Thursday, May 17, 2012

புதிதாய் பூத்த புதிய கவிதை...

புதிதாய் பூத்த புதுக்கவியின் புதிய கவிதை...

இறுதி யுத்தத்தில் ஒரு மாதக் குழந்தையுடன் வாழ்க்கைக்குப் போராடியது மட்டுமல்லாது இவருடைய தனி மனிதப் போராட்டமே ஒரு உருக்கமான கவிதைதான்...

  Dr. Varatharajah is one of few physicians who medically helped wounded
innocent civilians trapped in a final brutal war on May 18, 2009.
His and two other physicians’interview to BBC during the crucial moments of the battle from the
makeshift medical tents also made them heroes among Tamil Diaspora
community but also got them imprisoned soon after the war ended.
Mrs.Vanitha Varatharajah had the first hand experience of the brutality of the
war with a month old baby at that time vividly reflecting on her experience
in the following poem.

 
நினைத்தாலே பனிக்கிறது

 முத்தாய் தமிழீழம் முகிழ்த்தது
 மூன்று தசாப்தமாய் வளர்ந்தது
 முல்லை மருதம் நெய்தலாய் விரிந்தது
 முக்கனியும் மலிந்தே விளைந்தது
 முத்தமிழும் இனிதே பொலிந்தது
 சீறிடும் சிறுத்தைகள் களமதில்
 சீரிய வெற்றிகள் இனிதினில்
 பாரிய திட்டங்கள் கடிதினில்
 பகை ஓடியது விரைவினில்
 பாரே வியந்தது நிறைவினில்


 சிந்தியுங்கள் ...
 மதம் கொண்ட யானைகளும்
 கர்ச்சிக்கும் சிங்கங்களும்
 குள்ள நரிகளும்
 கொடிய கழுகுகளும்கூடி
 பாயும் புலியை சதியால் வீழ்த்தினால்
 பரணியா பாட முடியும்?
 பரிகசியுங்கள்!

 ஆம்...
 இறுதி யுத்தம்...

 நினைத்தாலே கண்கள் பனிக்கிறது
 கல்லாக நெஞ்சம் கனக்கிறது
 முள்ளாக மனதை உறுத்திறது
 பனியாக குருதி உறைகிறது
 சொல்லில் அடங்கா துயரமது
 சொல்லத்துடிக்குது என் இதயமது
 கருமேகமாய் கரும்புகை பரந்தது
 இடிமுழக்கமாய் குண்டுகள் வெடித்தது
 மின்னலாய் ரவைகள் பாய்ந்தது
 புயலாய் பகைகள் சூழ்ந்தது
 மழையாய் யுத்தம் பொழிந்தது

 பயத்தால் உலர்ந்தது தொண்டை
 பாசத்தால் உறவுகளை அணைத்தது கைகள்
 வீட்டை துறக்க துணிந்தது மனது
 வீதியில் நடக்க தொடர்ந்தன கால்கள்
 தாகத்தால் வரண்டது நாக்கு
 பசியால் துடித்தது வயிறு
 பாய்ந்திடும் வேட்டுக்கு பயந்து
 பதுங்கியே சென்றோம் விரைந்தது

 கூடு கலைந்த குருவிகளாய்
 கூடி வாழ்ந்தவர் பிரிந்தோம்
 நாடி வரும் நல்ல முடிவென
 நாளுமே எதிர் பார்த்திருந்தோம்
 வெற்றுடல்கள் மத்தியிலே
 வெறுமனதுடனே வாழ்ந்தோம்
 புதுமாத்தளனில் கூட
 புதுவாழ்வு பிறக்காதா என்றிருந்தோம்

 பருகத் தூய தண்ணீரில்லை
 பசியாற உண்ண உணவுமில்லை
 கால்வயிற்றுக் கஞ்சியும்
 கடைசிவரை கிட்டவில்லை
 முலைப்பால் கேட்டழுத குழந்தையின் முகத்தில்
 முத்தமிட்டது தாயின் கண்ணீர்
 பட்டினிச்சாவும் தொடர்ந்தது
 பார் பார்த்தும் மௌனம் காத்தது

  பதுங்குகுழியே பஞ்சணையானது
 பலசமயம் புதைகுழியுமானது
 அங்கங்கள் இழந்தே போனது
 அழுகுரல் ஓலமே நிறைந்தது
 கருவினில் உதித்த சிசுவும்
 கணத்தினில் கருகிப்போனது
 செங்கொடி பறந்த தேசம்
 செங்குருதியால் பெருக்கெடுத்தது

 தமிழர் என்பது எம்மினம்
 தனித்துவமானது எம்குணம்
 மேன்மைத் தமிழர் நாம்
 மே பதினெட்டை மறக்கலாமா
 தரணி விழி மூடியது
 தமிழீழத்தின் இதயமே
 தன் துடிப்பை மறந்தது
 தளராத நெஞ்சங்கள் வெடித்தது
 தமிழினமே துன்பத்தில் துடித்தது

 எனினும்... .
 முப்பதாண்டுகள் நிழல் தந்த
 மூலவிருச்சட்தின் அடியில்
 மூச்சாய் முளைத்த கன்றுகள்
 முழுதாய் என்றோ நிழலளிக்கும்
 முத்தான தமிழ் செழிக்கும்
 முயன்றால் முடியாதது இல்லை...


 வனிதா வரதன்

No comments:

Post a Comment