக்கு என்னவோ போல இருந்தது. அவளது கவனத்தைத் தன் பக்கம் திரும்பாமல் செய்த அவளது தோழிமேல் கோபம் வந்தது. வகுப்பறைக்குள் நுழையும் போது அவள் முகத்தைத் துணிந்து பார்த்தான். அவள் முகத்தில் இனம்புரியாத ஏதோ கலவரம் தெரிந்தது.

பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது பியூன் வந்து அவனை அதிபர் அழைப்பதாகச் சொன்னான். ஏதோ விபரீதம் நடக்கப்போகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அதிபரின் அறைக்குள் நுழைந்த போது, அவர் அவனைப் பார்த்த பார்வை நல்லதாக இருக்க வில்லை. அவர் கையிலே அவன் முதல் நாள் அருந்ததியிடம் கொடுத்த வேலன்டைன் கார்டு இருந்தது.

‘என்ன இது?’ என்றார் கோபமாக.

அவனுக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. நெஞ்சுக்குள் டிக் டிக் சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது.  சிரிச்சுச்  சிரிச்சு  இப்படி  மாட்டி விட்டுவிட்டாளே! விருப்பமில்லை என்றால்  பேசாமல் என்னிடமே சொல்லியிருக்கலாமே!

அதுவரை மனதிற்குள் ஹீரோவாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவன் திடீரென தலைகீழாய் பாதாளத்தில் தள்ளிவிடப்பட்டது  போல உணர்ந்தான்.

‘என்ன தலைகுனிஞ்சு நிக்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதில்லே!’

‘ஒரு பெண்ணை விரும்புவது தப்பா? மனதிலே இருக்கும் விருப்பத்தை அவளிடம் நாகரிகமான முறையில் சொல்வது தப்பா?’

அவனுக்குள் ஒரு உத்வேகம் எழுந்தது. அவள்மேல் அவன் வைத்திருந்த அதீத காதல் அவனைப் பேசவைத்தது. அவன் எதையும் எதிர் கொள்ளத் துணிந்தான்.

‘நான் செய்தது தப்பாசார்?’ என்றான் அலட்சியமாக.

‘காலேஜிற்கு வருவது படிப்பதற்கு! காதலிப்பதற்கு அல்ல! இந்தக் காலேஜில் படிப்பிலும் சரி விளையாட்டுப் போட்டியிலும் சரி கெட்டிக்காரன் என்ற பெயர் எடுத்திருக்கின்றாய். அந்த நல்ல பெயரை இப்படியான செய்கையினால்  வீணாக்காதே!’

‘தெரியும் ஆனால் படிப்பிற்கும் இதற்கும் ஏன் வீணாக முடிச்சுப் போடுறீங்க?’

‘இந்த வயசுல இதெல்லாம் இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்காது..’

‘இந்த வயசில் காதலிக்காமல் வேறு எப்போ காதலிப்பதாம்?’

‘நீ அதிகமா பேசறே.. இந்தா பாரு.. அவளுக்கும் உன்னைப் பிடிச்சிருந்தால்  நன்றாகப் படித்து நல்ல வேலை ஒண்ணு தேடிக்கொள். அப்புறம் வந்து பெண்ணு கேளு. தர்றேன். இப்போ இல்லே! இதை நான் இந்த காலேஜ் பிரின்ஸ்பலா சொல்லலே......அருந்ததியோட அப்பாவாகச் சொல்கிறேன்.’

அதிபரின் அறையை விட்டு வெளியே வரும்போது அவனுக்கு அருந்ததி மேல் கோபம் தான் வந்தது. அவள் கல்லூரி முடிந்து வீட்டிற்குப் போகும் போது வழிமறித்தான்.

அவனைக் கண்டதும் அவள் தயங்கி நின்றாள்.முகத்தில் மருட்சி தெரிந்தது. காட்டிக் கொடுத்துவிட்டோமோ என்கிற குற்ற உணர்வு அவளைத் தலைகுனிய வைத்தது.

‘உனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால் கடிதத்தைத் திருப்பி என்னிடம் தந்திருக்கலாம்..அல்லது அதைக் கிழித்துப் போட்டிருக்கலாமே ஏன் என்னை இப்படி மாட்டி விட்டாய்?’

அவள் குனிந்ததலை நிமிராமல் மௌனமாய் நின்றாள். கால்விரலால் நிலத்தில் கோலம் போட்டாள்.

‘நீ ஒன்றும் சின்னப் பெண்ணில்லை. நீ செய்வது சரியா தவறா என்று முடிவெடுக்க உன்னாலே முடியும். இந்த வயதில் ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை விரும்புவது எனக்கொன்றும் தப்பாகப்படல்லே. நான் ஒன்றும் உன்னிடத்தில் தவறாக நடக்கவில்லையே? பிறகு ஏன் என்னை காட்டிக் கொடுத்தாய்? ஏன் மௌனமாக நிற்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதா? உனக்கு என்னைப் பிடிகலை என்று சொல்லி இருந்தால் நான் என் வழியில் போயிருப்பேனே!’
.
‘நான் உங்களைப் பிடிக்கலை என்று சொன்னேனா?’ அவள் முகம் நிமிர்ந்த போது விழியோரம் நீர் விளிம்பு கட்டி நின்றது.

அவன் ஒன்னும் புரியாமல் ஒரு கணம் திகைத்து நின்றான்.

‘அருந்ததி நீ என்ன சொல்றே?’ நம்பமுடியாமல் கேட்டான்.

‘உங்க கோபம் எனக்குப் புரியுது. என்னை ஒருவர் விரும்புகிறார் என்று அம்மாவிடம் மட்டுமே சொன்னேன். ஆனால் பொறுமையே இல்லாத அம்மா அப்பாவிடம் அதைச் சொல்லிவிட்டாள். ஐ’யாம் ஸோ ஸாரி… எதிர்பாராமல் நடந்துடுச்சு. அப்பா உங்களைத் திட்டினாரா?’

‘ஆமாம்’ என்று அவன் தலையாட்டினான் பரிதாபமாக.
‘என்ன சொன்னாரு?’ ஏக்கத்தோடு கேட்டாள்.
‘நல்லா படிச்சுட்டு வந்து என் பெண்ணைக் கேளு,  அப்போ பெண்ணைத் தர்றேன் என்றார்’.
‘அவர் அப்படிக் கேட்டது தப்பா?’
‘பின்னே… இவர் என்ன பெண்ணுக்கு சுயம்வரமா வைக்கிறார்?’
‘ஏன்… நம்ம நன்மைக்குத்தானே அவர் அப்படிச் சொன்னாரு!’

‘நம்ம..’ என்ற அந்த உரிமை அவன் மனதைத் தொட்டது. அவளது அன்பு அவனுக்கு மட்டும்தான் என்று அவள் சொல்லாமல் சொல்வது போல் இருந்தது.

‘எனக்கு நீதான் வேண்டும்… அருந்ததி… நான் உனக்காக எதையும் தாங்குவேன்.’

அவள் இமைகளை உயர்த்தி ‘முடியுமா?’ என்பது போல அவனைப் பார்த்தாள். அந்த விரிந்த கண்களுக்குள் அவன் தன்னையே பார்த்தான். தனது வருங்கால மனைவி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கற்பனையில் நினைத்தானோ அந்த உருவம் நிஜமாக கண்முன்னால் நின்றபோது அவன் தன்னை மறந்தான்.

‘நிச்சயமாக நான் நன்றாகப் படித்து ஒரு இஞ்ஜினீயராக வருவேன். எனக்காகக் காத்திருப்பாயா?’

‘நிச்சயமாகக் காத்திருப்பேன்... உங்களுக்காக!’ நீட்டிய அவனது கையில் தனது வலது கையைப் பதித்து ‘ப்ராமிஸ்’ என்றாள்.

‘அவ்வளவுதானா?’ என்றான் மென்மையான அந்தக் கையை ஆசையாகப் பற்றியபடி.

‘வேறு என்ன வேண்டுமாம்?’ என்றாள் அவள் செல்லமாக.

‘நம்முடைய இந்தக் கணத்தின் ஞாபகமாக, நீ விருப்பப்பட்டு எது கொடுத்தாலும் சரி..’

‘ஐ லவ்யூன்னு சொல்லணுமா? ஏக்கத்தோடு காதுக்குள் மெல்லக் கேட்டாள்.

‘ம்ஹ_ம்… நினைச்சுக்கிட்டே இருக்கிற மாதிரி ஏதாவது…!’

அவள் முகம் நாணத்தால் சிவக்க அக்கம்பக்கம் பார்த்துவிட்டு சட்டென்று அவனது புறங்கையில் -

ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்!

Saturday, February 5, 2011

Valentine - You Are My World !

London Puthinam

 நீயே எந்தன் புவனம்                         


குரு அரவிந்தன்

'உன்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று சொல்லும் உரிமை எல்லோருக்கும் இருக்கிறது, ஆனால் அதை ஏற்பதும், மறுப்பதும் மற்றவரைப் பொறுத்தது.'

காதலை வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் தேவையில்லைத்தான்,ஆனால் என்னவளுக்கு என் மனதில் உள்ளதை ஏதாவது முறையில் புரிய வைக்க வேண்டுமே! 
ரொரன்ரோ  ஈற்ரன்  சென்ரரில்  ரொம்பவும்  பிஸியான  அந்தப்  புத்தகசாலையில் ''வேலன்டையின்" கார்ட்டுகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். விதம் விதமான வர்ணங்களில் அவை இருந்தாலும் எனக்குப் பிடித்தமான, பொருத்தமான வார்த்தைகள் அடங்கிய கார்டைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

எப்படியும் வேலன்டைன் கார்ட் ஒன்றை இன்று அவளுக்கு அனுப்பி விடுவது என்ற திடமான முடிவோடு தான் இங்கே வந்திருந்தேன். என் மனம் படும் அவஸ்தையை இனியும் என்னால் தாங்கமுடியாது. அவள் என்னை விரும்புவாளா இல்லையா என்பதை விட நான் அவளை மனதார விரும்புகின்றேன் என்பதையாவது அவளுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும். எப்படியும் காதலர்தினத்தில் கிடைக்கும் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தவற விடக்கூடாது.

ஒருவேளை நான் எடுத்திருக்கும் என்னுடைய இந்த முடிவு அவளுக்குப் பிடிக்காமற் கூடப் போகலாம். அதற்காக அவள் என் மேல் கோபங் கூடப்படலாம்.

'நட்பிற்கும் காதலுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதா உனக்கு?" என்று கேட்டு சில சமயம் அவள் என்னை அவமானப் படுத்தலாம்!
படுத்தட்டுமே! அதற்காக நான் இனியும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் போவதில்லை. நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன் என்று சொல்லும் உரிமை எல்லோருக்கும் இருக்கிறது, ஆனால் அதை ஏற்பதும், மறுப்பதும் மற்றவரைப் பொறுத்தது. காதலுக்கும் நட்பிற்கும்; வித்தியாசமே தெரியாமல் தினமும் செத்துப் பிழைப்பதை விட அவள் என்ன தான் என்னைப் பற்றி நினைக்கின்றாள் என்பதையாவது அறிந்து கொள்ளலாமே. ஆகமிஞ்சினால் எங்களுக்குள் இருக்கும் இந்த நட்பு மேலும் தொடராமல் உடைந்து போகலாம். போகட்டுமே. யாருக்கு வேண்டும் அவளில்லாத இந்தப் பாலைவன வாழ்க்கை?

'கவிதா" மூன்றெழுத்தில் அவள் பெயர் இருந்தது. எத்தனையோ இளைஞர்களின் எண்ணங்களில் அவள் ஒரு புதுக்கவிதையாய் இருந்தாள். அவள் முதன்முறையாக வேலைக்கு வந்த போது தான் அதுவரை தூங்கிவழிந்து கொண்டிருந்த எங்கள் ஆபீஸே விழித்துக் கொண்டது. ஏதோ புதிதாகப் படம் றிலீஸானது போல எல்லோரும் அவளைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டார்கள். நான் மட்டும் அலட்சியமாய் இருந்தேன். சைவக்கொக்கு என்று என்னைப் பற்றிச் சிலர் தங்களுக்குள் கிண்டலாகப் பேசிக் கொள்வது எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் வேண்டாம் இந்தப் பெண்கள் விவகாரம் என்று மௌனமாய் இருந்து விட்டேன்.

ஊரை விட்டு இந்த நாட்டிற்கு வந்த போது 'காதல் கீதலென்று எந்த வம்பிலும் மாட்டிக் கொள்ளாதே" என்று அம்மா அழாக்குறையாய்ப் புத்திமதி சொல்லிவிட்டது  அடிக்கடி என் நினைவிற்கு வரும். போதாக் குறைக்கு பணம் அனுப்பு என்று அப்பாவின் கடிதம் மாதம் தவறாமல் வரும். கடிதத்தின் முடிவிலே 'கல்யாணமாகாமல் உனக்கொரு தங்கை இருக்கிறாள் என்பதை மறந்திடாதே" என்று எழுதி பேனாவால் அண்டலைன் பண்ணியிருப்பார். எனது சம்பளத்தில் சராசரி வாழ்க்கை தான் என்னால் வாழமுடியும் என்ற நிலையில் காதல், ரொமான்ஸ் என்கிற ஆசைகள் எல்லாவற்றையும் மெல்ல எனக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக் கொண்டேன்.

அன்று எங்கள் ஆபீஸ் கிறிஸ்மஸ் பார்ட்டி. ஜாஸ் இசை இதமாய்க் காற்றிலே மிதந்து வந்தது. மாலை நேரத்து மின்விளக்கின் மெல்லிய ஒளியில் கண்களை மூடி அந்த ஜாஸ் இசையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

'எக்ஸ்க்யூஸ் மீ" என்ற இனிய குரல் ஒன்று தட்டி எழுப்பியது.
ஜாஸ் இசையில் குயில் ஓசையா? நிமிர்ந்து பார்த்தேன் கவிதா!
கண்முன்னே சிரிக்கும் அழகுநிலாவாய் நின்றாள்.

'யாழ் இனிது குழல் இனிது என்பார் கவிதாவின் இனிய மொழி கேளாதார்" என்று எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.
'இங்கே உட்காரலாமா?" எதிரே இருந்த நாற்காலியைக் காட்டிப் புன்னகைத்தாள்.
முழுமதி தான் அவள் வதனமோ? முத்துத் தான் உதிர்ந்ததோ  அவள் மோகனப் புன்னகையில்?
'ஆம்" என்று தலையை மட்டும் அசைத்தேன் அந்தப் புன்னகையின் மயக்கத்தில்.
புதுசா பூத்த பூ மாதிரி ஆரேஞ்சுநிறச் சேலையில் கவிதா ரொம்ப அழகாய் எளிமையாய் இருந்தாள். எந்த ஒரு ஆணையும் ஒரு முறை நிமிர்ந்து பார்க்க வைக்கும் அழகு அவளிடம் குடிகொண்டிருந்தது. அவளது அடக்கமான தோற்றம், படிப்பு, புத்திசாலித்தனம் எல்லாமே இது தான் பெண்மையின் இலக்கணமோ என்று என்னை ஒருகணம் எண்ண வைத்தது. 

'பாராட்டு' என்று மனசு அடித்துக் கொண்டாலும் வார்த்தைகள் வெளியே வரமறுத்தன. 
அந்த மேசையைச் சுற்றி இருந்த எல்லோரிடமும் அவள் சிரித்த முகத்தோடு சகஜமாகவே பழகினாள். பார்ட்டி நடக்கும் போது அவள் ஏதோ ஜோக்கடிக்க என்னைத் தவிர எல்லோரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.

நான் என்னையே மறந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தற்செயலாக நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தவள்,
'என்ன மிஸ்டர் வஸந், நீங்க சிரிக்கவே மாட்டீங்களா?" என்றாள்.
அதைக் கேட்டு எல்லோரும் மீண்டும் சிரித்தார்கள். எனக்கோ சங்கடமாய்ப் போய்விட்டது. என் முகம் சட்டென்று வாடியதைக் கண்டதும் அவள் மௌனமானாள். பார்ட்டி முடிந்து போகும் போது அவள் என் அருகே வந்து சிறிது தயங்கியபடி,

'ஸாரி ஃபோ தற்" என்றாள்.
'எதுக்கு?" ஏதும் புரியாமல் கேட்டேன்.
'நடந்ததுக்கு. உங்க மனசை நோகடிச்சதற்கு."
'நோ...நோ...ஐயாம் ஓகே" பெருந்தன்மையாய் மறுத்தேன்.

அன்று இரவு முழுவதும் கண் மூட முடியாமல் அவள் தான் என் கண்ணுக்குள் நிறைந்து நின்றாள். ஏதோ சொல்ல வேண்டும் என்று தயங்கிக் கொண்டு அவள் என் அருகே வந்து நின்றது, என்னைப் பார்த்து 'ஸாரி" சொன்னது, அதில் கூட எனக்குச் சந்தேகம் இருந்தது அவளது வாய் பேசியதா அல்லது கண்கள் பேசியதா என்பதில், எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாய் நினைத்துப் பார்த்தேன்.

என் நினைவெல்லாம் கவிதாவே!
பசியில்லை, தூக்கமில்லை, அவள் நினைவில் இதமான அந்த சுகத்தில் என்னையே மறந்தேன்!

அதன் பின், நான் நானாகவே இல்லை! எனக்குள் என்னை அறியாமலே பல மாற்றங்கள். என்னவென்று எனக்கே புரியவில்லை. ஒருவேளை இதைத் தான் காதலென்பதோ?

காதல் விவகாரத்தில் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று தான் கவனமாய் இருந்தேன். ஆண்டவன் ஏன் தான் அவளை இத்தனை அழகோடும் நல்ல பண்போடும் படைத்தானோ தெரியாது! படைத்தாலும் பரவாயில்லை எங்கள் ஆபீசுக்கு ஏன்தான் அவளை அனுப்பிவைத்தானோ? அவள் என்னைத் தொடாமலே சித்திரவதை செய்தாள்.

அன்று பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. பாதைகள் நல்ல நிலையில் இல்லாதபடியால் போக்கு வரத்து தடைப்பட எல்லோரும் நிறுவனங்களை நேரத்துடன் மூடிவிட்டு அவசரமாக வீடு திரும்பினார்கள்.
வைற் டயமன் வாசனை அருகே வர நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.
'வஸந் உங்க கிட்டே ஒரு உதவி கேட்கலாமா?"
'எ...ன்ன?"
'வந்து.... லைட்சிக்னல் பிரச்சனையாலே ஸப்வே எல்லாம் எங்க ரூட்லே ஓடலையாம், அதனாலே வீட்டிற்குப் போகமுடியலை, நீங்க அந்தப் பக்கம் தானே போவீங்க, எங்க வீடு வரைக்கும் எனக்கு ஒரு 'லிப்ட்" தர முடியுமா?
என்னை அறியாமலே 'ஆமா" என்று தலையாட்டினேன்.
இன்ப அதிர்ச்சியில் என் உதடுகள் ஒட்டிக் கொண்டன.

வாசலில் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருந்த காரை நோக்கிப் போகும் போது உறைபனியில் அவளது பாதஅணி சறுக்கவே அவள் விழுந்து போகமல் சட்டென்று அருகே வந்த எனது தோள்களைப் பற்றிக் கொண்டாள். நானும் விழுந்து போகமல் என்னை நிலைப் படுத்திக் கொண்டு அவளை அணைத்துக் கொண்டேன்.

"ஸாரி" என்றாள் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு.
"ஆ யூ ஓகே?" அணைத்த கைகளை எடுக்காமலே கேட்டேன்.
"ஐயாம் ஓகே..! அவள் வெட்கப்பட்டுத் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள்.
என் இதயத்தில் இடம் பிடித்தவள் என்னருகே இருக்கிறாள் என்ற எண்ண உணர்வில் நான் கற்பனையில் மிதந்தேன். அந்த சந்தோசம் அதிக நேரம் நிலைக்கவில்லை. இவ்வளவு விரைவாக அவளது வீடு வரும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவளது வீடு வந்ததும் அவள் கீழே இறங்;கி நன்றி சொன்னாள். என்னை விட்டுப் பிரிந்து போகிறாளே என்ற அந்த ஏக்கத்தில் அவளது வீடு இன்னும் சற்றுத் தொலைவில் இருந்திருக்கலாமே என்று கூட என்னை எண்;ண வைத்தது.

உள்ளே வருமாறு என்னை அழைத்தாள். வேறு ஒருநாள் வருவதாகச் சொல்லி அவளிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு திரும்பினேன்.
'உள்ளே போயிருக்கலாம், கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை விட்டு விட்டோமே என்று அறையிலே படுத்திருக்கும் போது மனசு ஏங்கியது. கவிதா மூன்றெழுத்து, வஸந் மூன்றெழுத்து, காதல் கூட மூன்றெழுத்து என்று ஏதேதோ எல்லாம் கற்பனை பண்ணிப் பார்த்தேன். அவள் பட்ட இடமெல்லாம் வைற் டயமன் வாசனை தந்தது. எனது அறையில் அவளும் என்னோடு கூட இருப்பது போன்ற உணர்வில் நான் என்னை மறந்தேன்.
'ஹலோ......! உங்களைத்தான்" குரலின் இனிமை கவிதாவை நினைவிற்குக் கொண்டு வரச் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தேன்.

என்னவளேதான்! சந்தன நிற சுரிதாரில் இன்னும் அழகாக இருந்தாள். சேலையில் தான் கவிதா அழகு என்ற என் எண்ணத்தை உடனேயே மாற்றிக் கொண்டேன். எந்த ட்ரஸ்ஸிலும் அவள் அழகாய்த் தானிருப்பாள்.
'கவிதா...என்ன இங்கே?" எதிர்பாராமல் அவளைப் பார்த்ததில் வார்த்தைகள் வெளியே வராமல் என் குரல்  அடைத்துக் கொண்டது.
'ஏன் நாங்க இங்கே வரக்கூடாதா? என்ன வேலன்டைன் கார்ட் செலக்ட் பண்ணுறீங்களா? குடுங்க பார்க்கலாம்"
'இல்லே.. வந்து வீட்டிற்கு, இது..அ..ம்மாவிற்கு" சொல்ல முடியாமல் விழுங்கினே;   
'நீங்க என்ன அம்மா பிள்ளையா? கொடுங்களேன், உங்க செலக்ஸனையும் பார்க்கலாம்."
கையில் இருந்த கார்ட்டைக் கொடுத்தேன்.
முன் பக்கத்தில் பொன்நிறத்தில் இதயம். அதிலே ஒரு வெள்ளைரோஜா. உள்ளே
'யூ ஆர் மை வேள்ட்!"
'வாவ்...... சூப்பர் நல்லாய்தான் செலக்ட் பண்ணியிருக்கிறீங்க ...ஏன் வஸந் இது மாதிரி வேறொன்று கிடைக்குமா?"
'இல்லே... ஒன்றே ஒன்று தான் இருந்திச்சு தேடி எடுத்தேன்."
'ஐ லைக் திஸ்.... கார்ட், இதை எனக்குக் கொடுங்களேன்...பிளீஸ்" கெஞ்சினாள்.

என்னையே கொடுக்க நான் தயாராய் இருக்கிறேன். இவள் என்ன இந்தக் கார்ட்டுக்காகவா கெஞ்சுகிறாள்.

'ஐ லவ்யூ......லவ்யூ" என்று எழுதி உடனேயே அவளிடம் கொடுக்கக் கை துடித்தது. ஆனாலும் மனசு தயங்கியது.  அவளிடம் கொஞ்ச நேரம் என்றாலும் பேசிக் கொண்டிருந்தால் எனக்குப் போதும் போல இருந்தது.
'இங்கே தான்  நிறையக் கார்ட் இருக்கே! உங்களுக்குப் பிடித்த  நல்ல  செலக்ஸனாய்த்  தேடி எடுங்களேன்."        

அவள் முகம் சட்டென்று வாடியது.
'இல்லே...இந்த வாசகம் எனக்கு ரொம்பவும் பிடிச்சிருக்கு... இப்படி ஒரு வாசகம் உள்ள வேலன்டைன் கார்ட்டுக்காகத்தான் இங்கே தேடி வந்தேன்.''
"ஏன்? இந்தக் கார்டில் என்ன விசேட‌ம்?"
"நான் விரும்பும் ஒருவருக்கு என்னோட காதலை எடுத்துச் சொல்ல எனக்கு ஒரு வழியும் தெரியல்லே! அவரைத் தான் நான் விரும்புகின்றேன் என்று அவரிடம் தெளிவாகச் சொல்ல நினைத்தேன். அதற்குச் சந்தர்ப்பம் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை! பட்டென்று அவரிடம் சொல்ல எனக்கு வார்த்தையும் வரவில்லை. என்னுடைய காதலை காதலர் தினத்தில் அன்றாவது அவரிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். இந்தக் கார்ட் மூலமாவது அவருக்கு என்காதலைப் புரியவைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். பிளீஸ்..... அதைக் குடுங்களேன்!"
ஏனோ அவள் இதைச் சொல்லும் போது மிகவும் வெட்கப்பட்டுத் தடுமாறினாள்.

நான் எனக்குள் உடைந்து போனேன். ஒரு நொடியில் என் எண்ணங்கள் கனவுகள் எல்லாவற்றையும் உடைத்தெறிந்து என்னைப் பாதாளத்தில் தூக்கி எறிந்துவிட்டாளே! அவளே 'இல்லை" என்றானபின் இந்தக் கார்ட் எதற்கு?

நான் அதைக் கொடுக்காவிட்டால் அவளே அதைப் பறித்துக் கொண்டு போய் விடுவாள் போல இருந்தது.

'சரி உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் நீங்களே அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்க".
என்னைச் சமாளித்துக் கொண்டேன். நிஐம் என் கண் முன்னாலே நிழலாய்மாற, நினைவிலே அவளோடு வாழ்ந்த சுகம் தான் மிஞ்சி நின்றது.
'தாங்யூ.. ஸோ..மச்... கார்ட் செலக்ட் பண்ற வேலையே எனக்கு இல்லாமற் செய்திட்டீங்க வஸந், தாங்யூ வண்ஸ்மோ... பாய்!" அவள் அந்த இடத்தை விட்டு மின்னலாய் மறைய, நான் நடைபிணமாய் வீடு திரும்பினேன்.
படுக்;கையில் புரண்டு படுத்தேன். பெண்ணின் மனதை ஏன்தான் என் போன்ற ஆண்களால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லையோ?
பசி இல்லை, தூக்கம் இல்லை, அவளை என்னால் மறக்கவும் முடியவில்லை!

முதன் முதலில் என் இதயத்தில் அவள் குடிபுகுந்த போதும் இதே நிலையில் தான் நானிருந்தேன். ஆனால் அது இன்பத்தின் எல்லை!
அவள் மனதில் நானில்லை என்று இன்று தெரிந்த போதும் அதே நிலையில் தான் நானிருக்கிறேன். இதுவோ துன்பத்தின் எல்லை!
அவள் மேல் எனக்கு கோபமோ வெறுப்போ இல்லை. நான் அவள் மேல் வைத்திருந்தது ஒரு தலைக்காதல் தான். நான் என் காதலை அவளிடம் சொல்ல நினைத்தேனே தவிர என்றுமே சொன்னதில்லை. இந்தத் தோல்விக்கு என் மௌனமும் ஒரு விதத்தில் காரணம் தான். எனக்குள் மட்டும் தான் இந்தத் தோல்வி. ஏனென்றால் வேறு யாருக்கும், ஏன் அவளுக்குக் கூட அவளை நான் காதலித்தது  தெரியப் போவதில்லை. வாழ்நாள் எல்லாம் அசைபோட்டுப் பார்க்க மனசுக்கு இது ஒரு தீராத சுமையாகத் தான் இருக்கப் போகிறது. இந்த வேதனையைத் தாங்கிக் கொள்ள இப்போ இந்த மனசிற்கு ஆறுதல் மட்டும் தான் தேவை.

காலம்தான் என் வேதனையை மாற்றவேண்டும் என்பதால் இரண்டு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு அறைக்குள் முடங்கிக் கிடந்தேன்.
வேதனை, ஆற்றாமை, தோல்வி, விரக்தி இவையெல்லாம்  நானே தேடிக் கொண்டது தானே! ஏனிந்த வாழ்க்கை என்று மனசு வேதனை தாங்காமல் உடைந்து போய் வெம்பி அழுதது. வேண்டாம், அவள் நினைவே வேண்டாம்! வேறு ஒருவனுக்கு மனைவியாகப் போகிறவளைப் பற்றி நினைக்கவே வேண்டாம் என்று பிடிவாதமாய் அவளை மறக்கப் பார்த்தேன். முடியவில்லை! கண்களை மூடினாலும் கண்ணுக்குள் அவள் தான் நின்றாள். மறப்பதற்கா அவளை என் இதயத்தில் இத்தனை நாள் வைத்துப் பூஜித்தேன்?

வெளியே தபாற்பெட்டி திறந்து மூடும் சத்தம் கேட்டது. வெளியே வந்து கடிதங்களை எடுத்துப் பார்த்தேன். பணம் அனுப்பு என்ற அப்பாவின் வழமையான வரிகள், உனக்கு கல்யாணவயதில் ஒரு தங்கை இருக்கிறாள் என்றெல்லாம் நினைவு படுத்தும் அந்தக் கடிதத்திலிருந்து இது வித்தியாசமாய் மாறுபட்டிருந்தது.

ஆவலோடு பிரித்துப் பார்த்தேன்.
உள்ளே கடிதமல்ல, கார்ட். வலன்டைன் கார்ட். பொன்நிற இதயத்தில் ஒரு வெள்ளை ரோஜா! உள்ளே..... 'You Are My World !"
என்னிடம் இருந்து பறித்துச் சென்ற அதே கார்ட்! முத்து முத்தான கவிதைத் தனமான அவளது கையெழுத்தில் 'நீயே எந்தன் புவனம்" என்று அழகுதமிழில் எழுதி அதன் கீழே ஒரு சோடி உதடுகளின் சிகப்பு நிற லிப்ஸ்ரிக்கை மெல்லிய கோடாய்ப் பதித்திருந்தாள்!

Thursday, February 3, 2011

Valentine Story Kavithai - மீளவிழியில் மிதந்த கவிதை..!

மீளவிழியில் மிதந்த கவிதை..!

குரு அரவிந்தன்

மீளவிழியில் மிதந்த கவிதையெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?


மின்னல் அடித்ததுபோல எல்லாமே சட்டென்று நடந்துவிட்டது. அதிர்ச்சியில் இருந்து நான் மட்டுமல்ல, அவளும் மீளவில்லை என்பதை அவளது அந்தப் பிடி உணர்த்தியது. ஏவ்வளவு லாவகமாய் அவள் என்னைக்கடந்து சட்டென்று திரும்பி பின்பக்கமாய் வந்து என்னை இறுக்கி அணைத்தாள் என்பது எனக்கே வியப்பாக இருந்தது. தன்னைப் பாதுகாக்க என்னை முன்னால் தள்ளி நிறுத்தினாளோ, அல்லது எனது ஆண்மையில் அவளுக்கு இருந்த அதீத நம்பிக்கைதான் காரணமோ தெரியவில்லை, எதுவாய் இருந்தால் என்ன, என்னை நம்பிச் சரணடைந்தவளைக் காக்கவேண்டியது எனது பொறுப்பு என்பதை உணர்ந்து அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தேன்.
தற்செயலாகத்தான் அது நடந்தது, பாடசாலையால் வரும்போது அவளது பென்சில் பெட்டி தெருவில் விழுந்து விடவே அதைக் குனிந்து எடுக்க முயன்றபோது, முன்வீட்டு வாசலில் படுத்திருந்த நாய் தன்னைத் தாக்கத்தான் எதையோ எடுக்கிறாள் என்ற பயத்தில் அவளைத் துரத்தத் தொடங்கியது. அந்த சமயம் பார்த்து நானும் எங்கள் வீட்டுக் கேற்ரைத் திறந்து வெளியே வந்தேன். அதனால்தான் பாதுகாப்புத்தேடி ஓடிவந்து அருகே நின்ற என்னைக் கட்டிப்பிடித்தாள். அழகு ஓவியம் ஒன்று இதமான உடம்பும் சதையுமாய் என்னைத் திடீரெனக் கட்டிப் பிடித்ததில் நான் அதிர்ந்து போனதென்னவோ உண்மைதான். அதுவும் சிலநாட்களாக யார்மீது எனக்கு ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருந்ததோ, அவளே வலியவந்து என்னை அணைப்பதென்றால்? ஒரு ஸ்லோமோஷன் காட்சிப்படம் போல அந்தக் காட்சி என் மனதில் திரும்பத்திரும்ப நிழலாடிக் கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது. சொர்க்கத்திற்குப் போனது போன்ற அந்த இனிய சுகம் அதிக நேரம் நீடிக்கவில்லை. அதிர்ச்சியில் இருந்து அவள் மீண்டபோது, பெண்மைக்கே உரிய நாணம் அவளைச் சட்டென்று விலகி நிற்கவைத்தது. வேர்த்து வியர்திருந்த முகத்தில் இன்னமும் பயக்களை தெரிந்தது. இப்பொழுதும் அவளது உடம்பு லேசாகப் பதறிக் கொண்டிருப்பதை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. மூச்சு வாங்க ஓடி வந்ததில் அவளது மார்பகம் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கியது. பாடசாலையின் மெல்லிய வெள்ளைச் சீருடை ஆங்காங்கே வியர்வையில் தோய்ந்து போனதில் அந்த இடத்தை மட்டும் சூரியவெளிச்சம் வட்டம் போட்டு அதிசயமாய்க்  காட்டியது. வயசுக் கோளாறோ என்னவோ எனது பார்வை சட்டென்று அங்கேபட்டுத் தெறித்தபோது, அவள் என்னை அணைத்தபோது ஏற்படாத உணர்வு அந்த வனப்பில் கிளர்ந்தெழுந்தது. வேறு நேரம் என்றால் எனது பார்வையின் உக்கிரத்தை அவள் புரிந்து கொண்டிருப்பாள், இப்போதைய நிலையில் சுயமாக இயங்க முடியாமல்; தடுமாறியதில் அவள் அதைக் கவனத்தில் எடுக்கவில்லை என்பது எனக்குப் புரிந்தது. தப்பாத இடத்தில் தப்பான பார்வை என்பதால் வலிந்து பார்வையைத் திசை திருப்பினேன்.
‘இதிலே கொஞ்ச நேரம் இருங்க..!’ அருகே இருந்த மரக்குற்றியைக் காட்டிச் சொன்னேன்.

அவள் பாதையைத் திரும்பிப் பார்த்தபடியே தயக்கத்தோடு உட்கார்ந்தாள். உட்கார்ந்ததும் ஓடிச்சென்று ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தேன்.

அதை வாங்கிய அவள் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்தபடியே என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தாள்.
‘பயந்து போயிட்டீங்க, இதைக் கொஞ்சம் குடியுங்க..’ என்றேன்.
சுயமாக இயங்கமுடியாமல் எனது வழி நடத்தலுக்காகவே காத்த்திருந்தவள்போல, மளமளவென்று தண்ணீரைக் குடித்தாள்.
முருகனுக்கு ஓரு பிள்ளையார் யானை உருவில் வந்தது போல எனது காதலுக்குப் பைரவர் நாயின் உருவில் உதவிக்கு வந்தாரோ? என்று தெருவிலே விழுந்து கிடந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பொறுக்கும்போதும் மனசுக்குள்  யோசித்தேன். பொறுக்கிய புத்தகங்களை அப்படியே எடுத்து வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். வாங்கிக் கொண்டாள், நன்றி சொல்லவில்லை. தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாத அதிர்ச்சி நிலையில் அவள் இருந்தாள்.

‘ஆ யூ ஓகே..?’ என்று வினாவினேன்.
கனவுலகிலிருந்து கலைந்து ‘ஓம்’ என்று என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துத் தலை அசைத்தவள், மீண்டும் மெல்லத் தலை குனிந்தாள். அதுவே அவள் அழகிற்கு அழகு சேர்த்தது.

சற்றே தலை குனிந்தாள், சாமீ! இவளழகை
எற்றே தமிழில் இசைத்திடுவேன்? கண்ணிரண்டும்
ஆளை விழுங்கும் அதிசயத்தைக் கூறுவனோ?
மீள விழியில் மிதந்த கவிதையெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?


ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டபடி மெதுவான எழுந்து வீதியத் திரும்பிப் பார்த்தபடியே வீடு நோக்கி நடந்தாள். என்னைத்தான் திரும்பிப் பார்த்தாளோ அல்லது திரும்பவும் தன்னை அந்த நாய் துரத்தலாம் என்ற பயத்தோடு திரும்பிப் பார்த்தாளோ தெரியவில்லை. அவளுக்கு சற்றுமுன் நடந்ததை நினைத்துப் பயம் இருந்திருக்கலாம். நாய் துரத்தாவிட்டாலும் என் மனம் அவளைப் பின்னால் துரத்திக் கொண்டே சென்றதை அவள் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஏக்கப் பார்வையோடு அவள் பிரிந்தபோது, பாரதி கண்ட கனவுகளை எனக்குச் சொந்தமாக்கி, அவளிடம் கண்ட அந்த ஆளை விழுங்கும் அழகை எனக்குள் மென்று சுவைத்துப் பார்த்தேன். நான் நானாக இல்லை என்பதை என்னைவிட்டு அவள் பிரிந்த அக்கணமே நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.

அவள் என்னைவிட ஒரு வகுப்பு மேலே படித்துக் கொண்டிருந்தாள். பள்ளிச் சீருடையில் கூட்டமாக மாணவிகள் போகும்போது மற்றவர்களைவிட அவள் மட்டும் வித்தியாசமாய் என் கண்களில் பட்டாள். தினமும் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்தாலும், என்னைக் கவரக்கூடிய ஏதோ ஒருவித கவர்ச்சி அவளிடம் இருந்திருக்கிறது. அதுதான் என் மனம் நேரகாலம் தெரியாமல் அவளைத் துரத்தித் திரிகிறது என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். அவள் கல்லூரி சீருடையில் மட்டுமல்ல எந்த உடையிலும் சிரித்த முகத்தோடு அழகாகவே இருந்தாள். அந்த நிகழ்வின்பின் என்னைக் கண்டால் ஒரு புன்சிரிப்புடன் தலை குனிந்து கொள்வாள். பெண்மையின் நளினம் அவளது ஒவ்வொரு அசையிலும் வெளிப்படுவதைத் தினமும் அவதானித்தேன். எனக்குள் மெல்ல மெல்லக் காதலை வளர்த்துக் கொண்டேனே தவிர காதலைச் சொன்னதில்லை. சொல்ல நினைத்தாலும் விலாங்கு மீன்போல நழுவிக் கொண்டேயிருந்தாள். ஒரு நாள் படிப்பதற்கு ஏதாவது கதைப்புத்தம் இருக்குமா என்று வலிய வந்து கேட்டாள். கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை ஏன் நழுவவிடுவான் என்று குறுஞ்சிமலர் நாவலை அவளிடம் கொடுத்தேன். படித்துவிட்டு மிகவும் அருமையான நாவல் என்று வர்ணித்தாள். ஏன் என்று வினாவினேன். அதில் வரும் கதாநாயகனின் பெயர் தனக்கு மிகவும் பிடித்த பெயர் என்றாள். அதன்பின் எங்களிடையே புத்தகப் பரிமாறல் அடிக்கடி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

நாட்டின் போர்ச் சூழல் காரணமாக நாங்கள் பயந்து பயந்தே தினமும் வாழவேண்டி வந்தது. ஒருநாள் எங்கள் ஊரைநோக்கி இராணுவம் திடீரென முன்னேறுவதாகச் செய்தி வந்தது. நாங்களும் எங்கே போவது என்று தெரியாமல் அவசரமாக இடம் பெயர்ந்தோம். உயிர் வாழ ஆசைப்பட்டு ஆளுக்கொரு திசை நோக்கிச் சென்றதால் அவளை நான் மீண்டும் சந்திக்கவில்லை. நான் புலம் பெயர்ந்து வெளிநாடு வந்திருந்தேன். அவளும் அப்படியே ஏதாவது வெளிநாட்டிற்குப் போயிருக்கலாம் என்று என்னைச்சமாதானப் படுத்திக்கொண்டு மறைமுகமாக அவளைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டேன்.

மின்னஞ்சல்கள் தினமும் நிறைய வந்து குவிந்து கொண்டிருக்கும். இலவசம் என்பதால் விரும்பியவர்கள் எல்லாம் திக்கெட்டில் இருந்தும் அனுப்பிக் கொண்டிருப்பார்கள். வேண்டாதவற்றை அழிப்பதே மிகவும் சிரமமாக இருக்கும். அன்றும் ஆர்வம் காரணமாக நண்பன் ஒருவன் அனுப்பிய மின்னஞ்சல் ஒன்றைத் திறந்து பார்த்தேன். வன்னியில் நடந்த ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் பிரதி பெறுபவளின் பக்கம் என் கவனம் திரும்பியது. அவளேதான், இயக்கப் பெயராக இருக்கலாம் பெயர் மட்டும் மாற்றப்பட்டிருந்தது. அப்படி என்றால் அவள் அங்கேதான் இருக்கிறாளா? இது எப்படிச் சாத்தியமாயிற்று, ஒரு நாயைக் கண்டு பயந்து அந்த ஓட்டம் ஓடியவள், துப்பாக்கி ஏந்துவாளா? என்னால் கடைசிவரை நம்பமுடியாமலே இருந்தது. தமிழர் வாழ்ந்த நிலமெல்லாம் இராணுவத்தால் மெல்ல மெல்ல ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. யுத்தம் ஓய்ந்து வன்னி நிலம் பறிபோனபோது அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை. எந்த ஒரு செய்தியும் அவளைப்பற்றிக் கிடைக்கவில்லை.

தினமும் வரும் திடுக்கிடும் செய்திகளைக் கேட்கும்போதும், படங்களைக் காணொளிகளைப் பார்க்கும் போதும் அவளை நினைத்து என் மனம் வேதனையில் தடுமாறும்.

மாவீரர் தினத்திலன்று ஒவ்வொரு முறையும் மலரஞ்சலி செய்யும் போது என்கண்கள் பனிக்கும். கார்த்திகைப் பூக்கள் சூடுவதற்கல்ல, அர்பணிப்பதற்கே என்பதும் எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அர்பணிக்கும் அந்த மலர்கள் நிச்சயமாக அவளுக்காக இருக்கக்கூடாது என்று ஒவ்வொரு தடவையும் என்மனம் சுயநலமாய் நினைக்கவைக்கும். ஏனோ இம்முறை மட்டும் மலர் வைக்கும்போது என்னை அறியாமலே குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதேன். அன்று காணொளியில் பார்த்த அந்தக் காட்சி என்னை மீண்டும் மீண்டும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கி உறைய வைத்திருந்தது. யாருக்காக அவள் தன்னுயிரைத் தந்தாள்?

மண்மீது கொண்ட காதலால்
மண்ணின் மானம் காக்கத்
தன்னையே தந்த அவளது அந்த
மீள விழியில் மிதந்த வலியெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?