Wednesday, November 21, 2012

சிந்து மனவெளி - Sindhu Manavelie

சிந்து மனவெளி 

குரு அரவிந்தன்

னம் குழம்பிப்போய் சஞ்சலப்பட்டது. இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்த்திருக்கக்கூடாதோ என்று எண்ணத்தோன்றியது. சஞ்சலம் என்பது எப்போதும் எவருக்கும் வரலாம். இதுவரை தப்பாய் நினைக்காத ஒன்றைத் தப்புத் தப்பாய் நினைக்கவும் வைக்கலாம். எப்போதாவது நேரம் கிடைத்து, நல்ல திரைப்படம் என்று யாராவது சொன்னால், அல்லது ஒரு படத்தைப்பற்றி நல்ல விமர்சனம் எழுதப்பட்டிருந்தால் நான் திரையரங்கத்திற்குச் சென்று அந்தப் படத்தைப் பார்ப்பதுண்டு. இதைக்கூட ஒரு நண்பன் தான் நல்ல கலைப்படைப்பு என்றான்.


ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான ரசனை பிடிப்பதால், இவனது ரசனை எப்படிப் பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் அவன் இந்தப் படத்தைக் கட்டாயம் போய்ப்பார்க்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தியிருந்தான். சில மலையாளப் படங்கள் போல யதார்த்தமாய் இருக்கிறது என்றும், குழந்தைகளோடு சென்று பார்க்கமுடியாத திரைப்படம் என்றும் வேறு சொல்லிவைத்தான். அவனுக்கு இது கலைப்படைப்பாகத் தெரிந்திருக்கலாம். அது கலையா இல்லையா என்பது ஒவ்வொருவரின் பார்வையையும், ரசனையையும் பொறுத்தது. குழந்தைகள் பற்றிய அந்தக் கவலை எனக்கு இல்லாததால்தான், தனியே சென்று அந்தத் திரைப்படத்தைத் தியேட்டரில் பார்த்தேன். மனைவியோடு கூடச் சென்று அந்தப் படத்தைப் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் கொடுப்பனவு எனக்கு இருக்கவில்லை. அவளுக்கோ திரையரங்கத்திற்கு வந்து திரைப்படம் பார்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் இருக்கவில்லை. பெரியதிரைக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருந்தால் வாந்தி வருவது போல் இருக்கிறது என்பாள். என்ன காரணமோ தெரியவிலிலை, வீட்டுக்குள் அடைந்து கிடப்பதிலேயே அவளது அதிகமான நேரம் செலவானது.


‘தேவையில்லாமல் என்னைச் சங்கடத்தில் மாட்டிவிட்டானே நண்பன்’ என்று மட்டும் சொல்ல மாட்டேன். அது கொஞ்சம் ஆழமான தாக்கத்தைத் தரும் படம்தான் என்பதைப் படம் தொடங்கிய சிறிது நேரத்திலேயே நான் புரிந்து கொண்டேன். இப்படிப்பட்ட படங்கள் என்றால் அது கொஞ்ச நாளைக்குப் படம் பார்த்தவர்களின் மனதைக் குழப்பிக் கொண்டுதானிருக்கும். அது போலத்தான் நண்பன் சிபாரிசு செய்த இந்தப் படமும் மனசைக் குழப்பிக் கொண்டிருந்தது. அதற்குக் காரணமும் இருந்தது.

மாமனுக்கும் மருமகளுக்கும் இடையே தற்செயலாக, எதிர்பாராத ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஏற்பட்ட நெருங்கிய உறவு பற்றியதாக அந்தப்படம் அமைந்திருந்தது. அவர்களின் அந்த உறவு தொடர்வதற்கும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் அவ்வப்போது காரணமாய் அமைந்திருந்தன. பெண் என்பவள் கொஞ்சம் அழகாகவும், இளமையாகவும் இருந்து விட்டால் ஈர்ப்பும் அதிகமாகத்தான் இருக்குமோ தெரியாது. ஆனால் பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட விடயமாயிருந்தால், தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஆழ்மனசில் எங்கேயாவது காயப்பட்டிருந்தால் மனசு ஒரேயடியாய்க் குடைஞ்சு கொண்டேதானிருக்கும். அப்படி ஒரு சம்பவம் என்னுடைய மனசிலும் புகுந்து என்னையறியாமலே என்னைக் குடைந்து கொண்டு இருந்திருக்கலாம். அல்லது சின்னவயதில் இருந்தே அப்படி ஒரு பிரேமை எனக்குள் ஏற்கனவே இருந்திருக்கலாம். சந்தேகம் பொல்லாதது, சந்தேகம் வரக்கூடாது, வந்தால் குடும்பத்தையே அழித்து விடும் என்று புத்திமதி சொல்வார்கள். அதற்காகப் பொறுமையாக இருந்தாலும், கண்முன்னால் நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டு எப்பொழுதுமே இளிச்சவாயனாக இருந்துவிட முடியுமா?


சின்ன வயதிலே இப்படித்தான் ‘தி பேர்ட்ஸ்’ என்ற ஒரு ஆங்கிலப்படத்தைப் பார்த்தேன். படம் வெளியாகிப் பல வருடங்களின் பின் உள்ளுர் சினிமாவில் அந்தப் படம் ஓடியது.  பறவைக் கூட்டங்கள் மனித இனத்தைத் தாக்குவது போன்ற படம். டப்னி டியு மொரியர் என்பவரால் எழுதப்பட்ட கதை, திகில்பட மன்னன் அல்பிரெட் ஹிக்காச் என்பவரின் நெறியாள்கையில் வெளிவந்தது. மறுநாள் காலையில் எழுந்து பின் வளவில் உள்ள கிணற்றடிக்குக் குளிக்கப் போனபோது காகம் ஒன்று வேலியில் உட்கார்ந்து தலை சாய்த்து என்னைப் பார்த்தது. எனக்குத் தி;க்கென்றது. தாக்குதலுக்கான எடுப்புப்போல என்னைப் பார்த்தபடி ‘கா கா’ என்று அடித்தொண்டையில் கத்திக் கூக்குரலிட்டது. கழுத்தைச் சிலிர்த்து, செட்டையை மெதுவாக விரித்து தாக்குதலுக்குத் தயாராகுவது போல அதன் நடவடிக்கை இருந்தது. அவ்வளவுதான், முதல்நாள் பார்த்த படத்தின் ஞாபகம் வரவே ஒரே ஓட்டமா ஓடி வீட்டிற்குள் மறைந்து கொண்டேன். புலம் பெயர்ந்து இந்த மண்ணுக்கு வந்த பின்பும் அந்தப் பயம் இங்கேயும் தொடர்ந்தது. இப்பொழுதும் அப்படிப் பறவைகளைக் கூட்டமாகக் கண்டால் சிலசமயங்களில் உடம்பு சிலிர்க்கும். ஏனென்றால் இந்த மண்ணில் காகங்கள் அதிகம் இல்லாவிட்டாலும், அதற்குப் பதிலாக எங்கே பார்த்தாலும் அந்தப் படத்தில் வந்தது போன்ற நிஜப்பறவைகள் இருந்தன. அதைப் போலத்தான், இந்தப் படத்தைப் பார்த்த போதும் என் மனதில் ஏற்கனவே சஞ்சலம் இருந்ததால் சந்தேகம் என்ற பிசாசு என்னைத் தாவிப் பிடித்துக் கொண்டது. படத்தைப் பார்த்ததால் தான் அந்த சந்தேகம் வந்ததா, அல்லது என் மனதில் ஏற்கனவே சஞ்சலம் பதுங்கி இருந்ததா தெரியவில்லை. ஆனாலும் புகைந்து கொண்டிருந்த நெருப்பிற்கு எண்ணெய் ஊற்றியது போல அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும் கொஞ்சநஞ்சம் இருந்த சந்தேகமும் கொழுந்து விட்டெரியத் தொடங்கியது.


கண்ட கண்ட குப்பை எல்லாம் வாசிக்கக் கூடாது என்று பிடிவாதமாக இருந்தாலும், புலம் பெயர்ந்த மண்ணில் மாற்றுக் கருத்துச் சொல்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒருசாரார் தங்களுக்கு ஏற்ற சில கருத்துக்களை வெளிப்படையாகவே முன்வைக்கின்றார்கள். ‘ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் பிறந்தவர்கள் யாரோடு உறவு வைத்துக் கொண்டார்கள் தெரியுமா?’ என்று வாய் கூசாமல் கேட்கிறார்கள். எகிப்திய இளவரசியாக இருந்த கிளியோபட்ராவும் எகிப்திய மன்னனும் சகோதர உறவு கொண்டவர்கள் என்று தெரிந்திருந்தாலும் அவர்கள் இருவரும் அரசியல் தேவைகருதி மணந்து கொள்ளவில்லையா, அந்த நாட்களில் அரச குடும்பத்தில் இதெல்லாம் சகஜம்தானே என்கி;றார்கள். அரச பரம்பரைக்குள்ளேயே சந்ததி பெருக வேண்டும் என்பதால் இன்று தகாதஉறவு என்று சொல்லப்படுவதைக்கூட அவர்கள் அன்று நியாயப்படுத்தி ஏற்றுக் கொண்டார்களாம். அரச குடும்பம் என்பதால் சரிபிழை சொல்லாமல், வாயைத் திறக்காமல் எல்லோரும் மௌனமாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள், இதுவே ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் நடந்திருந்தால் ஒரு பிரளயமே நடந்திருக்காதா?


திரைப்படம், சின்னத்திரை என்று அதன் பாதிப்பு கொஞ்ச நாட்களாக மண்டையைக் குடைந்ததில், மனம் சஞ்சலப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. போதாக் குறைக்கு இந்தப் படம் என் மனநிலையை மேலும் குழப்பிவிட்டது. இப்படித்தான் சென்ற வாரத்தில் ஒருநாள் எங்கள் மாலைநேர விரிவுரையாளர் சொல்லிக் கொண்டிருந்த பாடம் தலைக்குள் ஏறவில்லை. அனேகமான பெண்கள் அவர்களது குடும்பத்தோடு நெருங்கிப் பழகுபவர்களால் தான் பாலியல் நெருக்கடிக் குள்ளாக்கப் படுவதாக விரிவுரையாளர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அது மட்டுமல்ல, தப்புச் செய்தால் அதை மூடிமறைப்பதற்காக அவர்கள் பெண்களுக்குப் பிடித்தமான ஏதாவது பரிசுப் பொருளை வாங்கிக் கொடுத்தோ அல்லது அவர்களை மிரட்டியோ சமாளித்து விடுவார்களாம். வெளியே தெரிந்தால் குடும்பத்துக்குள் பூகம்பமே வெடிக்கும் என்ற பயத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களும் அதை வெளியே சொல்லாமல் மறைத்து விடுவார்களாம். ஒரு முறை தப்பு செய்தவர்கள் தொடர்ந்தும் தப்புச் செய்ய இந்தப் பயம் வழிவகுத்து விடுமாம். தப்பித் தவறிப் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றித் தெரியவந்தால், அவர்களின் பலவீனத்தை மற்றவர்களும் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பாவிக்கத் தொடங்கி விடுவார்களாம். விரிவுரையாளரின் இந்த வார்த்தைகள் சும்மா இருந்த மனதில் சந்தேகம் என்ற புகையை மெல்லக் கிளப்பி விட்டது. நிஜவாழ்க்கையில் அப்படி எல்லாம் இருக்காது என்று உள்மனம் மறுத்தாலும் நெருப்பில்லாமல் புகையுமோ என்ற ஒரு கேள்வியும் உடனேயே தலைதூக்க, மறுப்புச் சொல்ல முடியாத மனசோ  நெருப்பை ஊதி வேடிக்கை பார்த்தது.


அந்த விரிவுரையாளரின் விரிவுரை, எங்க வீட்டில் தினசரி நடப்பதை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டுவது போன்ற ஒரு மாயையே எனக்குள் உருவாக்கி விட்டிருந்தது. தைப்பொங்கல் தீபாவளி என்றால் சிந்துவின் மாமாவும் துணிமணிகள் வாங்கித் தருவார். சிந்துவிற்குப் பிடித்தமாதிரியே அவரது செலக்ஷன் இருக்கும். முன்கூட்டியே சிந்துவிடம் கேட்டுத்தான் அவளுக்குப் பிடித்தமானதை வாங்கிக் கொண்டு வருகிறாரோ அல்லது அவருடைய மனம் நோகக்கூடாது என்று சிந்து அவர் கொண்டு வந்ததை எல்லாம் தனக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொள்கிறாளோ தெரியவில்லை. நான் ஆசைப்பட்டு எதையாவது வாங்கிக் கொண்டு வந்தாலும் அது அவளுக்குப் பிடித்தமாதிரி இருப்பதில்லை. குற்றம் குறை கண்டு பிடித்து முகத்தில் அறைந்தது போல நேரடியாகவே சொல்லிவிடுவாள். என்னிடம் குறை கண்டு பிடிப்பற்கென்றே காத்திருப்பது போல, அப்படி ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காக எப்பொழுதும் காத்திருப்பாள். ரொம்ப நாளாய் இவளது இத்தகைய செய்கை  என் மனதைப் புண்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. மெல்ல மெல்ல எதற்கெடுத்தாலும் என்னை அசட்டை செய்வதும், வேண்டுமென்றே மாமாவைப் புகழ்ந்து பேசுவதும் தினசரி நிகழ்வாகிக் கொண்டிருந்தது.
வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தால் எப்போதுமே சிகரட்புகை நாற்றம் குப்பென்று மூக்கைத் துளைக்கும்.


‘இதென்ன வீடெல்லாம் சிகரட் புகை மணக்குது.’ பொறுக்க முடியாமல் ஒருநாள் கேட்டேன்.
‘சொன்னால் மாமா கேட்கிறார் இல்லை. சிகரட் குடிச்சுக் குடிச்சே அவருடைய உடம்பு பழுதாப் போகுது.’ என்றாள் சிந்து.
அவருடைய உடம்பு பழுதாகிறதே என்கிற கரிசனை அவளுக்கு வேறு!
‘நான் இப்போ அதைக் கேட்கவில்லை. வீடெல்லாம் நாறுது என்றுதானே சொன்னேன்.’
‘அதற்கு நான் என்ன செய்யிறது’ என்றாள் சிந்து.
‘சிகரட் பிடிக்கிறதென்றால் வெளியே போய் நின்று பிடிக்கச் சொல்லு, வீட்டுக்குள்ள பிடிக்க வேண்டாம்.’ குரலை உயர்த்தினேன்.
‘நான் எப்படி அவரிட்டைச் சொல்லுறது?’ என்றாள்.
‘ஏன்?’ என்றேன்.
‘அவரை நம்பித்தானே நாங்க இருக்கிறோம்.’
‘என்ன சொல்லுறாய்?’
‘இல்லை, அவர் தர்ற பணத்திலதானே நாங்க வீட்டிற்கு மோட்கேஜ் கட்டிறோம் என்று சொல்ல வந்தேன்’ என்றாள்.
 அதற்காக வீட்டு மோட்கேச் கட்டக்கூட வக்கில்லாதவன் இவன் என்று என்னைச் சொல்லிக் காட்டுகின்றாளா?
‘பார்க்கப்போனால் இது அவருடைய வீடுதானே, நாங்க எப்படி அவரை வெளியே நின்று சிகரட் பிடிக்கச் சொல்கிறது.’
‘அப்போ நாங்க வெளியே போகணும் என்கிறியா?’ என்றேன் கொஞ்சம் கடுப்பாக.
‘மாமா அப்படிச் சொல்லவில்லை, நாங்க அவருக்கு மதிப்புக் கொடுக்கணும்?’
‘என்னைவிட மாமாதான் உனக்கு உசத்தியா?’
‘ஏன் அப்படி எல்லாம் நினைக்கிறீங்க?’
‘அப்படித்தானே நீ நடக்கிறாய்!’


மாமா மீதிருந்த வெறுப்பை அவளிடம் உமிழ்ந்து விட்டு நடந்தேன். எடுத்ததற்கெல்லாம் மனைவி ஏதாவது பதில் சொல்வதும், மாமாவிற்காகப் பரிந்து பேசுவதும் எனக்கென்னவோ இதெல்லாம் வேண்டா விவாதம் போலத்தான் இருந்தது. அவளுக்கு மாமாமீது ஏன் இவ்வளவு பாசம் என்பதுதான் எனக்குப் புரியாமல் இருந்தது. ஒரு விபத்தில் தாய் தந்தையரை இழந்தபின் சிந்துவை அவளுடைய இந்த தாய்மாமன்தான் எடுத்து வளர்த்தாராம். சொற்ப காலத்தில் மாமி நோய் வாய்ப்பட்டடு இறந்த போதும் சிந்துவை வளர்த்து ஆளாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு மாமா மறுமணம் செய்து கொள்ளவில்லையாம். இந்த மாமா மருமகளிடம் காட்டுவது பாசமா, அல்லது அளவிற்கு மிஞ்சிய அன்பா, என்ன என்பதில்தான் எனது சந்தேகம் ஆரம்பித்தது. தப்பாக எதையும் நினைக்கக்கூடாது என்றுதான் இதுவரைகாலமும் இருந்தேன், ஆனால் நான் பார்த்த இந்தப் படத்தின் ஆளுமை என் மனசைக் குழப்பிக் கொண்டே இருந்தது.


இரவுக் காட்சி பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்குத் தாமதமாக வந்தபோது, படத்தில் வந்த சில காட்சிகளின் தாக்கத்தால் மனம் குழம்பிப்போய்க் கிடந்தது. வாசல் மணியடித்து சற்று நேரம் சென்றுதான் சிந்து வந்து கதவைத் திறந்தாள். மாடியில் இருந்து அவள் கீழே இறங்கி வருவதற்குச் சற்று நேரம் எடுத்திருக்கலாம். சாதாரண நாளாக இருந்திருந்தால் பொறுமையோடு காத்திருந்திருப்பேன். நான் பார்த்த படத்தின் பாதிப்பு என்னைப் பொறுமை இழக்க வைத்தது. கதவைத் திறந்ததும் வழமையாக குப்பென்று அடிக்கும் சிகரட்வாசம் அன்று அடிக்கவே இல்லை.


ஒருவேளை மாமா வீட்டில் இல்லையோ என்று நினைத்தேன். மாடிப்படி ஏறும்போது குளியல் அறையில் தண்ணீர்ச் சத்தம் கேட்டது. வேறுயாராக இருக்கும், அது மாமாவாக இருக்கலாம். படுக்கை அறையில் சட்டையைக் கழற்றி மாட்டும் போதுதான் அவதானித்தேன், வாசலில் மணக்காத சிகரட்புகை படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து விட்டது போன்ற உணர்வு திடீரென எனக்கு ஏற்பட்டது. மனசுக்குள் படம் ஓட, வேண்டாத கற்பனையால் மனம் சஞ்சலப்பட்டு மனைவியை நிமிர்ந்து பார்க்கவே கூசியது. படுக்கையில் சரிந்தபோது, எதையோ முணுமுணுத்தபடி கழற்றிப் போட்ட எனது சட்டைக்கருகே நகர்ந்த மனைவி மூக்கை உறுஞ்சி மோப்பம் பிடிப்பதையும், முகத்தைச் சுழிப்பதையும் என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. சிகரட்புகை எனது சட்டையில் மணத்ததா அல்லது அறைக்குள் மணத்ததா என்பதில் இப்போ எனக்குள் குழப்பமாக இருந்தது.

Opportunity - சந்தர்ப்பம்

 
 
உங்கள் மனதில் உள்ளதை யாருடனாவது பகிர்ந்து கொள்ளலாம்,
ஆனால் சிலசமயம் அவர்கள் சந்தர்ப்பவாதிகளாக மாறிவிடக்கூடும்
என்ற எண்ணத்தை நினைவில் வைத்திருங்கள்

Saturday, November 17, 2012

Short story 2nd Prize- அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார்

பிரபல எழுத்தாளர் குரு அரவிந்தனின் ஆதரவுடன் யாழ்ப்பாணம் வெற்றிமணி பத்திரிகை நடத்திய அகில இலங்கை கல்லூரி மாணவர்களுக்கான சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாவது பரிசு பெற்ற சிறுகதை.






அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார்


(செல்வி. சோபிதா இளங்கோ – வேம்படி மகளிர் கல்லூரி)


மாலை நான்கு முப்பது மணியைத் தாண்டிவிட்டது என்பது வெயிலின் தன்மையிலும் வயல் வெளியில் நெற்கதிர்களின் சிணுங்கலுடன் வீசும் தென்றலில் இருந்தும் புரிகிறது. பிரமாண்டமாய் வளர்ந்து விரிந்து நிமிர்ந்து நிழல் தரும் அரசமரத்தின் கீழ் ஏங்கிய முகத்துடன் வயல் வெளியை வெறித்து பார்த்தபடி இருக்கும் ஏழு வயதே நிரம்பிய அவள் முகத்தில் ஏன்தான் இத்தனை சோகம் கலந்த ஏக்கமோ தெரியவில்லை.


இறுதிநேரக் கோரயுத்தத்தில் அவள் இழந்தது அதிகம்தான். கனகராயன் குளத்தில் தொடங்கிய இழப்பு வவுனியா முகாம்வரை தொடர்ந்தது. தாயின் இழப்பிற்கு முன்னால் செல்லடியில் தனது கால் ஒன்றை இழந்ததைக்கூட அவள் பெரிது படுத்தவில்லை. உயிரைக் கையிலே பிடிச்சுக் கொண்டு தந்தை கந்தசாமியோடு வவுனியா முகாமில் கிடந்து இழுபட்டு கடைசியாய் யாழ்ப்பாணத்தில் சண்டிலிப்பாய் வந்ததும், தூரத்து உறவினருக்குச் சொந்தமான வெறும் வளவில் நாலு கிடுகு வைச்சு சின்னதா ஒரு கொட்டில் கட்டி வழுகின்ற இவளுக்கு இந்த அரசமரம்தான் வளர்ப்புத்தாய்.


பெரும் சத்தத்துடன் வயலுக்கும் அரசமரத்தடிக்கும் இடையே இருக்கிற தார் வீதியால் தென்னம் பாளை கட்டிய சொகுசு பஸ் ஒன்று சிங்கள பைலாப்பாடல் ஒலிக்க விசில் கைதட்டல் எனக் கடந்து சென்றது. மயூரி இமைக்காமல் அந்த பஸ் சென்ற பாதையைப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அந்த பஸ் சற்றுத் தூரத்தில் இருந்த இராணுவ முகாமடியில் சென்று நிற்பதும் அதில் இருந்து இறங்கியவர்களில் சிலர் ஆரவாரத்தோடு இராணுவத்தினரைக் கட்டித் தழுவுவதும் இங்கிருந்தே அவளுக்குத் தெரிந்தது.


‘ஏ9 பாதை திறந்தாலும் திறந்தாங்கள் இந்தச் சனங்களின்ரை தொல்லை தாங்கமுடியேல்லை..!’ சினமான குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டவள் வருவது அவளது நண்பி பறுவதம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். நண்பி என்றால் ஒத்த வயதில் இருக்க வேண்டுமா என்ன? நான்கு பிள்ளைகளையும் வெளிநாடு அனுப்பிவிட்டுப் பாவம் இப்போ அனாதைபோல இருக்கிறாள் பறுவதம் பாட்டி. அரைக் கூனலுடன் களைத்துப்போனவள் போல மயூரிக்குப் பக்கத்தில் உள்ள கல்லில் வந்தமர்ந்தாள். அரச மரமும் பாட்டியும்தான் அவளுக்கு ஆறுதலாய் இருப்பதால் பாட்டியைக் கண்டதும் அவளுக்கு உற்சாகம் பொங்கியது.


‘என்ன பிள்ளை எங்கட வானரப்படைகள் வரேல்லையே?’
அரசமரத்தடியில் வழமையாக விளையாடும் சிறுவர்களைத்தான் அப்படிப் பாட்டி சொல்கிறாள் என்றதும் மயூரிக்குச் சிரிப்பு வந்தது. பாட்டிக்கும் அவர்களுக்கும் அப்படி ஒன்றும் பெரிய பகையில்லை. மயூரியை நொண்டி என்று கேலி செய்வதும், அவளை அவர்களுடன் விளையாட்டிற்குச் சேர்ப்பதில்லை என்பதும்தான் பாட்டியைப் பெரிதும் பாதித்தன. அதுவே பாட்டிக்குப் பெரிய குறையாக இருந்தது


‘பாட்டி சும்மா இருங்கோ, அவங்களை ஒரு குறையும் சொல்லவேண்டாம், எனக்குக் கால் போனதுக்கு அவை என்ன செய்வினம், பாவங்கள்.’ என்றாள்.

எண்டைக்காவது ஒரு நாள் தன்னைப் புரிந்து கொள்வார்கள் தன்னையும் சேர்த்துக் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்தாலும், ராஜன்தான் தன்னை ஏனோ எதிரியைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்க்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். பாட்டியோ பழங்கதை புதுக்கதை என்று ஓயாமல்  ஏதாவது கதைத்துக் கொண்டிருக்க மயூரி அதைக் கேட்டுக் கொண்டிந்தாள். சிறுவர் கூட்டம் தூரத்தில் வருவது அவர்களின் கூச்சல் சத்தத்தில் புரிந்தது.

‘இவர்களை எப்படியாவது இண்டைக்கு என்னோட பேசவை கடவுளே’ என்று வேண்டிக் கொண்டாள். ராஜனோ மயூரியின் பக்கம் திரும்பாமல் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு செல்ல, மற்றவர்கள் கேலி செய்தபடி சென்றார்கள்.

‘உங்கைபாரு குரங்குக் கூட்டங்கள் வந்திட்டாங்கள். வா பிள்ளை வீட்டை போவம்.’ பாட்டி எழமுயற்சி செய்தபடி மயூரியை அழைத்தாள்.
‘இல்லைப்பாட்டி இருப்பம்’ மனமில்லாதவளாய் சொன்னாள் மயூரி.
‘ஏன் பாட்டி எனக்குக் கால் இருந்தால் என்னையும் விளையாட அழைத்திருப்பினம்தானே?’

பாட்டியின் மௌனம் அவளைத் திரும்பவும் பேசவைத்தது.
‘பாட்டி எனக்குக் கால் திரும்ப வராதா?’ அவள் ஏக்கத்தோடு கேட்டபோது, கண்களில் கண்ணீர் அரும்பியது.

‘பக்தியோட பிள்ளையாரிட்ட கேள் பிள்ளை, கட்டாயம் தருவார்’ என்ன சொல்வது என்று புரியாத பாட்டி அவளது தலையை மெதுவாக வருடிவிட்டாள்.

‘ஓடிவாங்கோ ஜயோ ஓடிவாங்கோ’ அவர்கள் கதைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது சிறுவர்களிடம் இருந்து அவலக்குரல் கேட்டது.
மயூரி பக்கத்தில் கிடந்த தனது ஊன்றுகோலை எடுத்து அக்குளில் வைத்துக் கொண்டு அவர்களை நோக்கி நொண்டிக் கொண்டு ஓட, பறுவதம் பாட்டியும் பின் தொடர்ந்தாள்.

அங்கே மண் அகழ்வதற்காக வெட்டிய சிறிய குழியில் ராஜன் விழுந்து கிடந்தான். காலில் பலமான அடிபட்டதால் அவனால் மேலே ஏற முடியவில்லை. பிடித்து ஏறுவதற்கோ அல்லது அவனுக்கு உதவி செய்யப் பெரியவர்களோ இருக்கவில்லை. உடனே மயூரி குழியின் விளிம்பில் அமர்ந்து தன் ஊன்றுகோலின் கைப்பக்கத்தை உள்ளே விட்டு கால் பக்கத்தை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு ராஜன் பிடிடா நான் தூக்கிவிடுறேன் எனத் தைரியமாகச் சொல்லப் பக்கத்தில் நின்ற சிறுவர்களும் சேர்ந்து ஊன்று கோலைப் பிடித்துக் கொண்டனர். ராஜன் ஊன்று கோலைப் பலமாகப் பிடித்துக் கொள்ள எல்லோரும் சேர்ந்து அவனை மேலே தூக்கி விட்டனர். மேலே வந்த ராஜனால் நடக்க முடியவில்லை. உடனே மயூரி தனது ஊன்று கோலை அவனது அக்குளுக்குள் திணித்து மெதுவாகத் தானும் கெந்திக் கொண்டு அவனோடு சேர்ந்து நடந்தாள். மற்றவர்கள் வீதிக்கு ஓடிச் சென்று அந்த வழியால் வந்த வாகனம் ஒன்றை மறித்து அவனை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.


மணி 5:00 ஐத் தாண்டிவிட்டது இதுவரை வழமையாக விளையாட வரும் ஒருவரையும் காணவில்லை. ராஜனுக்கு என்ன ஆனதோ அதுவும் தெரியாது, இந்தப் பாட்டி எங்கே போனாவோ தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் மயூரி.

‘மயூரி..!’ ஒரு குரல் பின்னால் இருந்து கேட்கவே திரும்பிய அவளால் ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை.

காலில் வெள்ளைநிற கட்டுடன் நின்றான் ராஜன்.

‘மன்னிச்சிடு மயூரி உன்னை நான் நிறைய நோகடிச்சிட்டன் மன்னிச்சிடு’ என்ற ராஜனின் குரலில் மனசார அவன் சொன்னது புரிந்தது.
‘சரி சரி அதைவிடு, இனிமேல் நாங்க நண்பர்கள் சரியா’ என்றவள் வெகுளிபோலச் சிரித்தாள்.

‘போடி’ என்று செல்லமாக அடித்துவிட்டு ஓட முயன்றவன், ‘அ..ம்..மா’ என்று வலியால் கத்தினான்.

இதையெல்லாம் அவதானித்தபடியே அருகே வந்த பறுவதம் பாட்டி சிரித்தபடியே, ‘என்ன பிள்ளை மயூரி இப்பதான் உன்னோட அருமை புரிஞ்சதாமோ இவனுக்கு’ என்றாள்.


‘எங்களை மன்னிச்சிடுங்கோ பாட்டி, எங்கட மயூரியின்ரகால் சரிவராதா பாட்டி’ என்று ஏனைய சிறுவர்கள் ஆவலோடு கேட்டனர்.
‘ஏன் சரிவராது எல்லாரும் பிள்ளையாரிட்ட பக்தியோட வேண்டுகோள் விடுத்தால் சரிவந்திடும்’ என்றாள் பறுவதம் பாட்டி.

‘எங்கட ஊரிலைதான் பிள்ளையார் கோயில் இல்லையே’ என்றான் ராஜன்.
‘பாட்டி நீங்கதான் அடிக்கடி சொல்லுவீங்களே இந்த அரசமரத்தடியில் பிள்ளையார் இருந்தவர் என்று உங்கட அம்மா சொன்னவா எண்டு’

‘ஓம், ஓம் பிள்ளை, ஒவ்வொரு முறையும் போத்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், ஆங்கிலேயர் எண்டு அந்நியர்கள் படையெடுத்து வரும்போது எங்கடை கோயில்களைத்தான் முதல்ல உடைச் செறியிறவாங்களாம். அதுதான் அந்தக் காலத்தில பிள்ளையாரைக் கொண்டுபோய் கிணத்துக்குள்ள ஒளிச்சு வைக்கிறவையாம்.’


‘அப்ப அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக் கிணறுகளுக்கை எங்கையாவது இப்பவும் பிள்ளையார் ஒளிச்சிருப்பாரோ தெரியாது’

‘இப்ப என்ன செய்வம் பாட்டி?’
‘ஒரு கல்லை வைச்சுக் கும்பிடுவமே’
‘இல்லை பாட்டி, எங்கடவீட்டில ஒரு சின்னப் பிள்ளையார் சிலை இருக்கு, வீட்டில கேட்டிட்டு கொண்டு வந்து தரட்டே’

‘நொண்டி நொண்டி திரியிற உனக்கு என்னத்துக்கு இந்த வேலை எல்லாம். பேசாமல் வீட்டில கிட. உன்ரை அம்மாவை அவங்கள் கென்றபோது, உன்ரை கால் துண்டாய் போனபோது எங்கை போயிட்டார் இந்தப் பிள்ளையார் இப்ப என்னத்திக்கு இதைத் தூக்கிக் கொண்டு போறாய்..?’ கந்தசாமியின் குரல் ஆவேசமாய் வெளிப்பட்டது.

நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட, வெளியே நின்ற பறுவதம் பாட்டிதான் உதவிக்குப் போனாள்.

‘என்ன தம்பி கதைக்கிறியள். அந்தப் பிஞ்சுக்கு உங்களை விட்டால் யார் துணை அவள் அரசமரத்தடியில பிள்ளையாரை வைச்சுக் கும்பிடப் போறன் எண்டு சொன்னதில என்ன தப்பிருக்கு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்கோ, இத்தனை பேரின்ர உயிரை அவங்கள் மிருகத்தனமாய் பறிச்சபோது இவளைக் காப்பத்தினதும் இந்தப் பிள்ளையார்தானே, ஏதோ அடுத்த சந்ததியாவது மிஞ்சியிருக்க வேண்டும் என்ற இரக்கத்திலதானே இவையையாவது மிஞ்சியிருக்க விட்டிருக்கிறார்.’ பாட்டியின் வார்த்தைகள் அவளது தகப்பனை சிந்திக்க வைத்தன.

மறுநாள் அரசமரத்தின் கீழ் முன்பு பிள்ளையார் இருந்த கருங்கல்லின்மேல் புதிய பிள்ளையாரை வைத்து விளக்கேற்றித் தீபம் காட்டி எல்லோரும் வழிபட்டார்கள். சின்னப் பிள்ளையார் எண்டாலும் ஊருக்கே வழிகாட்ட ஒரு வெளிச்சம் வந்தது போல எல்லோரும் உணர்ந்தார்கள்.

மறுநாள் இவர்கள் அந்த இடத்தை பெருக்கிச் சுத்தம் செய்தபோது ரீசேட்டும் டெனிம் காற்சட்டையும் அணிந்த வாட்டசாட்டமான ஒருவன் வந்தான். அவனது பார்வை அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார் மேலிருந்தது. பிள்ளையாரை நோக்கி அவன் கோபத்தோடு செல்வதைக் கண்ட மயூரி அவசரமாக அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். அவனோ அவளைத் தள்ளி விழுத்திவிட்டு ஆவேசத்தோடு பிள்ளையாரைத் தூக்கி வேகமாகத் தரையில் வீசி எறிந்தான்.

‘பாவி உன்ரை கை விளங்காதடா’ என்ற பாட்டியின் திட்டுதலையும் பொருட்படுத்தாது,

‘என்னைக் கேட்காமல் யார் இடத்தில யார் சிலை வைக்கிறது?’ என்று கண்டபடி அவர்களைத் திட்டினான்.

‘யார் பாட்டி இவன்?’ மயூரி தள்ளாடி எழுந்து பிள்ளையார் சிலையைக் கையில் எடுத்தபடி கேட்டாள்.

‘இவன்தான் இந்தக் காணியின் சொந்தக்காரனாம். எப்படி இவனுக்கு இந்தக் காணி சொந்தமானது எண்டுதான் தெரியேல்லை. ஒரே பணப்புழக்கமாயிருக்கு எங்கையிருந்து காசு கிடைச்சுதோ தெரியாது. இவன் ஒருக்காலும் ஊரோட ஒத்துப் போகமாட்டான். பிரச்சனைப் படுத்தவெண்டே இப்பிடி ஒவ்வொரு ஊரிலையும் ஒண்டுடிரண்டு இருக்குதுகள்.’ என்றாள் பறுவதம் பாட்டி.

‘எங்களை மன்னிச்சிடுங்கோ, உங்களைக் கேட்காமல் செய்தது எங்கட தப்புத்தான். உங்களுக்குப் பிடிக்காட்டி நாங்க போயிடுறோம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு மயூரி பிள்ளையார் சிலையோடு வெளியேற அந்த அரசமரம் தனித்துப்போய் நின்றது.

அவர்கள் வீதிக்கு வந்தபோது சுற்றுலா வண்டி ஒன்று இராணுவ முகாம் பக்கத்திலிருந்து வந்து அந்த அரசமரத்தடியில் நின்றது. அந்த பஸ் வண்டியில் வந்து இறங்கிய படையினரைத் தொடர்ந்து புத்த பிக்குமாரும் ‘புத்தம் சரணம் கச்சாமி’ என்று ஓதிக்கொண்டே இறங்கினார்கள்.

தலைமைப் பிக்குவின் கையில் புத்தர் சிலையொன்றிருந்தது.  அரசமரத்தடியில் அந்தச் சிலையை வைத்து வணங்கிவிட்டு ‘இது எங்க இடம், புரியுதா? என்று வீதியில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தவர்களை மிரட்டிவிட்டு அவர்கள் அந்த சுற்றுலா வண்டியில் ஏறிச் செல்ல, அந்த மிரட்டலில் பயந்துபோன எல்லோரும் மௌனமாய்க் கலைந்து பேயினர்.


‘புத்தரைக் கண்டால் பக்தி வருவதற்குப் பதிலாகப் பயமல்லவா வருகுது’ என்று பறுவதம் பாட்டி தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே நடந்தாள்.


‘இந்த அந்நியர்கள், எவ்வளவு காலத்திற்கோ? ’ என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்த மயூரி, பிள்ளையார் சிலையை அணைத்தபடி கிணற்றடியை நோக்கி நொண்டி நொண்டி நடந்தாள்.



Saturday, November 3, 2012

இலங்கை வானொலி - Ceylon Radio

இலங்கை வானொலியில் ஒலிக்காத பாடல்

(குரு அரவிந்தன்)


ற்செயலாக தொலைக்காட்சியில் அந்த நிகழ்ச்சியைக் காண நேர்ந்தது. விஜே தொலைக்காட்சியின் நீயா நானா என்ற அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்குபற்றிய ஒருவர் இலங்கை வானெலியைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து அந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கு பற்றிய பலரும் இலங்கை வானொலியைப் பற்றியே புகழாரம் சூடிக்கொண்டிருந்தனர். அவ்வப்போது நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர் கோபிநாத்தும் அதைப்பற்றியே புகழாரம் சூடிக்கொண்டிருந்தார். இப்படிப் புகழ்ந்தவர்கள் வேறுயாருமல்ல, அத்தனை பேரும் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த முன்னாள் இலங்கை வானொலி நேயர்கள். அவர்கள் புகழ்ந்தது இன்றைய இலங்கை வானொலியை அல்ல, எழுபது, எண்பதுகளில் ஒலிபரப்பிய அன்றைய இலங்கை வானொலியை என்பது அவர்கள் குறிப்பிட்ட பாடல்களில் இருந்து தெரிய வந்தது. அப்பொழுது அவர்கள் மாணவர்களாக, இளம்பருவத்தில் துள்ளித்திரிந்த காலம்.  கிராமங்களிலோ அல்லது நாட்டுப் பக்கங்களிலோ தொலைக்காட்சியே எட்டிப் பார்க்காத காலமது. அப்போது வானொலி ஒன்றுதான் அவர்களின் பொழுது போக்குச்சாதனமாக இருந்ததாம்.


அந்த நாட்களில் இந்திய வானொலியில் வர்த்தகசேவை இருந்தாலும் அது சரியான முறையில் இயங்கவில்லை. அதாவது மக்களைக் கவரக்கூடியதாக அதன் சேவை முழுநேர சேவையாக அமையவில்லை. அப்படி இல்லை என்று வானொலியைத் திருப்பினாலும் கர்நாடக சங்கீதமே காதில் கேட்கும். அதனால்தான் தென்னிந்தியாவில் பலரும் முழுநேர சேவையாற்றிய திரைப்படப் பாடல்களை ஒலிபரப்பிய இலங்கை வானொலியின் நேயர்களாக மாறியிருந்தனர். இதற்கு இன்னுமொரு காரணமும் சொல்லியிருந்தனர். அதாவது அந்த நாட்களில் எல்லோரிடமும் வானொலிப் பெட்டியை வைத்திருக்கும்  வசதி இருக்கவில்லையாம். நவீன சாதனங்களான ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளும் அதிகம் இருக்கவில்லையாம். எனவே இசை ஆர்வலர்கள் இலங்கை வானொலி ஒலிபரப்பையே அதிகம் நம்பியிருந்தார்களாம். இளம் வயதினர் பலர் பக்கத்து வீட்டிலேயோ அல்லத உணவு விடுதிகளிலேயோ இருந்து ஒலிபரப்பாகும் இலங்கை வானொலிப் பாடல்களைக் கேட்கவேண்டிய சூழ்நிலையில் இருந்தார்களாம்.


இத்தனை பேரைக் கவர்ந்திழுத்த இலங்கை வானொலி 1922ம் ஆண்டுதான்  சோதனை முறையில் முதன் முறையாக ஆரம்பிக்கப்பட்டது. 1925ம் ஆண்டு கொழும்பு வானொலி என்ற பெயரில் இயங்கினாலும் 1949ல் தான் இலங்கை வானொலி எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டது. பின் இதே இலங்கை வானொலிதான் 1967ல் இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனமாக மாற்றப்பட்டது. இலங்கை வானொலியின் தமிழ் வர்த்தக சேவை ஒலிபரப்பாளராக ஈடுபட்ட அனைவருமே ஒரு காலத்தில் சினிமா கதாநாயருக்கு நிகராகக் கணிக்கப்பட்டார்கள். தமது கம்பீரமான குரலால் சர்வதேசம் எங்கும் நேயர்களைத் தேடிக் கொண்டவர்கள். முகம் காட்டாத கதாநாயகர்களாக, கதாநாயகிகளாக இருந்த இவர்களை நேரிலே சந்திக்க வேண்டும் என்று நேரடியாகவே பல மைல்கள் பயணம் செய்து இலங்கை வானொலி நிலையத்திற்கு வந்தவர்கள் பலர். இலங்கை வானொலி முற்றத்து மண்ணை எடுத்துச் சென்று பாதுகாப்பாகப் பூசை அறையில் வைத்த தமிழ் நாட்டு நேயர்களும் உண்டு என்று வானொலி நடிகர் கே. எஸ். பாலச்சந்திரன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டதும் ஞாபகம் வருகின்றது.
அந்த வகையில் நான் சிறுவனாக இருந்தபோதும் சரி, பிற்காலத்தில் அந்த மண்ணில் வாழ்ந்த காலம் வரை இலங்கை வானொலி ஒலிபரப்பாளர்களாக ஈடுபட்டிருந்த பலரின் பெயர்கள் இப்பொழுதும் நினைவில் நிற்கின்றன. இவர்களில் வர்த்தக ஒலிபரப்பின் மூத்த அறிவிப்பாளராகக் கடமையாற்றிய எஸ்.பி. மயில்வாகனன் மறக்கமுடியாதவர். இவரைவிட வீ. சுந்தரலிங்கம், ராஜகுரு சேனாபதி கனகரட்ணம், வீ.ஏ. கபூர், எஸ். புண்ணியமூர்த்தி, எஸ்.கே. பரராஜசிங்கம், சற்சொரூபவதிநாதன், கே. எஸ். ராஜா, பி.எச். அப்துல் ஹமீட், விமல் சொக்கநாதன், சரா இமானுவேல், சில்வெஸ்டர் பாலசுப்ரமணியம், ராஜேஸ்வரி சண்முகம், பி.விக்னேஸ்வரன், ஜோர்ச் சந்திரசேகரன், எஸ். நடராஜசிவம், ஜோர்க்கிம் பெர்னாண்டோ, வி.என்.மதியழகன், மயில்வாகனம் சர்வானந்தா, ஆர். சந்திரமோகன், செல்வம் பெர்ணான்டோ, எஸ் கணேஷ்வரன், எழில் வேந்தன், கமலினி செல்வராஜன், கமலா தம்பிராஜா ,ஆகியோர் இப்பொழுதும் எனது நினைவில் நிற்கின்றார்கள். அதன் பின் பல அறிவிப்பாளர்கள் இலங்கை வானொலியில் திறம்படச் சேவையாற்றினாலும் அவர்களின் பெயர்களை எல்லாம் நினைவில் வைத்திருக்க முடியவில்லை.


இலங்கை வானொலியின் தமிழ் சேவை ஒன்றில் நாடகங்கள் பல இடம் பெற்றாலும், நான் அறிந்த வகையில் பி. விக்னேஸ்வரனின் நாடகங்கள் ஒரு காலகட்டத்தில் பல நேயர்களின் பாராட்டைப் பெற்றிருந்தன. எனது ஊரவர் மட்டுமல்ல, நான் படித்த நடேஸ்வராக்கல்லூரியில் அவரும் படித்ததால் படிக்கிற காலத்திலிருந்தே நான் அவரை அறிவேன். அதேபோல வர்த்தக சேவையான தமிழ் சேவை இரண்டில் இடம் பெற்ற நாடகங்கள் சில புகழ் பெற்ற நாடகங்களாக பலர் நேயர்கள் விரும்பிக் கேட்ட நாடகங்களாக இருந்தன. சில்லையூர் செல்வராஜனின் தணியாத தாகம், வரணியூரானின் இரைதேடும் பறவைகள், ராமதாஸின் கோமாளிகளின் கும்மாளம், கே. எஸ். பாலச்சந்திரனின் கிராமத்துக் கனவுகள் போன்றவை அந்தக் காலகட்டத்தில் பலராலும் கேட்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற வானொலி நாடகங்களாக இருந்தன.


ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான பாடல்கள் பிடிக்கலாம். அந்தப் பாடலின் இசைக்காக, அதன் பாடல் வரிகளில் வெளிப்படும் கருத்திற்காக, அந்தப் பாடல் வரிகளில் வரும் சம்பவங்களோடு அவர்களுக்கும் ஏதோ வகையில் தொடர்பிருப்பதற்காக, அந்தப் பருவத்தில் அவர்களைக் கவருவதற்கு ஏதாவது காரணமிருக்கலாம். விஜே தொலைக்காட்சியில் நடந்த அந்த நிகழ்ச்சியின்போது ஒருவர் நேரத்தின் மகத்துவத்தைச் சொல்லித் தந்தது இலங்கை வானொலிதான் என்று அதற்குரிய விளக்கமும் தந்தர்ர். இன்னுமொருவர் பிறந்தநாள் இன்று பிறந்தநாள் என்று தமிழில் தொடங்கும் போதே ஒரு புத்துணர்ச்சி மனசுக்கள் ஏற்பட்டுவிடும், இப்போதெல்லாம் ஹப்பி பார்த்டே என்று ஆங்கிலத்தில்தான் தொடங்குகிறார்கள் என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டார். இன்னுமொரு நேயர் ‘தோல்வி நிலையென நினைத்தால்’ என்ற பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம் ஈழத்தமிழர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்புக் கொடுக்கப் பழகிக் கொண்டதாகக் குறிப்பிட்டார். நான்கூட மாணவனாக இருந்தபோது இந்தப் பாடலைக் கேட்டிருக்கின்றேன். இந்தப் பாடலை புளட் இயக்கத்தினர் தங்கள் சிற்றலை வரிசை வானொலியில் தங்கள் நிகழ்ச்சி தொடங்கும்போது தினமும் ஒலிபரப்புவார்கள். அகிம்சை முறைப் போராட்டம் எந்தப் பலனையும் தராது தோற்றுப் போனதால், தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதப் போராட்டம் நோக்கித் தங்கள் பார்வையைத் திருப்பிய காலக்கட்டம் அதுவாக இருந்தது.


இதைவிட அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட பலரும் தங்களுக்குப் பிடித்தமன பாடல்களின் சில வரிகளைப் பாடியும் காட்டினார்கள். இளமைப் பருவத்தில் இசையை ரசிக்கவும் நல்ல உணர்வுகளைத் துண்டிவிடுவதற்கும் காரணமாக இந்தப் பாடல்கள் இருந்தனவாம். ஜோடிகளாக வந்திருந்த பலர் தாங்கள் காதல் திருமணம் செய்வதற்கு இலங்கை வானொலியில் ஒலிபரப்பிய சிலபாடல்கள் ஒருவகையில் தங்களுக்கு உதவியதாகக் குறிப்பிட்டனர். பழைய நினைவுகளை மீட்டபோது, அவர்கள் குறிப்பிட்ட பாடல்களின் சிலவரிகளை இங்கே தருகின்றேன். நல்ல இசையோடு கூடிய அர்த்தமுள்ள பாடல்களாக அவை இருந்ததும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம். இசையில் ஆர்வம் இருந்திருந்தால், நீங்கள்கூட இப்படியான பாடல்களைக் கேட்டிருக்கலாம். உங்களுக்குக்கூட இது போன்ற சில பாடல் அனுபவங்கள் கடந்தகாலத்தில் என்றாவது ஒருநாள் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அப்படியானால், இப்போது உங்கள் நினைவுகளையும் ஒருமுறை மீட்டிப் பாருங்கள்.
இதோ அவர்கள் குறிப்பிட்ட பாடல் வரிகளைப் பாருங்கள். கண்ணில் என்ன கார்காலம், (படம்-உன்கண்ணில் நீர் வழிந்தால். வைரமுத்துவின் பாடல் வரிகள்) நான் பாடும் மௌன ராகம் கேட்கவில்லையா (படம் இதயக்கோயில். வைரமுத்துவின் பாடல் வரிகள்), அன்னக்கிளி உன்னைத் தேடுதே, ஈரமான ரோஜாவே (இளமைக்காலங்கள்), அந்தி மழை பொழிகிறது, உனக்குமட்டும் உனக்கு மட்டும் ரகசியம் சொல்வேன், ஒரு நாள் உன்னை நான் பார்த்தது, மலரே என்னென்ன கோலம், விழியிலே கலந்தது உறவிலே மலர்ந்தது, உன்னைத் தொட்ட காற்று வந்து என்னைத் தொட்டது, கண்ணன் ஒரு கைக் குழந்தை, நினைவோ ஒரு பறவை, என் தாய் என்னும் கோயிலிலே, உறவென்னும் புதிய,  வண்ணப்பூ சூடவா வெண்ணிலா, இந்த மேகக் கூந்தல் கலைந்தால், காதல் ஓவியம், ஆயிரம் மலர்களே மலருங்கள், உன் நெஞ்சிலே பாரம், உறவுகள் தொடர்கதை, உன்னை நான் பார்த்தது, கோவில் மணி ஓசை கேட்டது, மாஞ்சோலைக் குயிலே, பார்வை நூறு போச்சு, மின் மினிக்கு, நான் உங்கவீட்டுப் பிள்ளை, குயிலே குயிலே கவிக்குயிலே, நாலு பக்கம் வேடர் உண்டு., சித்திரச் செவ்வானம் சிரிக்க் கண்டேனே, என் இனிய வெண்ணிலாவே, ஒரே நாள் உனைநான் நிலாவில் பார்த்தது, மீன் கொடித் தேரில் மன்மத ராஜன், வான் நிலா நிலா அல்ல, மெட்டி ஒலி காற்றோடு, புத்தம் புதுக் காளை, பட்டுக் கன்னம் தொட்டு, அந்த மானைப் பாருங்கள் அழகு, நினைவாலே சிலை செய்து உனக்காக, காத்தாடி பாவாடை காத்தாட,  எங்கும் மைதிலி..மைதிலி என்னைக் காதலி, என்னைவிட்டு ஓடிப்போக முடியுமா, நான் தேடும் செவ்வந்திப் பூவிது (தர்மபத்தினி). இது போன்ற பல பாடல்களை அந்த நாட்களில் அவர்கள் கேட்டு ரசித்தார்களாம். இன்றும் நவீன வசதிகளைப் பயன்படுத்தித் தங்களுக்கு விருப்பமான அந்தப் பாடல்களை ஒலிப்பதிவு செய்து விரும்பிய நேரங்களில் போட்டுக் கேட்பதாகவும் அவர்களில் பலர் குறிப்பிட்டனர். இலங்கை வானொலி இன்று தென்றலாக மாறிவிட்டது. தெற்கேயிருந்த வருவதால் பொருத்தமானதுதான் என்கிறார்கள் தமிழகத்து நேயர்கள்.


இலங்கை வானொலியில் ஒலிபரப்பான பழைய பாடல்களில் எனக்குப் பிடித்தமான சில பாடல்களும் உண்டு. பாவாடைதாவணியில் பார்த்த உருவமா, நான் மலரோடு தனியாக ஏன் அங்கு நின்றேன் (இருவல்லவர்கள்), துயிலாத பெண் ஒன்று கண்டேன்.., காதல் நிலவே கண்மணிராதா.., நெஞ்சம் அலை மோதவே கண்ணும் குளமாகவே கொஞ்சும் ராதையைப் பிரிந்தே போகிறான்.. கண்ணன் ராதையைப் பிரிந்தே போகிறான். ( இந்தப் பாடல் எந்தப் படத்தில் என்று தெரியவில்லை. யாராவது தெரிந்தால் தயவு செய்து அறியத்தரவும்.) துன்பம் நேர்கையில் யாழ் எடுத்து நீ இன்பம் சேர்க்க மாட்டாயா? இசைக்காகவோ அல்லது அதில் உள்ள கருத்திற்காகவோ எனக்குப் பிடித்த பாடல் வரிசையில் இந்தப் பாடல்களும் அடங்கும்.


இலங்கை வானொலியில் ஒலிபரப்பப்படாத பல பாடல்களும் உண்டு. நான் குறிப்பிடும் இந்தப் பாடல் தடைசெய்யப்பட்டதாகும். இந்தப் பாடல் என்றைக்குமே இலங்கை வானொலியில் ஒலிபரப்பப் போவதில்லை. என்னதான் உங்கள் மனம் கல்லாக இருந்தாலும், ‘தாயகக் கனவுடன் சாவினைத் தழுவிய சந்தணப் பேழைகளே’ என்ற இந்தப் பாடலை ஒரு கணம் கண்களை மூடி மௌனமாகக் கேட்டால் கரையாத கல்லையும் கரைய வைக்கும் யதார்த்தத்தைக் கொண்டதாகும். இந்தப் பாடல் ஒவ்வொரு தமிழனின் இரத்தத்திலும் கலந்து, உயிரில் உறைந்திருக்கிறது என்பதை மறுக்கவோ, மறைக்கவோ  முடியாது.

நாதஸ்வரம் - Natheswaram

குழல் இனிது…
குரு அரவிந்தன்


குழல் இனிது யாழ் இனிது என்ப தம் மக்கள் மழலைச் சொல் கேளாதவர்’ குழந்தையின் இனிய மழலைச் சொற்களுக்கு அடுத்ததாக இனிமையாக இருப்பது குழலும் யாழும்தான் என்று திருவள்ளுவரே குறிப்பிடுகின்றார். குழல் என்ற சொல் யாழ்ப்பாண சொல்வழக்கில் இருக்கிறது. இது நாதஸ்வரம் என்ற இசைக்கருவியைக் குறிப்பதாகும். இதை நாகஸ்வரம் என்றும் அழைப்பர். தமிழர்களின் இசைக் கருவிகளில் யாழும் குழலும் முக்கியமானவை. புல்லாங்குழலையும் சங்க இலக்கியத்தில் குழல் என்று குறிப்பிடுவர். நான் இங்கே குழல் என்று சொல்லப்படுகின்ற நாதஸ்வர இசைக் கருவியைப் பற்றித்தான் குறிப்பிட வருகின்றேன்.


சினிமா ரசிகர்களுக்கு சிவாஜி கணேசன், பத்மினி நடித்த தில்லானா மோகனாம்பாள் (1968) என்ற திரைப்படம் ஞாபகம் இருக்கலாம். அந்தப் படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் அந்தப் படத்தில் நாதஸ்வரம் வாசிப்பவராக நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசன் மிகவும் பிரமாதமாக நடித்ததுதான் என்பதை மறக்கமுடியாது. அவர் ஒரு உண்மையான நாதஸ்வரக் கலைஞன்போல மூச்சடக்கி வாசிப்பதையும், ஒரு கலைஞனுக்குரிய கர்வம் அவர் கண்களில் பளிச்சிடுவதையும் ரசிகர்களால் உணரமுடிந்தது. அவரோடு தவில் கலைஞராக டி.எஸ். பாலையா நடித்திருந்தார். கொத்தமங்கலம் சுப்புவின் கதையைத்தான் திரைப்படமாக்கியிருந்தார்கள். நலம்தானா.. நலம்தானா.. உடலும் உள்ளமும் நலந்தானா..? என்ற அந்தப்பாடலுக்கு உண்மையிலே நாதஸ்வர இசை கொடுத்தவர்கள் பிரபல நாதஸ்வர வித்துவான்களான மதுரை சேதுராமன் பொன்னுசாமி சகோதரர்களாவார்.  பாடலைப் பாடியவர் பின்னணிப்பாடகி சுசீலா ஆவார். இதனால் சேதுராமன் பொன்னுசாமி என்ற நாதஸ்வரக் கலைஞர்களும் தில்லானா மோகனாம்பாள் என்ற திரைப்படம் மூலம் புகழ் பெற்றிருந்தனர்.

அதற்குப் பலவருடங்களுக்கு முன் ஜெமினி கணேசன் நடித்த முதன் முதலாக ‘டெக்னிக்’ கலரில் வெளிவந்த கொஞ்சும் சலங்கை படத்திலும் (1962) சிங்காரவேலனே தேவா.. என்ற பாடல் பிரபலமாகியிருந்தது. இந்தப் பாடலுக்கு அட்சரசுத்தி பிசகாமல் நாதஸ்வரம் வாசித்தவர் காருக்குறுச்சி அருணாசலம் ஆவார். ஆபேரி ராகத்தில் அமைந்திருந்த அந்தப் பாடலைப் பாடியவர் பிரபல பின்னணிப் பாடகி எஸ். ஜானகி ஆவார். பின்னணிப்பாடகி பீ. லீலாவிற்குக் கிடைத்த அந்த வாய்ப்பை அவரது சிபார்சின் பேரில் பாடகி ஜானகி பெற்றுக் கொண்டார். இந்தப் பாடலுக்கு இசையமைத்தவர் எஸ். எம். சுப்பையா. மிகவும் பிரபலமான இந்தப் பாடல் பதிவானபோது, நாதஸ்வரம் வாசித்த காருக்குறுச்சி அருணாசலமோ அல்லது பாடலைப்பாடிய பாடகி ஜானகியோ ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்ததேயில்லையாம். இதுபோல சினிமாவில் நாதஸ்வரம் புகுந்ததால் கண்டும் காணாமல் இருந்த நாதஸ்வர இசை சினிமா மூலம் புகழ் பெறத்தொடங்கியது. நாதஸ்வரம் என்ற பெயரில் ஜேடி ஜெர்ரி என்ற இயக்குநர்களின் ஆக்கத்தில் ஒரு ஆவணப்படமும் சமீபத்தில் தமிழில் வெளிவந்திருந்தது.


இசை என்பது மொழிகளைக்கடந்த ஒரு தெய்வீக உணர்வு, தமிழ் காலாச்சாரத்தில் தனித்துவம் மிக்க இசைக்கருவியாக நாதஸ்வரமும், தவிலும் வகிக்கின்ற பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. நாதஸ்வர இசையுடன்தான் அனேகமான தமிழர்களின் முக்கியமான மங்கல, மகிழ்சிகரமான நிகழ்வுகள் நிகழ்கின்றன. என்ன காரணமோ தெரியவில்லை, எந்த ஒரு விடையத்தையும் ஆவணப்படுத்துவதில் தமிழர்கள் தொன்றுதொட்டு அசட்டையாகவே இருப்பதால், தமிழர்களின் இசைக் கருவியான நாதஸ்வரம் பற்றிய முழுமையான தகவல்களையும் அறிய முடியாமல் இருக்கின்றது. தொன்றுதொட்டு நாதஸ்வர இசைக்கருவி பழக்கத்தில் இருந்தாலும், 17ம் நூற்றாண்டில்தான் பாதசங்கிரகம் என்ற இசைநூல் குறிப்பில் இவ்விசைக்கருவி பற்றிய குறிப்புக்கள் காணப்படுகின்றன. சிலப்பதிகாரத்தில் வங்கியம் என்று குறிக்கப்படும் காற்று இசைக்கருவி இதுவாக இருக்கலாம் என்றும் கருத இடமுண்டு. நாதஸ்வரத்தைக் குழல் என்றும் தவிலை மேளம் என்றும் யாழ்ப்பாணத்தில் சொல்வார்கள். கோயில் திருவிழாக்கள், திருமண வைபவங்கள், புதுமனை புகுதல், வரவேற்பு உபசாரங்கள், கலைநிகழ்ச்சிகள், வானெலி, தொலைக்காட்சி நிகழ்வுகள்  என்று தமிழரின் வாழ்வோடு தொன்று தொட்டுப் பின்னிப் பிணைந்திருப்பது நாதஸ்வரமும் தவிலும் என்றால் மிகையாகாது. நாதஸ்வரமும் தவிலும்போல வேறு எந்த இசைக்கருவியும் இரண்டறக் கலந்ததில்லை என்று இசையார்வலர் குறிப்பிடுவர். நாதஸ்வரத்தில் இரண்டு வகையுண்டு. திமிரி நாதஸ்வரம் என்பது உயரம் குறைந்தது. உச்ச ஸ்தாயியில் வாசிக்க உகந்தது. இதைத் திமிரிநாயனம் என்றும் அழைப்பர். பாரி நாதஸ்வரம் என்பது உயரம் கூடியது மட்டுமல்ல, இனிமையாகவும், மென்மையாகவும் வாசிக்க்கூடியது. நாதஸ்வரத்திற்குச் சுருதி தருவது ஒத்து என்று அழைக்கப்படும் நாதஸ்வரம் போன்ற இன்னுமொரு கருவியாகும். இதிலிருந்து ஆதார சுரதி மட்டும்தான் வெளிவரும். இதைச் யாழ்ப்பாணத்தில் சிறுவர்கள் ஊமைக்குழல் என்று வேடிக்கையாக அழைப்பார்கள். இப்பொழுதெல்லாம் கச்சேரிகளில் இதற்குப் பதிலாகச் சுருதிப் பெட்டிகளைப் பாவிக்கின்றார்கள். கும்பகோணத்தில் ஆதிகும்பேஸ்வரர் கோயிலில் நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள் வாசிக்கக்கூடிய கருங்கல்லால் செய்யப்பட்ட ஒரு நாதஸ்வரம் இருப்பதாகத் தெரியவருகின்றது. அதுபோல, ஆழ்வார்திருநகரி, திருவாரூர் ஆகிய இடங்களிலும் கருங்கல் நாதஸ்வரம் இருப்பதாகத் தெரிகின்றது.


இசைப் பிரியர்களான யாழ்ப்பாண மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது நாதஸ்வரமும், தவிலும் என்றால் அது மிகையாகாது. நாதஸ்வரத்திற்குத் தாளக்கருவியாகத் தவிலைப் பாவிப்பர். இது ஒரு தோற்கருவியாகும். இதைப் பெரிய மேளம் என்று யாழ்ப்பாணத்தில் அழைப்பர். நடன மாதர்கள் ஆடும்போது பாவிக்கும் மேளம் சிறிதாக இருப்பதால் அதைச் சின்னமேளம் என்று அழைப்பர். உள்ளுர் கோயில்களில் வாசிப்பவர்களைக் கோயில் மேளம் என்பார்கள். திருவிழாக்காலங்களில் சுவாமி வெளியே வரும்போது இவர்கள் மல்லாரி வாசிப்பார்கள். வீதிவலம் வரும்போது ராகஆலாபனை வாசிப்பார்கள். சிறுவர்களான எங்களுக்கு சுவாமி வீதிவலம் வரும்போது, எப்போ வடக்குவீதிக்கு சுவாமி வரும் என்று காத்திருப்போம். சுவாமி வடக்கு வீதிக்கு வந்ததும் இவர்கள் வாசிக்கும் பாடல்கள் பிரமாதமாக இருக்கும். அந்த நாட்களில் பாரதிபாடல்கள், புதிய, பழைய சினிமாப்பாடல்கள்தான் எங்கள் விருப்பமாக, செவிக்கு உணவாக இருக்கும். அவர்கள் நின்ற நிலையில் வீதியில் நின்று வாசிக்கும்போது, தூக்கத்தை மறந்து நாங்களும் தாளம் போடுவோம். நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள் உள்ளுர் வாசிகளாகையால், நேயர் விருப்பம்போல முன்கூட்டியே நாங்கள் விரும்பிய பாடல்களை இவர்களிடம் சொல்லி வைப்பதுமுண்டு.


நாதஸ்வர, தவில் கலைஞர்கள் எங்கிருந்தாலும் முக்கியமாகப் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்கள். நான் சிறுவனாக இருந்தபோது யாழ்ப்பாணத்தில் மிகவும் பிரபலமான சில நாதஸ்வர, தவில் கலைஞர்கள் இருந்தார்கள். இவர்களில் அளவெட்டி என்.கே. பத்மநாதன், கோண்டாவில் பாலகிருஷ்ணன், பஞ்சாபிகேசன், இணுவில் தட்சணாமூர்த்தி, என்.ஆர். சின்னராசா, குமரகுரு, கைதடி பழனி, புண்ணியமூர்த்தி, கணேசபிள்ளை ஆகிய கலைஞர்களை இப்பொழுதும் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கின்றது. இவர்கள் எந்தத் திருவிழாவிற்குச் சென்றாலும் பெரும் கூட்டம் அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும். இவர்களில் என்.கே. பத்மநாதன், என்.ஆர். கோவிந்தசாமி, பாலகிருஷ்ணன், பஞ்சாபிகேசன், கானமூர்த்தி – பஞ்சமூர்த்தி, சிதம்பரநாதன், சிவகுருநாதன், சண்முகநாதன், கேதீஸ்வரன், எம் பி. நாகேந்திரன், பல்லவி இராஜதுரை ஆகியோர் நாதஸ்வரக் கலைஞர்களாகவும், தட்சணாமூர்த்தி, சின்னராசா, குமரகுரு, பழனிவேல், புண்ணியமூர்த்தி, கணேசபிள்ளை, சின்னப்பழனி ஆகியோர் தவில் கலைஞர்களாகவும் இருந்தனர். இவர்களில் தட்சணாமூர்த்தி, சின்னராசா ஆகிய இருவரின் சிறப்பு என்னவென்றால் தனித்தவில் வித்துவான்களாக இவர்கள் இருந்தார்கள். திருவிழாக் காலங்களில் இவர்களின் தனித்தவில் கச்சேரிகளைக் கேட்பதற்கென்றே பலர் பல மைல்களுக்கப்பால் இருந்து வந்து விடிய விடியக் காத்திருந்து கச்சேரியை ரசிப்பார்கள். தட்சணாமூர்த்தி சிறிய உருவம் கொண்டவராகவும், சின்னராசா பெரிய உருவம் கொண்டவராகவும் இருந்தாலும் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக அவர்கள் தவில் வாசிக்கும்போது மெய் சிலிர்க்கும். தென்னிந்தியக் கலைஞர்களோடு இணைந்து வாசித்த பெருமை இவர்களுக்கு உண்டு. இசையார்வம் காரணமாக அந்தநாளில் மிகவும் பிரபலமாக இருந்த தென்னிந்திய நாதஸ்வரக் கலைஞர்களான ராஜரட்ணம்பிள்ளையையும், குழிக்கரை பிச்சையப்பாபிள்ளையையும் முதன் முதலாக ஒரே மேடையில் அமரவைத்து நாதஸ்வர நிகழ்ச்சி நடத்திய பெருமை கரவெட்டி மக்களையே சாரும். அந்த நாட்களில் சினிமா நடிகர்களுக்குக் கொடுப்பது போன்ற மதிப்பை யாழ்ப்பாண ரசிகர்கள் நாதஸ்வரக் கலைஞர்களுக்கும் கொடுத்தார்கள். என் நினைவில் நிற்பவர்களை மட்டுமே நான் இங்கே குறிப்பிடுகின்றேன். இவர்களைப்போல சிறந்த பல நாதஸ்வர, தவில் கலைஞர்கள் இலங்கையில் அன்று இருந்தார்கள், இன்றும் இருக்கிறார்கள் என்பதும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.


தமிழ் நாட்டில புகழ் பெற்ற நாதஸ்வரக் கலைஞர்களாக திருவாடுதுறை ராஜரட்ணம் பிள்ளை, காருக்குறுச்சி அருணாச்சலம், திருமெய்ஞ்ஞானம் நடராஜசுந்தரம்பிள்ளை, திருவீழிமிழலை சகோதரர்கள், வேதாரண்யம் வேதமூர்த்தி, நாமகிரிப்பேட்டை கிருஷ்ணன், சேக் சின்ன மௌலானா, குழிக்கரை பிச்சையப்பாபிள்ளை, திருவெண்காடு சுப்ரமணியபிள்ளை, நல்லடை ராதாகிஷ்ணன், வல்லம் கிஷ்ணன், சாயாவனம் கனகசபாபதிப்பிள்ளை போன்றவர்கள் திகழ்ந்தார்கள். தவில் வித்துவான்களாக நீடாமங்கலம் மீனாட்சிசுந்தரம், நாச்சியார்கோயில் ராகவப்பிள்ளை, கும்பகோணம் தங்கவேலுப்பிள்ளை, வலங்கைமான் சண்முகசுந்தரம்,  சண்முகவடிவேலு, வேணுகோபால், திருவிடை மருதூர் மாலி, வளையாப்பட்டி சுப்ரமணியம், ஏ.கே. பழனிவேல், திருவாளப்புத்தூர் கலியமூர்த்தி, சேங்காலிபுரம் பக்கிரிசாமி போன்றோரைக் குறிப்பிடலாம். பெண்களும் நாதஸ்வரம் வாசிப்பதில் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்பதற்குச் சிறந்த எடுத்துக் காட்டாக மதுரை பொன்னுத்தாயம்மாள், சுபாணி போன்றவர்கள் திகழ்கிறார்கள். தோடி ராகத்தில் புகழ்பெற்ற நாதஸ்வரக் கலைஞரான ரி.என். ராஜரட்ணம் பிள்ளைக்குத் தபால்தலை வெளியிட்டு அவரைக் கௌரவித்திருக்கின்றார்கள் ரசிகர்கள் என்பது பெருமைக்குரியதே.


தற்சமயம் பாவனையில் இருக்கும் நாதஸ்வரம் திருவாடுதுறை ராஜரத்தினம் பிள்ளை அவர்களால் இரண்டு கட்டை, இரண்டரைக்கட்டை சுதியில் புதிய வடிவத்தோடு அமைக்கப்பட்டது. இதற்கான மரத்தை ஆச்சா என்று சொல்லப்படுகின்ற மரத்தில் இருந்து எடுக்கிறார்கள். இடிந்துபோன மிகப் பழைய வீடுகளில் உள்ள அனேகமான தூண்கள் இந்த மரத்தால் செய்யப்பட்டிருப்பதால், அவற்றைத் தேடி எடுத்து நீண்ட மரத்துண்டுகளாக வெட்டுகின்றார்கள். பின் உளியால் உருண்டை வடிவமாக்குகிறார்கள். அதன்பின் பிரமாஸ்திரம் என்று சொல்லப்படுகின்ற துளையிடும் கருவி மூலம் துளையிடுகின்றனர். அதன்பின் ஒவ்வொரு அங்குல இடைவெளி விட்டு ஏழு துவாரங்கள் போடுகின்றார்கள். வாயை வைத்து ஊதும்போது இந்தத் துவாரங்கள் வழியாகத்தான் சரிகமபதநி என்ற சப்தஸ்வரங்கள் பிறக்கின்றன. நாதஸ்வரத்தின் நீளமான பகுதியை உளவு என்றும் விரிந்து இருக்கும் கீழ்ப்பகுதியை அணசு என்றும் அழைப்பர். வாயிலே வைத்து ஊதும் சாதனத்தை சீவாளி என்றழைப்பர். ஆற்றங்கரையில் இருக்கும் நாணல் புற்களில் இருந்து இதைத் தயாரிக்கின்றார்கள். இதை நறுக்கு அல்லது நறுக்குத்தட்டை என்றும் சொல்வர். செப்புத்தகட்டைச் சிறிதாக வெட்டி உருளையாக்கி அதில் நறுக்குத்தட்டைச் செருகி நூலினால் கொண்டை கட்டுவார்கள். அதன் பின்தான் நாதஸ்வரம் என்ற கருவி முழுமைபெறும். கும்பகோணத்திற்கு அருகே உள்ள நரசிங்கம்பேட்டையில்தான் அதிகமான நாதஸ்வரம் தயாரிக்கப்படுகின்றது. தமிழ் நாட்டில் இருந்து எமது கலை பண்பாட்டுச் சின்னங்களைக் கொண்டு வருவது தடைப்பட்டபோது, பாரி நாதஸ்வரத்தை வன்னியிலே கிடைத்த வளங்களைக் கொண்டு புதுவை ரட்ணதுரையின் மேற்பார்வையில் உருவாக்கியதும் இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது.


ஊரிலே ஊரடங்குச் சட்டம், உள்நாட்டு நிலைமை காரணமாகக் கோயில்கள் எல்லாம் கவனிப்பாரற்றுத் திருவிழாக்கள் நிறுத்தப்பட்டதாலும், மேளதாளத்தோடு பகிரங்கமாக எந்த ஒரு நிகழ்ச்சியும் நடத்த முடியாததாலும் நாதஸ்வர இசைக்கலையில் ஒருவித தேக்கம் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. இதைவிட தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி காரணமாக நாதஸ்வர இசை பதிவு செய்யப்பட்டதால் பல நிகழ்ச்சிகளில் பதிவு செய்யப்பட்ட நாதஸ்வர இசைத் தட்டுக்களே மங்கல இசைக்காகப் பாவிக்கப்படுகின்றன. இதனால் நாதஸ்வரக்; கலைஞர்களுக்குப் போதிய வருமானம் கடந்த காலங்களில் கிடைக்கவில்லை. இதன் காரணமாக ஆர்வமுள்ள அடுத்த தலைமுறையினர் கூட வேறு வழியின்றி வேறு தொழில் தேடிச் செல்லவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இன்று இலங்கையில் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. எனவே தமிழர்களாகிய நாங்கள் மங்கலம் ஒலிக்கும் நாதஸ்வரக்கலை தொடரவேண்டுமானால், ஆர்வமுள்ள நாதஸ்வரக் கலைஞர்களுக்கு ஊக்கமும் ஆக்கமும் அளிக்கவேண்டும் என்பதே என்போன்ற இசை ஆர்வலர்களின் விருப்பமாகும்.