Saturday, November 17, 2012

Short story 2nd Prize- அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார்

பிரபல எழுத்தாளர் குரு அரவிந்தனின் ஆதரவுடன் யாழ்ப்பாணம் வெற்றிமணி பத்திரிகை நடத்திய அகில இலங்கை கல்லூரி மாணவர்களுக்கான சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாவது பரிசு பெற்ற சிறுகதை.






அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார்


(செல்வி. சோபிதா இளங்கோ – வேம்படி மகளிர் கல்லூரி)


மாலை நான்கு முப்பது மணியைத் தாண்டிவிட்டது என்பது வெயிலின் தன்மையிலும் வயல் வெளியில் நெற்கதிர்களின் சிணுங்கலுடன் வீசும் தென்றலில் இருந்தும் புரிகிறது. பிரமாண்டமாய் வளர்ந்து விரிந்து நிமிர்ந்து நிழல் தரும் அரசமரத்தின் கீழ் ஏங்கிய முகத்துடன் வயல் வெளியை வெறித்து பார்த்தபடி இருக்கும் ஏழு வயதே நிரம்பிய அவள் முகத்தில் ஏன்தான் இத்தனை சோகம் கலந்த ஏக்கமோ தெரியவில்லை.


இறுதிநேரக் கோரயுத்தத்தில் அவள் இழந்தது அதிகம்தான். கனகராயன் குளத்தில் தொடங்கிய இழப்பு வவுனியா முகாம்வரை தொடர்ந்தது. தாயின் இழப்பிற்கு முன்னால் செல்லடியில் தனது கால் ஒன்றை இழந்ததைக்கூட அவள் பெரிது படுத்தவில்லை. உயிரைக் கையிலே பிடிச்சுக் கொண்டு தந்தை கந்தசாமியோடு வவுனியா முகாமில் கிடந்து இழுபட்டு கடைசியாய் யாழ்ப்பாணத்தில் சண்டிலிப்பாய் வந்ததும், தூரத்து உறவினருக்குச் சொந்தமான வெறும் வளவில் நாலு கிடுகு வைச்சு சின்னதா ஒரு கொட்டில் கட்டி வழுகின்ற இவளுக்கு இந்த அரசமரம்தான் வளர்ப்புத்தாய்.


பெரும் சத்தத்துடன் வயலுக்கும் அரசமரத்தடிக்கும் இடையே இருக்கிற தார் வீதியால் தென்னம் பாளை கட்டிய சொகுசு பஸ் ஒன்று சிங்கள பைலாப்பாடல் ஒலிக்க விசில் கைதட்டல் எனக் கடந்து சென்றது. மயூரி இமைக்காமல் அந்த பஸ் சென்ற பாதையைப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அந்த பஸ் சற்றுத் தூரத்தில் இருந்த இராணுவ முகாமடியில் சென்று நிற்பதும் அதில் இருந்து இறங்கியவர்களில் சிலர் ஆரவாரத்தோடு இராணுவத்தினரைக் கட்டித் தழுவுவதும் இங்கிருந்தே அவளுக்குத் தெரிந்தது.


‘ஏ9 பாதை திறந்தாலும் திறந்தாங்கள் இந்தச் சனங்களின்ரை தொல்லை தாங்கமுடியேல்லை..!’ சினமான குரல் கேட்டுத் திடுக்கிட்டவள் வருவது அவளது நண்பி பறுவதம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். நண்பி என்றால் ஒத்த வயதில் இருக்க வேண்டுமா என்ன? நான்கு பிள்ளைகளையும் வெளிநாடு அனுப்பிவிட்டுப் பாவம் இப்போ அனாதைபோல இருக்கிறாள் பறுவதம் பாட்டி. அரைக் கூனலுடன் களைத்துப்போனவள் போல மயூரிக்குப் பக்கத்தில் உள்ள கல்லில் வந்தமர்ந்தாள். அரச மரமும் பாட்டியும்தான் அவளுக்கு ஆறுதலாய் இருப்பதால் பாட்டியைக் கண்டதும் அவளுக்கு உற்சாகம் பொங்கியது.


‘என்ன பிள்ளை எங்கட வானரப்படைகள் வரேல்லையே?’
அரசமரத்தடியில் வழமையாக விளையாடும் சிறுவர்களைத்தான் அப்படிப் பாட்டி சொல்கிறாள் என்றதும் மயூரிக்குச் சிரிப்பு வந்தது. பாட்டிக்கும் அவர்களுக்கும் அப்படி ஒன்றும் பெரிய பகையில்லை. மயூரியை நொண்டி என்று கேலி செய்வதும், அவளை அவர்களுடன் விளையாட்டிற்குச் சேர்ப்பதில்லை என்பதும்தான் பாட்டியைப் பெரிதும் பாதித்தன. அதுவே பாட்டிக்குப் பெரிய குறையாக இருந்தது


‘பாட்டி சும்மா இருங்கோ, அவங்களை ஒரு குறையும் சொல்லவேண்டாம், எனக்குக் கால் போனதுக்கு அவை என்ன செய்வினம், பாவங்கள்.’ என்றாள்.

எண்டைக்காவது ஒரு நாள் தன்னைப் புரிந்து கொள்வார்கள் தன்னையும் சேர்த்துக் கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்தாலும், ராஜன்தான் தன்னை ஏனோ எதிரியைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்க்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். பாட்டியோ பழங்கதை புதுக்கதை என்று ஓயாமல்  ஏதாவது கதைத்துக் கொண்டிருக்க மயூரி அதைக் கேட்டுக் கொண்டிந்தாள். சிறுவர் கூட்டம் தூரத்தில் வருவது அவர்களின் கூச்சல் சத்தத்தில் புரிந்தது.

‘இவர்களை எப்படியாவது இண்டைக்கு என்னோட பேசவை கடவுளே’ என்று வேண்டிக் கொண்டாள். ராஜனோ மயூரியின் பக்கம் திரும்பாமல் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு செல்ல, மற்றவர்கள் கேலி செய்தபடி சென்றார்கள்.

‘உங்கைபாரு குரங்குக் கூட்டங்கள் வந்திட்டாங்கள். வா பிள்ளை வீட்டை போவம்.’ பாட்டி எழமுயற்சி செய்தபடி மயூரியை அழைத்தாள்.
‘இல்லைப்பாட்டி இருப்பம்’ மனமில்லாதவளாய் சொன்னாள் மயூரி.
‘ஏன் பாட்டி எனக்குக் கால் இருந்தால் என்னையும் விளையாட அழைத்திருப்பினம்தானே?’

பாட்டியின் மௌனம் அவளைத் திரும்பவும் பேசவைத்தது.
‘பாட்டி எனக்குக் கால் திரும்ப வராதா?’ அவள் ஏக்கத்தோடு கேட்டபோது, கண்களில் கண்ணீர் அரும்பியது.

‘பக்தியோட பிள்ளையாரிட்ட கேள் பிள்ளை, கட்டாயம் தருவார்’ என்ன சொல்வது என்று புரியாத பாட்டி அவளது தலையை மெதுவாக வருடிவிட்டாள்.

‘ஓடிவாங்கோ ஜயோ ஓடிவாங்கோ’ அவர்கள் கதைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது சிறுவர்களிடம் இருந்து அவலக்குரல் கேட்டது.
மயூரி பக்கத்தில் கிடந்த தனது ஊன்றுகோலை எடுத்து அக்குளில் வைத்துக் கொண்டு அவர்களை நோக்கி நொண்டிக் கொண்டு ஓட, பறுவதம் பாட்டியும் பின் தொடர்ந்தாள்.

அங்கே மண் அகழ்வதற்காக வெட்டிய சிறிய குழியில் ராஜன் விழுந்து கிடந்தான். காலில் பலமான அடிபட்டதால் அவனால் மேலே ஏற முடியவில்லை. பிடித்து ஏறுவதற்கோ அல்லது அவனுக்கு உதவி செய்யப் பெரியவர்களோ இருக்கவில்லை. உடனே மயூரி குழியின் விளிம்பில் அமர்ந்து தன் ஊன்றுகோலின் கைப்பக்கத்தை உள்ளே விட்டு கால் பக்கத்தை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு ராஜன் பிடிடா நான் தூக்கிவிடுறேன் எனத் தைரியமாகச் சொல்லப் பக்கத்தில் நின்ற சிறுவர்களும் சேர்ந்து ஊன்று கோலைப் பிடித்துக் கொண்டனர். ராஜன் ஊன்று கோலைப் பலமாகப் பிடித்துக் கொள்ள எல்லோரும் சேர்ந்து அவனை மேலே தூக்கி விட்டனர். மேலே வந்த ராஜனால் நடக்க முடியவில்லை. உடனே மயூரி தனது ஊன்று கோலை அவனது அக்குளுக்குள் திணித்து மெதுவாகத் தானும் கெந்திக் கொண்டு அவனோடு சேர்ந்து நடந்தாள். மற்றவர்கள் வீதிக்கு ஓடிச் சென்று அந்த வழியால் வந்த வாகனம் ஒன்றை மறித்து அவனை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.


மணி 5:00 ஐத் தாண்டிவிட்டது இதுவரை வழமையாக விளையாட வரும் ஒருவரையும் காணவில்லை. ராஜனுக்கு என்ன ஆனதோ அதுவும் தெரியாது, இந்தப் பாட்டி எங்கே போனாவோ தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் மயூரி.

‘மயூரி..!’ ஒரு குரல் பின்னால் இருந்து கேட்கவே திரும்பிய அவளால் ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை.

காலில் வெள்ளைநிற கட்டுடன் நின்றான் ராஜன்.

‘மன்னிச்சிடு மயூரி உன்னை நான் நிறைய நோகடிச்சிட்டன் மன்னிச்சிடு’ என்ற ராஜனின் குரலில் மனசார அவன் சொன்னது புரிந்தது.
‘சரி சரி அதைவிடு, இனிமேல் நாங்க நண்பர்கள் சரியா’ என்றவள் வெகுளிபோலச் சிரித்தாள்.

‘போடி’ என்று செல்லமாக அடித்துவிட்டு ஓட முயன்றவன், ‘அ..ம்..மா’ என்று வலியால் கத்தினான்.

இதையெல்லாம் அவதானித்தபடியே அருகே வந்த பறுவதம் பாட்டி சிரித்தபடியே, ‘என்ன பிள்ளை மயூரி இப்பதான் உன்னோட அருமை புரிஞ்சதாமோ இவனுக்கு’ என்றாள்.


‘எங்களை மன்னிச்சிடுங்கோ பாட்டி, எங்கட மயூரியின்ரகால் சரிவராதா பாட்டி’ என்று ஏனைய சிறுவர்கள் ஆவலோடு கேட்டனர்.
‘ஏன் சரிவராது எல்லாரும் பிள்ளையாரிட்ட பக்தியோட வேண்டுகோள் விடுத்தால் சரிவந்திடும்’ என்றாள் பறுவதம் பாட்டி.

‘எங்கட ஊரிலைதான் பிள்ளையார் கோயில் இல்லையே’ என்றான் ராஜன்.
‘பாட்டி நீங்கதான் அடிக்கடி சொல்லுவீங்களே இந்த அரசமரத்தடியில் பிள்ளையார் இருந்தவர் என்று உங்கட அம்மா சொன்னவா எண்டு’

‘ஓம், ஓம் பிள்ளை, ஒவ்வொரு முறையும் போத்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், ஆங்கிலேயர் எண்டு அந்நியர்கள் படையெடுத்து வரும்போது எங்கடை கோயில்களைத்தான் முதல்ல உடைச் செறியிறவாங்களாம். அதுதான் அந்தக் காலத்தில பிள்ளையாரைக் கொண்டுபோய் கிணத்துக்குள்ள ஒளிச்சு வைக்கிறவையாம்.’


‘அப்ப அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக் கிணறுகளுக்கை எங்கையாவது இப்பவும் பிள்ளையார் ஒளிச்சிருப்பாரோ தெரியாது’

‘இப்ப என்ன செய்வம் பாட்டி?’
‘ஒரு கல்லை வைச்சுக் கும்பிடுவமே’
‘இல்லை பாட்டி, எங்கடவீட்டில ஒரு சின்னப் பிள்ளையார் சிலை இருக்கு, வீட்டில கேட்டிட்டு கொண்டு வந்து தரட்டே’

‘நொண்டி நொண்டி திரியிற உனக்கு என்னத்துக்கு இந்த வேலை எல்லாம். பேசாமல் வீட்டில கிட. உன்ரை அம்மாவை அவங்கள் கென்றபோது, உன்ரை கால் துண்டாய் போனபோது எங்கை போயிட்டார் இந்தப் பிள்ளையார் இப்ப என்னத்திக்கு இதைத் தூக்கிக் கொண்டு போறாய்..?’ கந்தசாமியின் குரல் ஆவேசமாய் வெளிப்பட்டது.

நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட, வெளியே நின்ற பறுவதம் பாட்டிதான் உதவிக்குப் போனாள்.

‘என்ன தம்பி கதைக்கிறியள். அந்தப் பிஞ்சுக்கு உங்களை விட்டால் யார் துணை அவள் அரசமரத்தடியில பிள்ளையாரை வைச்சுக் கும்பிடப் போறன் எண்டு சொன்னதில என்ன தப்பிருக்கு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்கோ, இத்தனை பேரின்ர உயிரை அவங்கள் மிருகத்தனமாய் பறிச்சபோது இவளைக் காப்பத்தினதும் இந்தப் பிள்ளையார்தானே, ஏதோ அடுத்த சந்ததியாவது மிஞ்சியிருக்க வேண்டும் என்ற இரக்கத்திலதானே இவையையாவது மிஞ்சியிருக்க விட்டிருக்கிறார்.’ பாட்டியின் வார்த்தைகள் அவளது தகப்பனை சிந்திக்க வைத்தன.

மறுநாள் அரசமரத்தின் கீழ் முன்பு பிள்ளையார் இருந்த கருங்கல்லின்மேல் புதிய பிள்ளையாரை வைத்து விளக்கேற்றித் தீபம் காட்டி எல்லோரும் வழிபட்டார்கள். சின்னப் பிள்ளையார் எண்டாலும் ஊருக்கே வழிகாட்ட ஒரு வெளிச்சம் வந்தது போல எல்லோரும் உணர்ந்தார்கள்.

மறுநாள் இவர்கள் அந்த இடத்தை பெருக்கிச் சுத்தம் செய்தபோது ரீசேட்டும் டெனிம் காற்சட்டையும் அணிந்த வாட்டசாட்டமான ஒருவன் வந்தான். அவனது பார்வை அரசமரத்தடிப் பிள்ளையார் மேலிருந்தது. பிள்ளையாரை நோக்கி அவன் கோபத்தோடு செல்வதைக் கண்ட மயூரி அவசரமாக அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். அவனோ அவளைத் தள்ளி விழுத்திவிட்டு ஆவேசத்தோடு பிள்ளையாரைத் தூக்கி வேகமாகத் தரையில் வீசி எறிந்தான்.

‘பாவி உன்ரை கை விளங்காதடா’ என்ற பாட்டியின் திட்டுதலையும் பொருட்படுத்தாது,

‘என்னைக் கேட்காமல் யார் இடத்தில யார் சிலை வைக்கிறது?’ என்று கண்டபடி அவர்களைத் திட்டினான்.

‘யார் பாட்டி இவன்?’ மயூரி தள்ளாடி எழுந்து பிள்ளையார் சிலையைக் கையில் எடுத்தபடி கேட்டாள்.

‘இவன்தான் இந்தக் காணியின் சொந்தக்காரனாம். எப்படி இவனுக்கு இந்தக் காணி சொந்தமானது எண்டுதான் தெரியேல்லை. ஒரே பணப்புழக்கமாயிருக்கு எங்கையிருந்து காசு கிடைச்சுதோ தெரியாது. இவன் ஒருக்காலும் ஊரோட ஒத்துப் போகமாட்டான். பிரச்சனைப் படுத்தவெண்டே இப்பிடி ஒவ்வொரு ஊரிலையும் ஒண்டுடிரண்டு இருக்குதுகள்.’ என்றாள் பறுவதம் பாட்டி.

‘எங்களை மன்னிச்சிடுங்கோ, உங்களைக் கேட்காமல் செய்தது எங்கட தப்புத்தான். உங்களுக்குப் பிடிக்காட்டி நாங்க போயிடுறோம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு மயூரி பிள்ளையார் சிலையோடு வெளியேற அந்த அரசமரம் தனித்துப்போய் நின்றது.

அவர்கள் வீதிக்கு வந்தபோது சுற்றுலா வண்டி ஒன்று இராணுவ முகாம் பக்கத்திலிருந்து வந்து அந்த அரசமரத்தடியில் நின்றது. அந்த பஸ் வண்டியில் வந்து இறங்கிய படையினரைத் தொடர்ந்து புத்த பிக்குமாரும் ‘புத்தம் சரணம் கச்சாமி’ என்று ஓதிக்கொண்டே இறங்கினார்கள்.

தலைமைப் பிக்குவின் கையில் புத்தர் சிலையொன்றிருந்தது.  அரசமரத்தடியில் அந்தச் சிலையை வைத்து வணங்கிவிட்டு ‘இது எங்க இடம், புரியுதா? என்று வீதியில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தவர்களை மிரட்டிவிட்டு அவர்கள் அந்த சுற்றுலா வண்டியில் ஏறிச் செல்ல, அந்த மிரட்டலில் பயந்துபோன எல்லோரும் மௌனமாய்க் கலைந்து பேயினர்.


‘புத்தரைக் கண்டால் பக்தி வருவதற்குப் பதிலாகப் பயமல்லவா வருகுது’ என்று பறுவதம் பாட்டி தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே நடந்தாள்.


‘இந்த அந்நியர்கள், எவ்வளவு காலத்திற்கோ? ’ என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்த மயூரி, பிள்ளையார் சிலையை அணைத்தபடி கிணற்றடியை நோக்கி நொண்டி நொண்டி நடந்தாள்.



No comments:

Post a Comment