Monday, February 18, 2013

Memorial Trust Awards - விருது வழங்கல் விழா

 

அமரர் திரு. கு. சிவகணநாதன்  - ஞாபகார்த்த விருது வழங்கல் விழா

 மார்ச் மாதம் 6ம் திகதி கொழும்பில் நடைபெற இருக்கின்றது.



Senior Deputy General Manager
of Bank of Ceylon

K. Sivagananathan Memorial Trust Awards 2013 to be held next month

 The K. Sivagananathan Memorial Trust (KSMT) and the Association of Professional Bankers of Sri Lanka (APB) will hold its 11th annual K. Sivagananathan Memorial Oration and Awards ceremony on Wednesday, 6 March 2013 in commemoration of the late K. Sivagananathan’s contribution to the banking sector.

An innovative banker in Sri Lanka, he contributed his most to uplift, upgrade and grow to unprecedented heights through many new innovations in Sri Lanka’s premier State bank, the Bank of Ceylon, and made tireless contributions to improve the standard of education in banking and finance in Sri Lanka to international standards together with the APB and IBSL.
Dr. Saman Kelegama, the Executive Director of Institute of Policy Studies of Sri Lanka, will deliver the memorial oration. This annual event will be attended by the elite of banking and financial institutions, professionals, bankers and the other invitees.

The commemoration ceremony will be addressed by several speakers including the Guest of Honour, Deshamanya A.S. Jayawardena, the former Governor Central Bank of Sri Lanka and the current Chairman of Bartleet TransCapital and Trustee of KSMT, the Chief Guest, Dr. Saman Kelegama, the Executive Director of Institute of Policy Studies of Sri Lanka, Nathan Sivagananathan, the Chairman of KSMT and CEO of MAS Intimates – MAS Design and the President and Secretary of APB.

This year, almost 40 students who have obtained the highest marks in all three languages in the Diploma in Banking and Finance examination in March and September 2012 conducted by the Institute of Bankers of Sri Lanka (IBSL), will be awarded cash prizes and certificates.

The K. Sivagananathan Memorial Trust (KSMT) is a non-profit organisation mainly dedicated to providing assistance to financially disadvantaged students pursuing higher studies in the field of banking and finance as well as encouraging students who excel in IBSL examinations to achieve a higher standard to be in par with the developed countries, which was one of late K. Sivagananathan’s wishes.

The KSMT has distributed over 550 cash prizes and certificates since 2002 to students who excelled in the banking exams conducted by the Institute of Bankers of Sri Lanka and has sponsored needy students to do the entire banking examination and also sponsored a gold medal to be awarded at the convocation of the Institute of Bankers of Sri Lanka.

This year, a large number of highest achievers in the DBF examination hail from Kadugannawa, Gampola, Neboda, Battiacaloa, Vavuniya, Jaffna, Ambalangoda, Trincomalee, Wewagama, Nelundeniya, Marawila, Kopay, Valachchenai etc.


Late K. Sivagananathan broke ground to open the IBSL examinations, not only to bankers but also to public, which has shown benefits to the banking community with recent results of non-bankers excelling in the examinations. The late K. Sivagananathan’s involvement with the IBSL contributed to its association with the Chartered Institute of Bankers (CIB) London, to raise the professional standards of bankers in Sri Lanka which will no doubt contribute in a big way for Bankers to run their banks and branches to keep up with globalisation of the financial sector.

The KSMT has not only provided financial assistance for education in banking and finance but it has also supported other charity projects such as the distribution of books to schools in the Nawalapitiya area as well as providing supplies to the Hindu College in Ratmalana and the Missionaries of Charity, Moratuwa (an orphanage run by the Mother Theresa Sisters’ Home).

It also provided relief and assistance to those affected by the tsunami and reconstructed a school destroyed by the tsunami in the eastern province. Six schools in the southern and eastern provinces were provided with the necessary infrastructure and equipment for their laboratories as well as libraries and sports gear.
In June 2007, a pre-school was constructed in Bakmitiyawa in the Ampara district and its students were provided with books, sport items and uniforms. In 2009, it supported the IDP camp in Vavuniya and Abhinavarama Maha Viharaya, Kataragama for the construction of the Avukana Buddha statue. A donation was made to the Nutritional Fund of Bowalawatte Sithumina Vidyalaya, Kandy.

The K. Sivaganananathan Memorial Trust was formed on 7 August 2002 to fulfil one of the last wishes of the late Sivagananathan which was to assist needy students pursuing careers in the field of banking and finance.

Sivagananathan rose from the ranks to the level of senior Deputy General Manager of Bank of Ceylon by sheer determination, dedication, perseverance and hard work. He became a Fellow of the Institute of Bankers (London) in 1961. In a letter found after his death, he had made a request to form a trust to grant assistance to educate needy students in banking /finance. After his retirement from the Bank of Ceylon, he served as CEO at Janashakthi Insurance Company and thereafter, as a Consultant to the Central Bank of Sri Lanka, up to the time of his untimely death.

The Board of Trustees of the K. Sivagananathan Memorial Trust consists of eminent bankers, educationists, top mercantile executives and businessmen. The Trustees include Deshamanya A.S. Jayawardena, former Governor of the Central Bank of Sri Lanka, former Secretary to the Ministry of Finance and present Chairman of Bartleet TransCapital; Dr. N.E.H. Sanderatne, Visiting Senior Fellow, University of Peradeniya; D.M. Gunasekera, General Manager of Bank of Ceylon; Rohini L. Nanayakkara, Former General Manager of Bank of Ceylon and present Chairperson of the LOLC Group; S.H.A.M Abeyratne, former Assistant Governor of the Central Bank of Sri Lanka and present Director General of the Institute of Bankers of Sri Lanka; Pius Joseph, Managing Director of Joseph & Company; Dr. Arul Sivagananathan, Managing Director of Hayleys Business Solutions International, and Nathan Sivagananathan, CEO – MAS Intimates – MAS Design and Chairman of the Board of Trustees of KSMT.

The Trust also launched a website – www.kstrust.lk. The website contains articles on banking and links to various sites for students to learn the latest trends in the banking world. All these will help the students excel in their studies and raise the professional standard of bankers in par with international standards.
The Trustees have ambitious plans in the future to promote banking studies by way of conducting classes, seminars, workshops, revision classes especially in outstations and facilitating distant learning to those in rural areas, issuing books, journals, scholarships, etc. Special emphasis will be laid on students to have access to latest development taking place in the advanced countries. Last year, the Trust also organised an awards ceremony in the north for students who couldn’t attend the function in Colombo.

Wednesday, February 13, 2013

Valentine - Bharathi Kavithai - பாரதியின் குயில்

காதலர் தினத்திற்காக:


பாரதியின் குயில் பாட்டிலிருந்து கவிதைக் கனிபிழிந்த சாற்றினிலே வசன நடையைக் கலந்து காதலர் தினத்திற்காகத் தருபவர் :





குரு அரவிந்தன். 

சோலைக் குயில் சொன்ன காதல் கதை!

கண்டதும் காதல் என்பார்களே அதுபோலவே,
குயிலியைக் கண்டதும் அவன் அவள்மீது காதல் மயக்கம்

கொண்டான். குயிலியின் கண்கள் சொன்ன காதற் கவிதைகளைச்
சொல்வதற்கோ அவனிடம் வார்த்தைகள் இருக்கவில்லை,
அதனால் கவிதையில் வடித்தான் அந்தக் கவிஞன்!



தோழியரு நீயுந் தொகுத்துநின்றே யாடுவதை
வாழியவன் கண்டுவிட்டான் மையல் கரைகடந்து
நின்னைத் தனதாக்க நிச்சயித்தான் மாது நீ
மன்னவனைக் கண்டவுடன் மாமோகங் கொண்டுவிட்டாய்
நின்னையவன் நோக்கினான் நீயவனை நோக்கி நின்றாய்.
அன்னதொரு நோக்கினிலே ஆவி கலந்துவிட்டீர்.
அன்றிற் சிறுபறவை ஆண் பிரிய வாழாது
ஞாயிறுதான் வெம்மைசெயில் நாண்மலர்க்கு வாழ்வுளதோ?



நிமிர்ந்த நடையைக் கவிஞன் விரும்பினாலும்,
அவள் மெல்லத் தலை குனிந்தபோதுதான் அந்த
அழகை அவனால் இரசிக்க முடிந்தது.

சற்றே தலை குனிந்தாள் சாமீ இவளழகை
எற்றே தமிழி லிசைத்திடுவேன். கண்ணிரண்டும்
ஆளை விழுங்கும் அதிசயத்தைக் கூறுவனோ
மீள விழியில் மிதந்த கவிதையெலாம்
சொல்லிலகப்படுமோ..?


அவனைக் கண்டதும் குயிலிக்கும் அவன் மீது ஒருவித ஈர்ப்பு வந்தது. அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று தெரியாமல் தவித்தாள். எனவே கவிதையில் வடித்தாள்:

காதலுற்று வாடுகின்றேன் காதலுற்ற செய்தியினை
மாத ருரைத்தல் வழக்கமில்லை யென்றறிவேன்
ஆனாலு மென்போ லபூர்வமாங் காதல் கொண்டால்
தானா வுரைத்தலின்றிச் சாரும் வழியுளதோ?

 தன்மீது அதீத காதல் கொண்ட காதலன் காதல் நோயால் வருந்துவதைச் சகிக்க முடியாத குயிலி அவன்மீது இரக்கம் கொண்டு, அவனை ஏற்றுக் கொள்ள முன்வருகின்றாள்.

காமன் கணைக்கிரையாய் நின்னழகைக் கண்டுருகி
நின்னை மணக்க நெடுநாள் விரும்பி, யவன்
நினைவெல்லாம் நீயாகச் சித்தம் வருந்துகையில்
தேமொழியே நீயவனை மாலையிட வாக்களித்தாய்
மையலினாலில்லை அவன் சால வருந்தல்
சகிக்காமல் சொல்லி விட்டாய்..!


காதற் கதையுரைத்து நெஞ்சங் கரைத்ததையும்
பேதைநா னங்கு பெரியமயல் கொண்டதையும்
யான் வேட்கை தீராமல் பித்தம் பிடித்ததையும்
எண்ணி எண்ணிப் பார்த்தேன் எதுவும் விளங்கவில்லை.


காதல் உள்ளம் சம்பந்தப்பட்டது, கவர்ச்சி உடல் சம்பந்தப்பட்டது.
இதையெல்லாம் கடந்த நிலையில், இரண்டும் ஒன்று சேர்ந்தால்..!

ஆவி யுருகுதடி, ஆசைக் குயிலே,
பேசமுடியாப் பெருங்காதல் கொண்டு விட்டேன்
காதலில்லையானாற் கணத்திலே சாதலென்றாய்
காதலினாற் சாகுங் கதியினிலே என்னை வைத்தாய்
எப்பொழுது நின்னை இனிப்பிரிவ தாற்றகிலேன்
இப்பொழுதே நின்னை முத்தமிட்டுக் களியுறுவேன்.

 நண்ணித் தழுவி நறுங்கள் ளிதழினையே
முத்மிட்டு முத்தமிட்டு மோகப் பெருமயக்கில்
சித்த மயங்கிச் சிலபோழ் திருந்தபின்னே
கவிதைக் கனி பிழிந்த சாற்றினிலே
காயவைத்த கட்டியினால்
மாதவளின் மேனி வகுத்தான் பிரமனென்பேன்.

 நெஞ்சங் கலக்கமெய்தி நிற்கையிலே
பக்கத்தில் வந்து பளிச்சென் றுனதுகன்னஞ்
செக்கச் சிவக்கமுத்த மிட்டான் சினங்காட்டி
நீவிலகிச் சென்றாய்.

என்னை நீ ஐயுறுதல் ஏதுக்காம் இப்பொழுதே
நின் மனைக்குச் சென்றிடுவோம் நின் வீட்டில்
என் மனதைச் சொல்வேன் எனது நிலையுரைப்பேன்
வேதநெறியில் விவாகமுனைச் செய்து கொள்வேன்
மாதரசே என்று வலக்கைதட்டி வாக்களித்தான்.

சோலை குயில், காதல் சொன்ன கதை யத்தனையும்
மாலையழகின் மயக்கத்தால் உள்ளத்தே
தோன்றியதோர் கற்பனையே!

Wednesday, February 6, 2013

Valentine - Aasai vedkam ariyaatho? ஆசை வெட்கமறியாதோ..?


ஆசை வெட்கமறியாதோ..?   





குரு அரவிந்தன்            




ஒன்று மனசைத் தொட்டு உடலைத் தொடுவது, மற்றது உடலைத் தொட்டு மனசைத் தொடுவது. சரியா பிழையா தெரியவில்லை.




ழுபது கிலே மீற்றர் வேகத்தில் சென்ற நான் சைகைவிளக்கு சிகப்பு நிறத்திற்கு மாறவே வண்டியை நிறுத்தினேன். அதே வேகத்தில் வந்த அவள் எனது வண்டிக்கு அருகே தனது சிகப்புநிற வண்டியை நிறுத்திவிட்டு உதட்டுக்குச் சாயம் பூசிக்கொண்டிருந்தாள். இப்படியான முகஅலங்காரங்;களை சாதாரணமாக சைகை விளக்குகளில் வண்டியை நிறுத்தும் போது பெண்கள் செய்வது வழக்கம். ஆனால் இவள் தலையை ஒரே சீராக வேகமாக அசைத்துக் கொண்டு உதட்டுக்கு அலங்காரம் செய்ததால் அவளது அந்தச் செய்கை என்னை அவளது பக்கம்; திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. ஏதாவது பாட்டைப் போட்டுவிட்டு அதற்கேற்பத் தலையசைக்கின்றாள் என்பது புரிந்தது. இளமை ஒருபக்கம் அவளிடம் துள்ளி விளையாட, அவள் சுறுசுறுப்பாகவும், அழகாகவும் இருந்தில் என்னை அவள் கவர்ந்திருந்தாள்.


பச்சை விளக்கு எரியவே நான் வண்டியை முன்நோக்கி ஓட்டிச் சென்றேன். அடுத்த பச்சை விளக்கைத் தண்டும் போது சட்டென்று மஞ்சள் விளக்கு எரிந்தது. கடந்து மறுபக்கம் போய்விடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன், ஆனால் முன்னால் சென்ற வண்டிகள் ஏதோகாரணத்தால் மெதுவாக நகரத் தொடங்கவே எனது வண்டி பாதுகாப்புக் கோட்டைக் கடக்கும்போது சிகப்பு விளக்கு எரியத் தொடங்கிவிட்டது. பொதுவாக வீதியைக் கடக்கும்போது இப்படியாக நடப்பதுண்டு என்பதால் ஏதோ கற்பனையில் இருந்த நான் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இரண்டு வாரங்கள் கழித்து எனக்கு சிகப்பு விளக்கில் தெருவைக் கடந்ததற்காகத் தண்டப்பணம் கொடுக்கும்படி தபாலில் அறிவிப்பு வந்தது.


அங்கே அந்த சந்தியில் கண்காணிப்புக் கமெரா இணைக்கப்பட்டிருந்ததை அவர்கள் அனுப்பிய படத்தில் இருந்து தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. எனது வண்டி கோட்டைத் தாண்டும்போது சிவப்பு விளக்கு எரிவதைத் துல்லியமாகத் தானியங்கிக் கமெரா படம் பிடித்திருந்தது. எனது கவனமெல்லாம் அவளது சிகப்பு நிற வண்டியில் இருந்ததால் நான் பாதையைக் கடக்கும்போது கமெராவைக் கவனிக்காமல் போயிருக்கலாம்.

அவர்கள் ஆதாரத்திற்காக அனுப்பிய புகைப்படத்தில் இன்னுமொரு விடையத்தை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. அதாவது எனக்கருகே வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வந்த அந்தப் பெண்ணின் சிகப்பு நிற வண்டியும் எனது வண்டியைப் போலவே சிகப்பு விளக்கில் அகப்பட்டிருந்தது.
வண்டியின் இலக்கத்தை எடுத்து நண்பன் மூலம் எப்படியோ அவளது தொலைபேசி இலக்கத்தைக் கண்டறிந்து அவளுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டேன். முதலில் ஒன்றுமே தெரியாதது போல நடித்தவள் அந்தப் படத்தில் அருகே இருப்பது தனது வண்டிதான் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாள். தனது பெயர் நிஷா என்றும், தனக்கும் தண்டப்பணம் கட்டும்படி அறிவிப்பு வந்திருப்பதாகவும் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். அவளது முகத்தை மட்டும் ஞாபகம் வைத்திருந்த எனக்கு அவளது குரலிலும் ஒருவித கவர்ச்சி இருப்பது, அவளோடு தொலைபேசியில் பேசும்போது புரிந்து கொண்டேன்.


தண்டப்பணம் கட்டினால் புள்ளிகள் பறிபோய்விடும், அதனால் வண்டிக்கான காப்புறுதி அதிகரி;த்து விடும் என்பதை அவளுக்கு விளங்கப்படுத்தினேன். நான் ஒரு சட்டத்தரணி என்பதைச் சொல்லி, எனக்காக நான் வாதாடும்போது அவளுக்கும் சேர்த்து வாதாடப்போவதாகச் சொன்னேன். முதலில் தயங்கியவள் ஒருவிதமாக ஒப்புக் கொண்டாள். அவளை முதன்முதலாகக் கண்ட அன்றே அவள்மீது எனக்கு ஒருவகை ஈர்ப்பு இருந்ததால் அவளது சம்மதம் எனக்குள் ஒருவித கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது என்னவோ உண்மைதான்.


நான் தண்டப்பணம் சம்பந்தமாக சில விவரங்களை அவளிடம் கேட்டிருந்தேன். நானே அவளிடம் வந்து பெற்றுக் கொள்வதாகச் சொன்னபோது அவள் அதை மறுத்து தானே நேரில் கொண்டு வந்து தருவதாகச் சொன்னாள். எனவே தொடர்பு கொள்வதற்குச் சாதகமாக எனது செல்பேசி இலக்கத்தைக் கொடுத்திருந்தேன். மறுநாளே அவள் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு என்னைத்தேடி வந்திருந்தாள். எங்கேயாவது தனியாக உட்கார்ந்து ஆறுதலாகப் பேசலாம் என்று நினைத்து அவளை அழைத்தேன்.


‘வாங்க, ரிம்ஹோட்டனில காப்பி குடிச்சிட்டே உட்கார்ந்து பேசுவோமா?’ என்றேன்.
தலையசைத்துவிட்டு என்னோடு வந்தாள். ஆளுக்கொரு காப்பி எடுத்துக் கொண்டு ஓரமாய் உட்கார்ந்தோம்.
‘அப்புறம் சொல்லுங்க, நீங்க இங்கேதான் பிறந்தீங்களா நிஷா?’
‘ஆமா, நான் இங்கேதான் பிறந்தேன். எங்க அப்பா அம்மாதான் சிலோன்லை இருந்து வந்தவங்க’
‘இலங்கையில் எங்கே..?’ என்றேன்.
‘யாழ்ப்பாணம்’ என்று மொட்டையாய்ச் சொன்னாள்.
உங்க குடும்பத்தில நீங்க எத்தனைபேர், நீங்கதான் மூத்த பெண்ணா?
அவள் நெற்றியைச் சுருக்கி என்னை ஒரு மாதிரிப்பார்த்தாள்.
‘எனக்குத் தெரியுமே, ஏற்கனவே சொன்னாங்க நான்தான் நம்பவில்லை’ என்றாள்.
‘என்ன சொன்னாங்க, யார் சொன்னாங்க?’ என்றேன்.
‘சொன்னாங்க, கொஞ்சம் இடம் கொடுத்தா எல்லாமே விசாரிப்பாங்க என்று சொன்னாங்கள்.’
‘எல்லாமே என்றால்?’
‘ஊரைச் சொன்னால், ஊரில வடக்கா கிழக்கா தெற்கா மேற்கா என்றெல்லாம் கேட்பாங்க என்று சொன்னாங்கள’ என்றாள்.
‘ஓ அதுவா உங்க பிரச்சனை, நான் அதைக் கேட்கவில்லை. எனக்கு அது தேவையுமில்லை’
‘அப்போ என்னோட பிறந்த தினத்தை வைத்து எண்சோதிடம் பார்க்கப் போறீங்களா?’
‘என்ன நீங்க எல்லாமே தப்புத் தப்பாய் சிந்திக்கிறீங்க’
‘இப்ப எதுக்கு என்னை இங்கே வரச் சொன்னீங்க, இது எங்க முதலாவது டேற்ரிங் தானே?’ என்று அதிரடியாய்க் கேட்டாள்.
‘டேற்ரிங்கா என்ன சொல்லுறீங்க?’ எனக்குக் மெல்ல உதறல் எடுத்தது.
‘அப்போ ஏன் வரச்சொல்லிக் கூப்பிட்டீங்க’ என்றாள்.
‘நானா வரச்சொன்னேன், நீங்க தானே வருவதாகச் சொன்னீங்க, வந்த இடத்தில் ஒரு காப்பி சாப்பிடுவோமா என்று உங்களை உபசரித்தது தப்பா?’ என்றேன்.

‘நானா கேட்டேன், நீங்கதானே காப்பிக்குக் கூப்பிட்டீங்க, அப்புறம் இன்னொருநாள் டினருக்குக் கூப்பிடுவீங்க, அது இரண்டாவது டேற்ரிங்காய் போயிடும், அப்புறம் மூண்டாவது டேற்ரிங்.. தெரியும்தானே மூணாவது தடவை சந்திக்கும்போது என்ன செய்வாங்க என்று’  சொன்னவள் மீதமிருந்த காபியை உறிஞ்சியபடியே என் முகத்தில் ஏதாவது மாற்றங்கள் தெரிகிறதா என்று விழி உயர்த்திப் பார்த்தாள்.

இவளோடு கவனமாகப் பழகவேண்டும் என்று என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். இங்கே பிறந்தவள் என்பதால் டேற்ரிங் என்பதை சாதாரண விடையமாக எடுத்துக் கொள்கிறாளா எனக்கும் அவளுக்கும் இந்த விடையத்தில் என்ன வித்தியாசம். நாங்களும் எமக்குப் பிடித்தவர்களோடு ஆண் பெண் வித்தியாசம் பாராட்டாமல் பழகுகின்றோம். கொஞ்சம் நெருக்கமாகப் பழகும்போது அவர்களைப் புரிந்து கொள்கிறோம். அவர்கள் எதிர்ப்பாலாக இருந்தால் சிலசமயம் அவர்கள்மீது எங்களுக்கு ஒரு வகை ஈர்ப்பு எற்படுகின்றது. இருவருக்கும் நல்ல புரிந்துணர்வோடு ஒருவர்மேல் மற்றவருக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டால் அதைச் சந்தர்ப்பம் பார்த்து வெளிப்படுத்துகின்றோம். இதுதான் காதலாகிறது. அந்தக் காதல்தான் அடுத்த கட்டத்திற்குச் சென்று காதல் திருமணமாகிறது. ஏதாவது காரணங்களால் இந்தக் காதல் தடைப்பட்டும் போகலாம். எங்களுடைய இந்தக் கலாச்சாரத்தைத்தான் இவள் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு எடுத்ததற்கெல்லாம் டேற்ரிங் என்கிறாளோ என நினைக்கத் தோன்றியது.

வழக்குச் சம்பந்தமாக அடிக்கடி தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டோம். மீண்டும் ஒருதடவை சந்தித்துக் கொண்டோம். நீதிமன்றத்தில் வழக்கு எடுக்கப்பட்ட திகதியைத் தொலைபேசி மூலம் அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தியிருந்தேன். கட்டாயம் வருவதாகச் செல்லியிருந்தாள்.

வாகனப்போக்குவரத்து நீதி மன்றத்தில் இந்த வழக்கு எடுக்கப்பட்டபோது சொன்னபடியே அவளும் அங்கே வந்திருந்தாள். பனிக்காலமாகையால் வீதிப்பாதுகாப்பு காரணமாக மெதுவாகவே வண்டிகள் ஊர்ந்தன என்பதை முக்கிய காரணமாக எடுத்து அதை நீதிபதிக்கு விளங்கப் படுத்தினேன். எனது வாதத்தை நீதிபதி ஏற்றுக் கொண்டு வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்திருந்தார். தீர்ப்பு எங்களுக்குச் சாதகமாகவே அமைந்திருந்ததால் அவள் முகத்தில் புன்னகை பூத்திருந்தது. இருவரும் நீதிமன்ற அறையைவிட்டு வெளியே வந்து வண்டியை நோக்கி நடந்தோம்.
அருகே வந்து கைகொடுத்து நன்றி சொல்லிவிட்டு கைப்பையை எடுத்தபடி ‘உங்க பீஸ்’ என்றாள்.


‘நான் பெரிதா எதுவம் செய்யவில்லை. எனக்காக வாதாடும்போது உங்களுக்கும் சேர்த்து வாதாடினேன். அவ்வளவுதான்’ என்றேன்.
‘இல்லை வேறுயாரிடமாவது சென்றிருந்தால் நான் பணம் கொடுத்துத்தானே வாதாடியிருப்பேன். இது உங்க தொழில், சொல்லுங்க எவ்வளவு?’ என்றாள்.


‘எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேன் என்றால் நான் என்ன செய்யிறது. இதை ஒரு கடனாய் நினைச்சால் தாங்க, உங்க மனம் நோகக் கூடாது என்பதற்காக வாங்கிறேன்’ என்றேன்.
‘நானும் உங்க மனசை நோகவைக்கவில்லை. உங்களைப்பற்றி நிறையவே அறிந்து வைத்திருக்கிறேன், யூ ஆ ஸோ ஸிமாட் அதனாலே.. நீங்க செய்த இந்த உதவிக்கு ஏதாவது தரணும்..!’


‘விடமாட்டீங்க போல இருக்கே, உங்க இஷ்டம். தருவதை வாங்கிக் கொள்கிறேன்’ என்றேன்.

அவள் அருகே வரவே ஏதாவது பணம் கொடுக்கப்போகிறாள் என நினைத்தேன், ஆனால் அவள் இச் சென்ற ஓசையோடு எட்டி ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள். எதிர்பாராத முத்தத்தால் ஒருகணம் நான் உறைந்து போயிருந்தேன். யாராவது பார்த்திருப்பார்களோ என்ற அச்சத்தில் அக்கம் பக்கம் பார்த்தேன். இவ்வளவு விரைவில் அதிகம் பழகாத ஒரு பெண்ணிடம் இருந்து முத்தம் கிடைக்குமா? அவள் இந்த சூழ்நிலையில் வளர்ந்தவள் என்ற துணிச்சலா? எனது சிந்தனையின் இடைவெளியில் அவள் மறைந்து போயிருந்தாள். மூன்றாவது சந்திப்பில் என்ன நடக்குமென்று தெரியும்தானே என்று இதைத்தான் அன்று அவள் சொன்னாளா?


வண்டியில் ஏறி, கண்ணாடியில் கன்னத்தைப் பார்த்தேன். உதட்டுச்சாயம் மெல்லிய கோடாய்ப் பதிந்திருந்தது. இதுவரை இல்லாத, சொன்னால் புரியாத இனிய உணர்வுகள் உடம்பெல்லாம் பரவியது. மறுகன்னத்தையும் காட்டியிருக்கலாமோ என்று ஒருகணம் எண்ணத் தோன்றியது. டேற்ரிங் என்றால் என்னவென்று புரிந்தது போலவும் புரியாதது போலவும் ஒருவித தடுமாற்றமிருந்தது. அடுத்த சந்திப்பு எப்போ கிடைக்கும் என்று மனசு ஏங்கத் தொடங்கியதென்னவோ உண்மைதான். நான் காதல் என்றேன் அவள் டேற்ரிங் என்றாள். ஒன்று மனசைத் தொட்டு உடலைத் தொடுவது, மற்றது உடலைத் தொட்டு மனசைத் தொடுவது. சரியா பிழையா தெரியவில்லை. அந்த நேரம் எல்லாமே ஒன்றுதான் என்பது போல மயக்கமாயுமிருந்தது. அவள் சென்று நெடுநேரமாகியும் அவளது மூச்சுக் காற்று எனது காதுமடலை வருடிக்கொண்டிருந்தது.

Valentine - Kaathal Vanthuditcho? - காதல் வந்திடிச்சோ..

காதல்  வந்திடிச்சோ..

குரு அரவிந்தன்


 மாதத்தில் ஒரு நாள். தைப் பொங்கல் தினம். எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. பூம்பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அன்று தான் உன்னை முதன் முதலாகக் கண்டேன். பனிப் பிரதேசத்தில் வாழும் எஸ்கிமோ போல நீயும் குளிர் ஆடை அணிந்து தலையை மூடியிருந்தாய்.

கோயில் வாசலில் உள்ள வாகனத் தரிப்பிடத்தில் எனது வண்டிக்குப் பக்கத்தில் தான் உங்கள் வண்டியும் நிறுத்தப் பட்டிருந்தது. உன் அப்பாவும் அம்மாவும் இறங்கி முன்னால் நடக்க, அவர்களைத் தொடர்ந்து நான் செல்ல, எனக்குப் பின்னால் நீயும் உன் தம்பியோ, தங்கையோ வந்து கொண்டிருந்தீர்கள்.


‘வழுக்கும், கவனம்..!’ என்றாய்.

பின்னால் வருவது பெண் என்று குரல் காட்டிக் கொடுத்தது.

நான் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

உன் தம்பியோ தங்கையோ தெரியவில்லை, கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு கயிற்றிலே நடக்கும் சர்க்கஸ் பெண்மணி போல நீ கவனமாக அடிமேல் அடிவைத்து நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாய். பனி உறைந்த நிலத்தில் உன் மலர்ப்பாதம் பட்டால் உறைந்துவிடுமே என்று என்மனம் தேவையில்லாமல் வேதனைப்பட்டது.

யாரை அப்படி எச்சரித்தாய்..? உன் பெற்றோரைத்தானே என்று நான் சற்று அலட்சியப் படுத்தி விட்டேன்.

முத்துக்களாய் உன் சிரிப்பொலி சிதறிய போதுதான் உணர்ந்தேன்,  பனித்தரையில் நான் விழுந்து கிடப்பதை.

‘ஆ.. யூ.. ஓ கே..?’ அருகே, என் முகத்திற்கு மிகஅருகே உன் குரல் கேட்டது.
மழைக்கால மேகத் திரைகளை விலத்தி எட்டிப் பார்க்கும் முழுநிலாவாய் கறுப்பு மேலாடைக்குள்ளால் உன் முகம் பளீச் என்று பிரகாசித்தது. பகலிலும் நிலவா..? கற்பனையில் மிதந்தேன்.

முத்தில் மோகனப் பல்லெடுத்து
முழுமதியென முகமெடுத்து
கத்துங்குயிலின் குரலெடுத்து - இந்த 
சித்திரப்பாவை என்செய்தாள்?

குழலினிது யாழினிது என்பர் இவளது இனிய குரல் கேளாதார்!

அவளது இனிய குரல் கேட்ட நான் எழுந்திருக்க முயற்சி செய்தேன். பட்ட காலே படும் என்பது போல எழுந்திருக்க முடியாமல் மீண்டும் மீண்டும் பனி வழுக்கியது.

லட்சியத்தை நோக்கி முன்னேறும் போது 'திரும்பிப் பார்க்காதே' என்று சொல்வார்கள். வெளி வீதியில் என்னை அங்கப் பிரதட்சிணம் செய்ய வைப்பதாக அம்மா ஏதாவது நேர்த்திக் கடன் வைத்தாளோ தெரியாது. நான் திரும்பிப் பார்த்ததன் பலன் என்னவாயிற்று என்று பனி நிலத்தை உழுத போதுதான் விளங்கியது.

என் உதடுகளில் பனி பூத்திருந்ததைப் பார்த்ததும் உன் முகம் சட்டென்று வாடிப்போனது.

‘அடி பட்டிருச்சா..?’ இரக்கத்தோடு கேட்டு விட்டு தயங்காமல் கைகளை நீட்டினாய்.

‘உதவிக் கரம்’ பற்றிக் கொண்டு மெதுவாக எழுந்து நின்றேன். உன் கைகள் தொட்ட இடம் பனிக் குளிரிலும் இதமாய்ச் சுட்டது.

கோயில் வீதியில் இப்படியான நினைப்பு வந்திருக்கக் கூடாதுதான், ஆனாலும் வந்து தொலைத்தது. இந்தத் தொடுகைக்காக எத்தனை தடவை வேண்டும் என்றாலும் விழுந்து எழும்பலாம் போலவும் இருந்தது.


நீ என் கையைத் தொட்ட போது உன் கைகளிலே இருந்த கார்ச் சாவியில் தான் என் கவனம் முழுவதும் பதிந்தது. உன் வயதைக் கேட்காமலே நீ பதினாறைக் கடந்து விட்டாய் என்று அது சொல்லாமல் சொல்லிற்று. இதுவே ஊராய் இருந்திருந்தால் நீ என்னைத் தொட்ட போது ஒரு பிரளயமே வெடித்திருக்கும். நல்ல காலம், இந்தப் பனிமணில் இதை எல்லாம் தாங்கிக் கொள்வார்கள். 

பிரகாரம் சுற்றிக் கும்பிடும் போது என் கண்களுக்குள் நீ சிக்கிக் கொண்டாய். பொட்டு வைத்த முகமும், பூச்சூடிய கூந்தலும், பட்டுப் பாவாடையும், அரைத்தாவணியும் உன் அழகிற்கு அழகு சேர்ப்பது போல இருந்தன. சேலை உடுத்தால் எப்படி இருப்பாய் என்று மனசு கற்பனை பண்ணிப் பார்த்தது. சீ சீ உன் மேனிபட்ட எல்லாமே அழகாய்த்தான் இருக்கும்.


மன்னிக்கவும் கற்பனை இலவசமாய்க் கிடைப்பதால் எப்படி வேண்டும் என்றாலும் உன்னைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கும் சுதந்திரம் எனக்கு இருப்பதாக நினைத்தேன், அவ்வளவுதான்.

பூசை முடிந்து திரும்பிப் போகும்போது நான் மெதுவாக எனது காரை நோக்கி நடந்தேன். நீயோ என்னை விலத்தி, வேகமாக முந்திக் கொண்டு உனது காரை நோக்கி நிதானமாய் நடந்தாய்.

திரும்பிப் பார்ப்பாய் என்று நினைத்தேன். நீயோ திரும்பிப் பார்க்காமலே காரின் கதவைத் திறந்தாய். 'திரும்பிப் பார்த்தால் வழுக்கி விழுந்து விடுவோமோ' என்ற எனது அனுபவம் உனக்கு ஒரு பாடமாய் இருந்திருக்கலாம். அனுபவங்கள்தானே நிறையப் பாடங்களைச் சொல்லித் தருகின்றன.

எங்கே திரும்பிப் பார்க்காமலேயே போய் விடுவாயோ என்று மனம் ஏங்கியது. நீ என்னை ஏமாற்றவில்லை.

என்னையறியாமலே என் மனதை உன் மனம் தொட்டிருக்கலாம்!
வண்டியின் உள்ளே நுழையுமுன் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தாயே, முதற் பார்வை! அப்பப்பா.. அப்படியே உறைந்து விட்டது என் இதயம். நீ என்னைத் தொட்டுத் தூக்கி விட்ட போது கூட அசையாத இதயம் அந்தப் பார்வையில் எப்படி உறைந்து போனது என்று எனக்கு இது வரை புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது.

உறைந்த என் உள்ளத்தை அப்படியே விட்டு விட்டு நீ பேசாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் நீ அப்படிச் செய்ய வில்லை. போகும் போது காரில் இருந்து என்னைப் பார்த்து ஏன் அப்படி ஒரு புன்னகை சிந்தினாய்..? என்னைப் பைத்தியமாக்கவா..?

பனிக்கட்டியாய் இறுகிக் கிடந்த என் இதயத்தில் கொஞ்சம் உப்பைத் தூவி விட்டது போல இருந்தது.

உறைந்து போயிருந்த இதயம் மீண்டும் உருகிவிட்டது.

பார்வையால் உறைய வைக்கவும், புன்னகையால் உருக வைக்கவும் எப்படித்தான் உன்னால் முடிகிறதோ?

எட்ட நின்று கொண்டு றிமூட் கொன்றோலால் காரை இயங்கச் செய்வதும், அணைக்கச் செய்வதும் போல கிட்ட வராமலே உன் விழி அசைவாலும், புன்னகையாலும் என் இதயத்தை ஆட்டிப் படைக்கிறாயே, தூர இருந்தே என்னை இயக்கும் கருவியாய் நீ மாறிவிட்டாய் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?

என் இதயத்தை உருக வைத்ததுதான் வைத்தாய், அங்கேயே ஒரு ரோஜாச் செடியை நட்டுவிட்டுப் போய் இருந்தால் இப்போது அது அழகாகப் பூத்திருக்கும். அந்தப் பூவைப்; பறித்துக் கொண்டு என் காதலைச் சொல்ல உன்னிடம் ஓடி வந்திருப்பேன்.

என் மனதில் சலனத்தை விதைத்து விட்டு நீ மட்டும் போய்விட்டாய்!
உன் உதடுகள் துடித்தால்தான் என்னால் சிரிக்க முடிகிறது!
உன் விழிகள் மூடினால்தான் என்னால் தூங்க முடிகிறது!
உன் அசைவில் தான் என்னால் இயங்க முடிகிறது!

எனக்குள்ளே எப்படி இந்த மாற்றங்கள்? எதையோ எனக்குள் இழந்து விட்டது போல புரிந்து கொள்ள முடியாத தவிப்பு!

வேறு வழியில்லை! அரை மணி நேரமாய் வரிசையில் நின்றேன். ரோஜாக்களின் தோட்டம் எப்படி இந்தப் பெரும்சந்தைக்குள் வந்தது என்று வியப்பாக இருந்தது. ரோஜா மலர்களில் இத்தனை நிறங்களா? பல வர்ணங்களில் ரோஜாக்கள் பூப்பதுகூட இந்த மரமண்டைக்கு இத்தனை நாட்களாய்த் தெரிந்திருக்கவில்லை.

எந்த நாட்டு ரோஜாவோ தெரியாது, பார்த்தவுடன் கண்ணைக் கவர்ந்த இந்த சிவப்பு ரோஜாவை வாங்கி வந்திருக்கிறேன். நான் மட்டும்தான் காதலில் சிக்கித் தவிக்கிறேனோ என்று இதுவரை நினைத்ததைப் பொய்யாக்கி விட்டார்கள் அந்த வரிசையில் நின்றவர்கள். எவ்வளவு ஆவலோடும் எதிர் பார்ப்போடும் இவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். அடுத்த வருடமும் இவர்கள் நீண்ட வரிசையில் இப்படிப் பூ வாங்கக் காத்திருப்பார்களோ தெரியாது.


‘இப்போதைக்கு எல்லோருடைய காதலும் வாழ்க..!’ என்று வாழ்த்துவதைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. காதல் கசக்குமென்றால் இத்தனைபேர் வரிசையில் நிற்பார்களா?


விலை மதிக்க முடியாதது என்று நினைத்துத்தான் இந்த ரோஜாவை வாங்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். எதைத் தருகிறோம் என்பது முக்கியமில்லை, ஏன் தருகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். அது உனக்குப் புரிந்தால் என் காதலும் புரியும்.

ஆசையோடு வந்திருக்கிறேன். நாகரிகமான முறையில் காதலைச் சொல்வதில் தப்பில்லை. மனம் திறந்து சொல்லிவிடு!

சம்மதம் சொல்லத் தயக்கமா? வார்த்தைகள் வர மறுக்கிறதா?

வார்த்தைகள் வேண்டாம், வார்த்தைகள் வேண்டாம்,

மௌனத்தினாலே பேசிவிடு!

அதுவே எனக்குப் போதும்.

Valentine - திக்குத் தெரியாத காட்டில்..

திக்குத் தெரியாத காட்டில்..

குரு அரவிந்தன்


காதலர் தினத்தை எதிர்பார்த்து எனது தோழிகள் பலர் காத்திருந்தார்கள். இந்த நாட்டில் அதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமேயில்லை. சிலருக்கு எல்லா நாளுமே காதலர் தினம்தான். அவரவர் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்ப ஒன்றாய் வாழத் தொடங்கி விடுவார்கள். ஆனாலும் காதலர் தினத்திற்கென்று ஒரு தனித்துவம் உண்டு. அன்பைத் தெரிவிக்கும் நாளாகமட்டுமல்ல, காதலர்கள் திருமணம் செய்யத் தமது விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கும் நாளாகவும் இது அமைவதுண்டு. அதை நினைக்க எனக்கோ பயமாக இருந்தது.


கடந்த மூன்று வருடங்களாக அவனை எனக்குத் தெரியும். அவன் என்னுடைய நிறத்தவனும் அல்ல, என்னுடைய மதத்தவனும் இல்லை, என்னுடைய மொழி பேசுபவனும் இல்லை. எல்லாவற்றிலும் அவன் வேறுபட்டிருந்தான். அவனது தாத்தா காலத்தில்தான் அவனது தாத்தா வேறு நாட்டில் இருந்து வந்து இங்கே குடியேறியிருந்தார். அவனோ மூன்றாவது தலை முறையைச் சேர்ந்தவன். ஆனால் அவன் மனிதன், மனிதநேயம் கொண்ட என்னுடைய நல்லதொரு கல்லூரித் தோழன். அவனுடனான உறவு அவ்வளவுதான் என்று இதுவரையும் நான் நினைத்திருந்தேன். என்னை நோக்கிய அவனது பார்வை சில மாதங்களாக எனக்குள் எதையோ உணர்த்துவதாக உணரத் தொடங்கினேன். எனக்குள் ஏற்பட்ட பருவமாற்றங்கள் மட்டும்தான் இதற்குக் காரணமா, இல்லை நான் வளர்க்கப்பட்ட சூழ்நிலையும் இதற்குக் காரணமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. சில மாதங்களாக ஏற்பட்ட குழப்ப நிலையில் ஒன்றுமே எனக்குப் புரிவதாயில்லை. எனக்குள் ஏற்பட்டிருக்கும் தவிப்பை யாரிடம் பகிர்ந்து கொள்வது என்பது எனக்கான கேள்வியாய் இருந்தது. இதுபற்றித் தோழிகளிடம் சொன்னால் ‘தொடர்ந்து செல்’ என்று நிச்சயம் பச்சைக் கொடிதான் காட்டுவார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் இங்கே பிறந்து இங்கே வளர்ந்தவர்கள். இந்த நாட்டு சூழ்நிலையோடு ஒன்றிப் போனவர்கள். காதல் பற்றி அவர்களுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. எனது பெற்றோருக்கோ இது புதிய இடம். இது அவர்கள் புகுந்த இடம். இதுபற்றி எங்க வீட்டிலே மூச்சுக்கூட விடமுடியாது, தெரிந்தால் நிச்சயம் ஒரு பிரளயமே நடந்து முடியலாம்.


எனது குடும்பம் கனடாவிற்கு வந்தபோது எனக்குப் பத்து வயது இருக்கும். எல்லாமே மாறுபட்ட, ஒருவித சூழ்நிலைக்குள் என்னையறியாமலே திடீரென நான் தள்ளப்பட்டேன். பல்கலாச்சார நாடு என்பதால் பல மதங்கள் பல மொழிகள் பல இனங்கள் என்று இப்படியாக எல்லாமே என்னைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. அடைக்கலம் தந்த புகுந்த நாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதை ஓரளவு புரிந்து கொள்ளவே எனக்கு இரண்டு மூன்று வருடங்கள் எடுத்தன. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் எதிர் நீச்சலடித்து ஒருவிதமாக இந்தச் சிக்கலில் இருந்து வெளியேவர முயற்சி செய்த போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது.


காலையில் எழுந்து சமையல் அறைக்குச் சென்றபோது ‘என்னடி இது, திரும்பு’ என்ற அம்மாவின் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது. இரவு ஆடையில் இரத்தம் படிந்திருந்தது. ஆடையைப் பிடித்துப் பார்த்த அம்மாவின் கேள்விகளுக்குப் பொறுமையாகப் பதிலளித்தேன். இரவு வயிறு வலித்தாகச் சொன்னேன். அப்பாவிற்குச் செய்தி போயிற்று. முகத்திலே சோப் பூசியபடி குளியலறையில் இருந்து அவசரமாக ஓடிவந்த அப்பாவின் முகத்தில் சோகம் கலந்த ஒரு சிரிப்புத் தெரிந்தது. ‘இந்த நாட்டில உன்னை வைச்சுக்கொண்டு என்னதான்  செய்யப் போகிறேனோ?’ அம்மா புலம்பினாளா அல்லது எனக்கு எச்சரிக்கை செய்தாளா தெரியவில்லை, என்னை அணைத்தபடி குளியலறைக்குக் கொண்டு சென்றாள். அப்புறம் என்ன யார் யாரோ உறவினர் என்று சொல்லிக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்று சொல்ல, ‘இவளின்ர வளர்த்தியைப் பார்த்திட்டு கெதியாய் நடக்கும் எண்டு நினைச்சன்’ என்று முன் வீட்டு மாமி தன் பங்குக்கு ஏதோ சொல்லி வைத்தாள். பாடசாலைக்கு மட்டம் போட்டுப் பெற்றோரின் திருப்திக்காக ஏதேதோ சடங்குகள் எல்லாம் நடந்து முடிந்தன.


‘ஏன் சில நாட்களாகப் பாடசாலைக்கு வரவில்லை?’ என்ற தோழிகளின் கேள்விக்கு நான் வெட்கப்பட்டுப் பதில் சொன்னேன். அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்கள். ‘இது கொஞ்சம் அதிகமடி, எல்லாப் பெண்களுக்கும் வருவதுதானே, எங்களுக்கெல்லாம் இப்படி நடந்தபோது மறுநாளே பாடசாலைக்கு வந்திட்டோம்’ என்று என்னைக் கேலி செய்தார்கள். பட்டிக்காடுகள் என்று சொன்னாலும் சொல்வார்கள் என்ற பயத்தில் எங்களுடைய சடங்கு முறைகள் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. நாட்கள் செல்லச்செல்ல வீட்டிலே எனக்கான சில மாற்றங்களை அவதானித்தேன். இனத்தவர்களின் வீடுகளுக்குப் போகும் போது என்னைத் தவிர்த்தார்கள். எம்மின இளைஞர்களுடன் பழகுவதைத் தடுத்தார்கள். என்னோடு பழகிய எம்மினத்தைச் சேர்ந்த சினேகிதர்களைக்கூடச் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்த்தார்கள். என்னதான் சொல்லிப் பார்த்தாலும் வீட்டிலே புரிந்து கொள்ள மறுத்தார்கள்.


‘அவங்க எல்லாம் காவாலிக் கூட்டங்கள், அவங்களோட பழகவேண்டாம்’ அம்மா அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தைகள் என் அடிமனதில் ஆழமாய்ப் பதிந்திருந்தது. அதைத்தான் அடிக்கடி வீட்டிலே சொன்னார்கள் அதைத்தான என்மனதில் அவர்கள் பதித்தார்கள். ஏன்தான் அவர்களுக்கு இப்படி ஒரு வெறுப்போ தெரியவில்லை. எங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் பையன் ஒருவன் பாடசாலையில் என்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ‘ஹாய்’ சொல்வான். பெற்றோருக்குத் தெரிந்தால் அதுவே வம்பாய்ப் போய்விடும். ஏனிந்த வம்பு என்று நான் அதைத் தவிர்க்கப் பார்ப்பேன். அரும்பு மீசையோடு எந்த ஒரு தமிழ்ப் பையனைப் பார்த்தாலும் சட்டென்று அம்மா சொன்ன வார்த்தைகளே  எனக்கு நினைவில் வருவதுண்டு.

யாரோ ஒருசிலர் செய்த தவறுக்காக எல்லோரையும் எப்படிச் சந்தேகக்கண் கொண்டு பார்க்கலாம்? பாடசாலை தவிர்ந்த வேறு எங்கே சென்றாலும் அம்மா அல்லது அப்பா எனக்குப் பாதுகாப்பாய் வருவார்கள். எங்களைப் போகவிட்டு, எனக்குப் பின்னால் ‘கார்ட் டோக்ஸ்’ அதாவது காவல் நாய்கள் என்று சகமாணவர்கள் எனது பெற்றோர்களைக் கேலி செய்வது என் செவிகளிலும் அடிக்கடி வந்து விழும். என்ன செய்வது, அப்படியே இருந்து விட்டுப் போகட்டும்.  எந்த நிலையிலும் அப்பா அம்மாவை விட்டுக் கொடுக்க நான் தயாராக இல்லை. அவர்கள் எதைச் செய்தாலும், எனக்கு எப்பவுமே நல்லதைத்தான் செய்வார்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் உறுதியாக இருந்தது.


ஊரிலே அவர்கள் வளர்ந்த சூழ்நிலை அப்படி. பெண்கள் திருமணம் செய்யும்வரை பெற்றோரின் பாதுகாப்பு மட்டுமல்ல, சுற்றம் சூழலும் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாய் இருக்கும். இங்கே அப்படி இல்லை. அடுத்த வீட்டில யார் இருக்கிறார்கள் என்பதுகூடப் பலருக்குத் தெரியாது. வீடுகளைச் சுற்றி வேலி இல்லாவிட்டாலும், ஓவ்வொருவரும் தங்களைச் சுற்றி ஒரு வேலி போட்டுக் கொள்வார்கள். எக்காரணம் கொண்டும் அதைவிட்டு வெளியே வரமாட்டார்கள். இலவச ஆலோசனை சொல்லவதற்கென்றே பலர் காத்திருப்பார்கள். அதை எல்லாம் கேட்டு நடக்கும் நிலையில் யாருமே இருக்க மாட்டார்கள். புகுந்த மண்ணில் சென்ற தலைமுறையின் சிந்தனை வேறாகவும், எங்கள் சிந்தனை வேறாகவும் இருந்தது. ஊரிலேயிருந்து கொண்டு வந்த பண்பாடு கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒரு பகுதியினர் அதை அப்படியே நடைமுறைப் படுத்தப் பார்க்கிறார்கள். வேறு சிலரோ பண்பாடாவது கலாச்சாரமாவது என்று எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்து விட்டு இந்த மண்ணுக்கு வந்துவிட்டோம், அதற்கேற்ற மாதிரி மாறிக் கொள்வோம் என்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, ரோமாபுரியில் இருக்கும்போது நீயும் ஒரு ரோமனாக இருக்க வேண்டும் என்ற தத்துவத்தைப் போதிக்கிறார்கள். எதுசரி எது பிழை என்று புரிவதில்லை. இதனால் இரண்டும் கெட்டான் நிலையில், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் என்னனைப் போன்ற இளைய தலைமுறையினர் ரொம்பவே குழம்பிப் போயிருக்கிறோம்.


வீட்டிலே ஒரு வேஷமும் வெளியிலே ஒரு வேஷமும் போடப் பழகிக் கொண்டோம். பெற்றோரின் விருப்பப்படியே பண்பாடு கலாச்சாரத்தைப் பேணும் வகையில் வீட்டிலும், வெளியே நண்பர்களுடன் பழகும்போது அவர்களுக்கு ஏற்றமாதிரி நடக்கவும் பழகிக் கொண்டோம். மானிடராகப் பிறந்தாலும் நிறம் மாற்றும் பச்சோந்திகளை விடக் கேவலமாய்ப் போய்விட்டோமே என்று நினைக்க வேதனையாக இருந்தாலும், வேறுவழியில்லை இந்தத் தலை முறையில் நாங்கள் இப்படித்தான் வாழவேண்டும் என்றாகி விட்டது. கூட்டை உடைத்தெறியும் தைரியம் எங்களுக்கு இல்லை. நாங்கள் எதிர்கொள்ளும் இந்தப் பிரச்சனை அடுத்த தலைமுறைக்கு இருக்கப்போவதில்லை. ஏனென்றால் எங்களின் அடுத்த தலை முறையை நாங்கள் புரிந்து கொண்டவர்களாக இருப்போம். எல்லாம் உன்னுடைய நன்மைக்குத்தான் என்று பெற்றோர்களும், உன்னுடைய எதிர்காலத்தை அவர்கள் எப்படித் தீர்மானிக்கலாம் என்று நண்பர்களும் அறிவுரை கூறும்போது என்ன செய்வதென்றே எனக்குப் புரியவில்லை. நான் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும் அது சரியான பாதை நோக்கிப் போகிறதா இல்லையா என்பதில் எப்பொழுதும் எனக்குள் சந்தேகம் உண்டு.


வலன்ரைன் தினத்திலன்று அவன் எந்த நேரமும் தனது காதலைச் சொல்ல முயற்சிக்கலாம். இந்தக் காதலர் தினத்தை அதற்காக அவன் தெரிந்தெடுத்திருக்கலாம். அப்படி அவன் கேட்கும் பட்சத்தில் நான் என்ன சொல்வது? அவனது குடும்பப் பின்னணி என்னவென்றே சரியாக எனக்குத் தெரியாது. பார்த்தால் நல்லவனாய்த் தெரிகிறான். அவன்மீது எனக்கும் ஒருவித ஈர்ப்பு இருப்பதை என்னால் உணரமுடிகின்றது. இது எனக்கான வாழ்க்கை என்றாலும், என்னால் எந்தவொரு முடிவும் எடுக்க முடியாமல் இருக்கின்றது. . அவன் தனது விருப்பத்தைத் தெரிவித்தால், ஆம் என்பதா இல்லை என்பதா? எனக்குள் ஒரு தயக்கம். எனக்கோ எனது குடும்ப சூழ்நிலையை நினைத்துப் பார்க்கப் பயமாக இருக்கின்றது. என் மனதில் இருப்பதை, என் விருப்பத்தை இவர்களிடம் எடுத்துச் சொன்னால் இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா? சமுதாயத்தைக் காரணம் சொல்லி மறுத்து விடுவார்களா? குடும்பமானம் போச்சே என்று துள்ளிக் குதிப்பார்களா? ஊரிலே செய்வதுபோல அப்படி ஏதாவது நடந்தால் தங்களை உயிரோடு பார்க்கமாட்டாய் என்று மிரட்டுவார்களா? இது எங்கே போய் முடியும் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. காதலுக்காக முடி துறந்த அரசனைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறேன், இனத்திற்காக, சமூகத்திற்காக காதலைத் துறந்து தவித்தவர்களைப் பற்றியும் படித்திருக்கிறேன்.

இப்போ நிஜமாகவே எனக்கு அந்த நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. நான் எந்த வகையில் சேர்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறேன். நீங்களும் எங்க சமூகத்தில் ஒருவர்தானே, நீங்களே சொல்லுங்கள், இப்போ நான் என்ன செய்ய? ஆம் என்பதா, இல்லை என்பதா?

Valentine-- Aval Varuvaala - அவள் வருவாளா?

அவள் வருவாளா?

குரு அரவிந்தன்

 வள் வருவாள் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது.


தொடக்கத்தில் இருந்தே எங்களுக்குள் சின்னச் சின்ன ஊடல்கள் இருந்தாலும் அதை நாங்கள் பெரிது படுத்தவில்லை. அன்று நான் அப்படி நடந்திருக்கக் கூடாதுதான். என்ன செய்வது ஆத்திரத்தில் எழுந்த முன்கோபம் என்னை அப்படிச் செய்ய வைத்து விட்டது. ஒன்றுமே இல்லாத விடையத்திற்கெல்லாம் கொஞ்ச நாட்களாகவே நாங்கள் முரண்டு பட்டுக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு நாளுமே யாருக்கும் நான் கைநீட்டியதில்லை. ஒரு விநாடி தாமதித்திருந்தால்கூட அதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். கைநீட்டக் கூடிய மாதிரி அன்று அவள் எனக்குள் வெறுப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஆத்திரத்தில் அடித்து விட்டேன் என்று உணர்ந்தபோது ‘சொறி’ சொன்னேன். அவள் அதைக் கேட்பதாக இல்லை. இரவு முழுதும் அழுது கொண்டிருந்தாள். ‘அடிச்சுப் போட்டு சொறியா சொல்லுகிறாய்?’ என்பது போன்ற பார்வையிலே என்னைச் சுட்டெரித்தாள்.

நாலு சுவருக்குள் நடப்பதை, குறிப்பாக கணவன் மனைவிக்குள் நடப்பதை வெளியே சொல்லக்கூடாது என்பார்கள். இதைத்தான் ஆண்டாண்டு காலமாய் எம்மவர்கள் கடைப்பிடித்தும் வந்தார்கள். ஆனால் இவளோ மறு நிமிடமே தனது சினேகிதியிடம் சொல்லிவிட்டாள். அவசரப்பட்டு விட்டாள் என்று தான் முதலில் நினைத்தேன், ஆனால் அதுவே எங்கள் வாழ்க்கைக்குக் குழி தோண்டிவிடும் என்ற எதிர்பார்க்கவில்லை. இலவச தொலைபேசி எவ்வளவு சேதம் விளைவிக்கும் என்பதை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டேன். அவள் வாயிலிருந்து வெளியேறிய வார்த்தைகள் அடுத்தகணமே பொதுச் சொத்தாகிவிட்டது.

‘மனுசியை அடிச்சிட்டானாம்’ பொறுக்கி எடுத்தவர்கள் முதுகுக்குப் பின்னால் நிறையவே பேசிக் கொண்டார்கள். குறிப்பாக இவ்வளவு காலமும் எங்கே இருந்தார்கள் என்றுகூடத் தெரியாத உறவினர்கள் சிலர் எங்களைப் பிரித்து வைப்தற்கென்றே காத்திருந்தவர்கள் போல மிகவேகமாகச் செயற்பட்டுக் கதை பரப்பினார்கள்.


வீட்டிலே என்ன நடக்கிறது என்று நான் ஆசுவாசப் படுத்த முன்பே எல்லாம் நடந்து விட்டது. அவரைப்போய்ச் சந்தி, இவரைப்போய் சந்தி என்று ஆளுக்காள் அவளுக்குச் செல்பேசியிலும், ரெக்ஸ் செய்தியிலும் புத்திமதி சொன்னதில், அவள் பெட்டி படுக்கையைத் தூக்கிக் கொண்டு தனது சினேகிதியோடு இருப்பேன் என்று இறுமாப்போடு சொல்லிக் கொண்டு போய்விட்டாள்.

அவளைத் தேடிப் போன இடத்தில் அவளது சினேகிதியே உறைக்கும் படியாய் எனக்குப் பதில் சொல்லி அனுப்பி விட்டாள். உழைப்பதால் கையில் காசு வருகிறது, யாருக்கும் அவள் அடிமையாக இருக்க விரும்பவில்லையாம். மனைவியின் மனநிலையை அறிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும், அவளது சினேகிதி சொன்னதில் இருந்து அவள் என்னோடு பேசவிரும்பவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்.


என்னதான் வீறாப்பு பேசினாலும் கொஞ்சக் காலம்தான் அவளால் அங்கே தங்க முடிந்தது. யார்தான் ஒரு கர்பிணிப் பெண்ணை வைத்துப் பாதுகாக்க முன்வருவார்கள். மறுபடியும் அவள் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு பிறந்த வீட்டிற்கே செல்ல வேண்டி வந்தது. நாட்கள் மாதங்களாய் ஓடி மறைந்தாலும், எனக்குள் குற்ற உணர்ச்சி அப்படியே இருந்தது. அவர்களாகச் சொல்லாவிட்டாலும் பெண் குழந்தை ஒன்று பிறந்ததாக உறவினர் சொல்லிக்  கேள்விப்பட்டேன். ஒரு தந்தைக்குரிய மகிழ்ச்சியைக்கூடப் பறிகொடுத்த நிலையில் அன்று நானிருந்தேன்.

குடும்ப வாழ்க்கையென்றால் அடிமை வாழ்க்கை என்ற எண்ணத்தை யாரோ அவள் மனதில் விதைத்திருந்தார்கள். ஏன் எங்களைப் பிரிப்பதற்குக் காரணமான அவளது சினேகிதியே அதைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கலாம். எனக்குப் புத்திமதி சொன்னவர்களும் நல்லதை எடுத்துச் சொல்லவில்லை.
‘ஒரு பொம்பிளைக்கு இவ்வளவு திமிர் எண்டால் நீ ஏன் அடங்கிப் போகவேணும்? நீ பேசாமல் இரு, இவையெல்லாம் பட்டுத் தெளிய வேணும்’ சந்தர்ப்பம் பார்த்து உறவுகள் என்னை உசுப்பிவிட்டார்கள்.


அவள் பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியேறியபோது எனக்குள்ளும் அந்த வீம்பு இருந்ததனால்தான் நானும் மௌனமாக இருந்தேன். சந்தர்ப்பம் சூழ்நிலை எங்களைச் சிந்திக்க வைக்கவில்லை. மூன்றாம் மனிதரின் தலையீட்டின் ஆளுமை இருவர் மனதிலும் பதிந்திருந்திருக்கலாம். அவ்வப்போது சாம்பல் பூத்துக்கிடக்கும் நெருப்பை ஊதிப் பெருப்பிப்பதுபோல எங்கள் வாழ்க்கையிலும் விதி புகுந்து விளையாடி இருக்கலாம்.

புரிந்துணர்வு இருந்திருந்தால் இந்தப் பிரச்சனையே வந்திருக்காது என்று புத்திமதி சொல்லிச் சென்றவர்கள் ஒரு பக்கமும், எவ்வளவு தூரத்திற்கு இப்படி விட்டுக் கொடுப்பது என்று தன்மானப்பிரச்சனையைப் பெரிது படுத்திவிட்டுச் சென்றவர்கள் மறுபக்கமும் இருந்து செயற்பட்டாலும் அவர்களின் நோக்கம் ஒன்றாகத்தான் இருந்தது. இப்படியே இந்தக் குழப்பத்திற்கு நடுவே அகப்பட்டு துடுப்பிழந்த படகாய் நாங்கள் இருவரும் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தோம். இலவசமாக எல்லோரும் ஆலோசனை சொல்லலாம். ஆனால் அதன் வலியும் வேதனையும் அதை உண்மையில் அனுபவிப்பவர்களுக்குத்தானே தெரியும்.

உண்மையைப் புரிந்து கொண்ட நல்ல நண்பர்கள் எங்களை ஒன்றாய்ச் சேர்த்து விடவேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருந்தார்கள்.

‘ஒரே ஒரு வார்த்தை செல்லிவிடு, அதற்கும் அவள் கேட்காவிட்டால் திரும்பி வந்துவிடு.’ என்று அன்புக் கட்டளையிட்டார்கள். நானும் அதற்கு உடன் பட்டுச் சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருந்தேன்.

பனி நிறைந்த குளிர் காலத்தில் ஒருநாள்,

அவள் குழந்தையை தள்ளு வண்டியில் வைத்து தள்ளிச் சென்றாள்.

அவளது இந்தத் துயரத்தில், துன்பத்தில் எனக்கும் பங்கு இருக்கிறது என்ற உணர்வு என்னை வதைத்தது. அவள் பிடிவாதக்காரியாக இருக்கலாம், ஆனால் எனக்கு நல்ல மனைவியாய் இருந்திருக்கிறாள்.

அவளை எதிரே சந்தித்தபோது ஒரு கணம் தயங்கி நின்றேன். அவளும் விலகிப் போகாமல் எதிரே நின்றாள். யாரே அந்நியரைச் சந்தித்தது போன்ற உணர்வோடு இருவரும் நின்றோம்.

‘ஐயாம் சொறி’  என்றேன் தயக்கத்தோடு.

‘ஏன் மன்னிச்சுடு என்று சொல்ல மாட்டீங்களோ, பெரிய மானஸ்தன்’

அவளது வளமையான துடுக்கான வார்த்தைகள் என்னைக் குத்திக் கிழித்தன. ஆனாலும் பொறுமையாய் நின்றேன்.

‘அதுதான் மன்னிச்சிடு என்று சொன்னேனே.’

‘செய்யிறதைச் செய்து போட்டு இப்ப வந்து மன்னிப்புக் கேட்டால் எல்லாம் முடிஞ்சிடுமோ?’ இயலாமையில் அவளது கண்கள் கலங்கின.

என்னிடம் பதில் சொல்ல வார்த்தை இல்லை. எனவே மௌனம் காப்பது நல்லதென நினைத்தேன்.

‘நான் இவளை வைச்சுக் கொண்டு படுகிற கஸ்டம் உங்களுக்குத் தெரியேல்லையே?’

‘தெரியும் அதுதான் தேடி வந்தனான்.’

‘எல்லாருக்கும் நான் வேண்டாதவளாய்ப் போய்விட்டேன். எனக்கு இதுவும் வேணும் இன்னமும் வேணும்.’ தலையிலே அடித்து அவள் மெல்லச் சிணுங்கினாள்.

வீதியால் போனசிலர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

‘றோட்டில வேண்டாம் எங்கேயாவது போய்க் கதைப்போமே’ என்றேன்.


நான் குழந்தை வண்டிலைத் தள்ளிக் கொண்டு செல்ல அவள் அருகே நடந்து வந்தாள். உடம்பெல்லாம் மூடிக்கட்டியிருக்கக் குழந்தையின் முகம்மட்டும் தெரிந்தது.

சின்ன வயதில் எடுத்த என்னுடைய புகைப்படத்தைப் பார்ப்பதுபோல இருந்தது. அதில் லயித்துப் போயிருந்த என்னை எதிரே வந்த அவளது சினேகிதியின் குரல் நிமிர்ந்து பார்க்க வைத்தது.

‘என்னடி எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு உனக்கு செப்பிறேசன் வாங்கித் தந்தனான். ஒரு நிமிடத்தில எல்லாத்தையும் உடைச் செறிஞ்சிட்டியே.’ அவமானத்தில் ஏற்பட்ட கோபத்தால் சினேகிதியின் முகம் சிவந்து போயிருந்தது.

இருவரும் சற்றுத் தள்ளி நின்று பேசினாலும், அவர்கள் பேசுவது எனக்கும் கேட்டது.

 ‘அந்த நேரம் எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது. இப்ப கடந்தகால வாழ்க்கை அனுபவம் என்னை யோசிக்க வைச்சிருக்கு’

‘அப்ப திரும்பி இவனோட போகப்போறியே?’

‘வேறை என்ன செய்யிறது?’

‘நீ அப்ப யோசிச்சிருக்க வேணும், உனக்காக எத்தனை நாள் நான் வேலைக்கு லீவு போட்டிட்டு நிண்டனான் தெரியுமே?’

‘தெரியும். நான் மறக்கேல்லை, இப்ப இவளைக் கையில வைச்சுக் கொண்டு நான் என்ன செய்ய?’

‘ஏன் இவ்வளவு நாளும் இவனே உன்னைத் தூக்கிப்பிடிச்சவன்?’

‘தனிய என்னால ஏலாது’

‘ஓ.. எனக்கு விளங்குது. உனக்கு இப்ப என்ன தேவைப்படுகுது எண்டு.. பனிக்காலமெண்டால் குளிருக்கை தனிய இருக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான், சூடு தேவைப்படுகுதாக்கும்’

அவள் வார்த்தைகளை நீட்டி முழங்கியபோது, அவள் எங்கே அடிக்கிறாள் என்று தெரிந்தபோது, இவள் குறுகிப் போனாள்.

‘அப்படி ஒண்டுமில்லை, என்னால தனிய இவளை வளர்க்க ஏலாது’

‘அப்ப இவனோடதான் வாழப்போறியே?’

‘வேற என்ன செய்ய? வீட்டிலையும் அதைத்தான் சொல்லுகினம்”

‘இவனெல்லாம் ஒரு ஆம்பிளையே, உன்னைக் கைநீட்டி அடிச்சவன்ரி’

‘இல்லை, ஆத்திரத்தில நான்தான் முதல்ல அவரை அடிச்சனான்’

‘என்னடி சொல்லுறாய்?’ சினேகிதியின் முகம் பேயறைந்தது போல மாறியது.

‘அவர் மானஸ்தன். அதுதான் நான் அடிச்சதை வெளியாலை சொல்லேல்லை.’

‘இனியும் உனக்கு அடிக்கமாட்டான் எண்டு என்ன நிச்சயம்?’

‘அவர் அடிச்சதுக்குக் காரணம் நானும்தான், அவரைச் சீண்டி விட்டனான். மற்றும்படி அவராக ஒருநாளும் கைநீட்டவில்லை, நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை எண்டு காலம் தாழ்த்தி எண்டாலும் புரிஞ்சு கொண்டன்.’

‘அப்ப நீ இவனோடதான் வாழ்றது எண்டு முடிவெடுத்திட்டாய்?’

இவள் எதுவும் பேசாமல் நின்றாள். இவளது மௌனம் அவளைச் சினம் கொள்ள வைத்தது.

‘என்னவோ செய், இனிமேல் என்னைத்தேடி மட்டும் வீட்டை வரவேண்டாம்’

‘சொறிடி, உனக்குக் கஸ்டத்தை தந்திட்டன்’

‘இப்பிடித்தான் ரமணியும் சொல்லிப் போட்டுப் போனவள். உங்களைப் பிரிச்சுவிடுறதுக்கு மட்டும் எங்கட உதவி தேவை, எங்களிட்டைச் சொல்லாமலே நீங்கள் ஒன்றாய் சேர்ந்திடுவீங்கள். கெதியாய் திரும்பி வருவியள் என்னட்டை உதவி கேட்டு, அப்ப பாப்பம்.’

இவள் சொல்ல வந்ததைக்கூடக் கேட்காமல், அவளது சினேகிதி சாபம் போட்டு விட்டு விரைந்தாள்.

அவள் முன்னால் செல்ல, நான் குழந்தை வண்டிலைத் தள்ளிக் கொண்டு மௌனமாகப் பின் தொடர்ந்தேன். அவளது சினேகிதி சொன்ன வார்த்தைகள் எனக்குள் குமைந்து கொண்டிருந்தன. இப்படியும் விரக்தியோடு சில பெண்கள் இந்த மண்ணில் இருக்கிறார்கள் என்று எனக்குள் சமாதானப் படுத்திக் கொண்டேன். அவளது தொடர்மாடிக் கட்டிடத்தை அடைந்ததும் அவள் குழந்தை வண்டிலை என்னிடம் இருந்து வாங்கிக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

‘பாய்’ என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லி விட்டுப் போய்விடுவாள் என்றுதான் நான் எதிர்பார்த்தேன்.

‘உள்ளே வாங்களேன்’ தயக்கத்தோடு கேட்டாள்.

‘தாங்கள், தங்கட குடும்பம் எண்டு அவை கவனமாய் இருந்து கொண்டு மற்றவையை பிரிச்சுவிடுறதிலேயே இவை கவனமாய் இருக்கினம்’  உள்ளே நுழையும்போது அவள் முணுமுணுத்தது அப்படியே அவள் மனநிலையை எடுத்துக் காட்டியது. காலம் தாழ்த்தினாலும் உண்மை நிலையை இப்போதாவது புரிந்து கொண்டிருக்கிறாளே என்பதில் மனம் சாந்தி அடைந்தது.

‘இருந்து ரீவி பாருங்கோ கோப்பி போட்டுக் கொண்டு வாறன்’

தொலைக்காட்சியை இயங்க வைத்தாள். யாரோ கேட்ட நேயர்விருப்பம் போய்க்கொண்டிருந்தது.

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயாவில் திரிஷா திரையில் ஏக்கத்தோடு அசைந்து கொண்டிருந்தாள்.

‘ஒருநாள் சிரித்தேன் மறுநாள் வெறுத்தேன்

உனைநான் கொல்லாமல் கொன்று புதைத்தேனே

மன்னிப்பாயா.. மன்னிப்பாயா.. எனை மன்னிப்பாயா..?’

மெல்ல விழி உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தேன், அவளும் என்னைப் பார்த்தபடியே நின்றாள்.

அவளது கலங்கிய கண்களைப் பார்த்ததும் எனது கண்களும் கலங்கிப் பார்வையை மறைத்தன.

ஆனாலும் இருவரின் உதடுகளும் ஒரே சமயத்தில் அந்தப் பாடல் வரிகளைத்தான்  முணுமுணுத்தன.


மன்னிப்பாயா..   மன்னிப்பாயா..!



Valentine- மீளவிழியில் மிதந்த கவிதை..!

மீளவிழியில் மிதந்த கவிதை..!

குரு அரவிந்தன்

மீளவிழியில் மிதந்த கவிதையெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?


மின்னல் அடித்ததுபோல எல்லாமே சட்டென்று நடந்துவிட்டது. அதிர்ச்சியில் இருந்து நான் மட்டுமல்ல, அவளும் மீளவில்லை என்பதை அவளது அந்தப் பிடி உணர்த்தியது.

எவ்வளவு லாவகமாய் அவள் என்னைக்கடந்து சட்டென்று திரும்பி பின்பக்கமாய் வந்து என்னை இறுக்கி அணைத்தாள் என்பது எனக்கே வியப்பாக இருந்தது. தன்னைப் பாதுகாக்க என்னை முன்னால் தள்ளி நிறுத்தினாளோ, அல்லது எனது ஆண்மையில் அவளுக்கு இருந்த அதீத நம்பிக்கைதான் காரணமோ தெரியவில்லை, எதுவாய் இருந்தால் என்ன, என்னை நம்பிச் சரணடைந்தவளைக் காக்கவேண்டியது எனது பொறுப்பு என்பதை உணர்ந்து அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தேன்.


தற்செயலாகத்தான் அது நடந்தது, பாடசாலையால் வரும்போது அவளது பென்சில் பெட்டி தெருவில் விழுந்து விடவே அதைக் குனிந்து எடுக்க முயன்றபோது, முன்வீட்டு வாசலில் படுத்திருந்த நாய் தன்னைத் தாக்கத்தான் எதையோ எடுக்கிறாள் என்ற பயத்தில் அவளைத் துரத்தத் தொடங்கியது. அந்த சமயம் பார்த்து நானும் எங்கள் வீட்டுக் கேற்ரைத் திறந்து வெளியே வந்தேன். அதனால்தான் பாதுகாப்புத்தேடி ஓடிவந்து அருகே நின்ற என்னைக் கட்டிப்பிடித்தாள். அழகு ஓவியம் ஒன்று இதமான உடம்பும் சதையுமாய் என்னைத் திடீரெனக் கட்டிப் பிடித்ததில் நான் அதிர்ந்து போனதென்னவோ உண்மைதான். அதுவும் சிலநாட்களாக யார்மீது எனக்கு ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருந்ததோ, அவளே வலியவந்து என்னை அணைப்பதென்றால்? ஒரு ஸ்லோமோஷன் காட்சிப்படம் போல அந்தக் காட்சி என் மனதில் திரும்பத்திரும்ப நிழலாடிக் கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது. சொர்க்கத்திற்குப் போனது போன்ற அந்த இனிய சுகம் அதிக நேரம் நீடிக்கவில்லை. அதிர்ச்சியில் இருந்து அவள் மீண்டபோது, பெண்மைக்கே உரிய நாணம் அவளைச் சட்டென்று விலகி நிற்கவைத்தது. வேர்த்து வியர்திருந்த முகத்தில் இன்னமும் பயக்களை தெரிந்தது. இப்பொழுதும் அவளது உடம்பு லேசாகப் பதறிக் கொண்டிருப்பதை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. மூச்சு வாங்க ஓடி வந்ததில் அவளது மார்பகம் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கியது. பாடசாலையின் மெல்லிய வெள்ளைச் சீருடை ஆங்காங்கே வியர்வையில் தோய்ந்து போனதில் அந்த இடத்தை மட்டும் சூரியவெளிச்சம் வட்டம் போட்டு அதிசயமாய்க்  காட்டியது. வயசுக் கோளாறோ என்னவோ எனது பார்வை சட்டென்று அங்கேபட்டுத் தெறித்தபோது, அவள் என்னை அணைத்தபோது ஏற்படாத உணர்வு அந்த வனப்பில் கிளர்ந்தெழுந்தது. வேறு நேரம் என்றால் எனது பார்வையின் உக்கிரத்தை அவள் புரிந்து கொண்டிருப்பாள், இப்போதைய நிலையில் சுயமாக இயங்க முடியாமல்; தடுமாறியதில் அவள் அதைக் கவனத்தில் எடுக்கவில்லை என்பது எனக்குப் புரிந்தது. தப்பாத இடத்தில் தப்பான பார்வை என்பதால் வலிந்து பார்வையைத் திசை திருப்பினேன்.
‘இதிலே கொஞ்ச நேரம் இருங்க..!’ அருகே இருந்த மரக்குற்றியைக் காட்டிச் சொன்னேன்.


அவள் பாதையைத் திரும்பிப் பார்த்தபடியே தயக்கத்தோடு உட்கார்ந்தாள். உட்கார்ந்ததும் ஓடிச்சென்று ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தேன்.

அதை வாங்கிய அவள் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்தபடியே என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தாள்.
‘பயந்து போயிட்டீங்க, இதைக் கொஞ்சம் குடியுங்க..’ என்றேன்.
சுயமாக இயங்கமுடியாமல் எனது வழி நடத்தலுக்காகவே காத்த்திருந்தவள்போல, மளமளவென்று தண்ணீரைக் குடித்தாள்.
முருகனுக்கு ஓரு பிள்ளையார் யானை உருவில் வந்தது போல எனது காதலுக்குப் பைரவர் நாயின் உருவில் உதவிக்கு வந்தாரோ? என்று தெருவிலே விழுந்து கிடந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பொறுக்கும்போதும் மனசுக்குள்  யோசித்தேன். பொறுக்கிய புத்தகங்களை அப்படியே எடுத்து வந்து அவளிடம் கொடுத்தேன். வாங்கிக் கொண்டாள், நன்றி சொல்லவில்லை. தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாத அதிர்ச்சி நிலையில் அவள் இருந்தாள்.

‘ஆ யூ ஓகே..?’ என்று வினாவினேன்.
கனவுலகிலிருந்து கலைந்து ‘ஓம்’ என்று என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துத் தலை அசைத்தவள், மீண்டும் மெல்லத் தலை குனிந்தாள். அதுவே அவள் அழகிற்கு அழகு சேர்த்தது.

சற்றே தலை குனிந்தாள், சாமீ! இவளழகை
எற்றே தமிழில் இசைத்திடுவேன்? கண்ணிரண்டும்
ஆளை விழுங்கும் அதிசயத்தைக் கூறுவனோ?
மீள விழியில் மிதந்த கவிதையெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?


ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டபடி மெதுவான எழுந்து வீதியத் திரும்பிப் பார்த்தபடியே வீடு நோக்கி நடந்தாள். என்னைத்தான் திரும்பிப் பார்த்தாளோ அல்லது திரும்பவும் தன்னை அந்த நாய் துரத்தலாம் என்ற பயத்தோடு திரும்பிப் பார்த்தாளோ தெரியவில்லை. அவளுக்கு சற்றுமுன் நடந்ததை நினைத்துப் பயம் இருந்திருக்கலாம். நாய் துரத்தாவிட்டாலும் என் மனம் அவளைப் பின்னால் துரத்திக் கொண்டே சென்றதை அவள் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஏக்கப் பார்வையோடு அவள் பிரிந்தபோது, பாரதி கண்ட கனவுகளை எனக்குச் சொந்தமாக்கி, அவளிடம் கண்ட அந்த ஆளை விழுங்கும் அழகை எனக்குள் மென்று சுவைத்துப் பார்த்தேன். நான் நானாக இல்லை என்பதை என்னைவிட்டு அவள் பிரிந்த அக்கணமே நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.

அவள் என்னைவிட ஒரு வகுப்பு மேலே படித்துக் கொண்டிருந்தாள். பள்ளிச் சீருடையில் கூட்டமாக மாணவிகள் போகும்போது மற்றவர்களைவிட அவள் மட்டும் வித்தியாசமாய் என் கண்களில் பட்டாள். தினமும் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்தாலும், என்னைக் கவரக்கூடிய ஏதோ ஒருவித கவர்ச்சி அவளிடம் இருந்திருக்கிறது. அதுதான் என் மனம் நேரகாலம் தெரியாமல் அவளைத் துரத்தித் திரிகிறது என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன். அவள் கல்லூரி சீருடையில் மட்டுமல்ல எந்த உடையிலும் சிரித்த முகத்தோடு அழகாகவே இருந்தாள். அந்த நிகழ்வின்பின் என்னைக் கண்டால் ஒரு புன்சிரிப்புடன் தலை குனிந்து கொள்வாள். பெண்மையின் நளினம் அவளது ஒவ்வொரு அசையிலும் வெளிப்படுவதைத் தினமும் அவதானித்தேன். எனக்குள் மெல்ல மெல்லக் காதலை வளர்த்துக் கொண்டேனே தவிர காதலைச் சொன்னதில்லை. சொல்ல நினைத்தாலும் விலாங்கு மீன்போல நழுவிக் கொண்டேயிருந்தாள். ஒரு நாள் படிப்பதற்கு ஏதாவது கதைப்புத்தம் இருக்குமா என்று வலிய வந்து கேட்டாள். கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை ஏன் நழுவவிடுவான் என்று குறுஞ்சிமலர் நாவலை அவளிடம் கொடுத்தேன். படித்துவிட்டு மிகவும் அருமையான நாவல் என்று வர்ணித்தாள். ஏன் என்று வினாவினேன். அதில் வரும் கதாநாயகனின் பெயர் தனக்கு மிகவும் பிடித்த பெயர் என்றாள். அதன்பின் எங்களிடையே புத்தகப் பரிமாறல் அடிக்கடி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

நாட்டின் போர்ச் சூழல் காரணமாக நாங்கள் பயந்து பயந்தே தினமும் வாழவேண்டி வந்தது. ஒருநாள் எங்கள் ஊரைநோக்கி இராணுவம் திடீரென முன்னேறுவதாகச் செய்தி வந்தது. நாங்களும் எங்கே போவது என்று தெரியாமல் அவசரமாக இடம் பெயர்ந்தோம். உயிர் வாழ ஆசைப்பட்டு ஆளுக்கொரு திசை நோக்கிச் சென்றதால் அவளை நான் மீண்டும் சந்திக்கவில்லை. நான் புலம் பெயர்ந்து வெளிநாடு வந்திருந்தேன். அவளும் அப்படியே ஏதாவது வெளிநாட்டிற்குப் போயிருக்கலாம் என்று என்னைச்சமாதானப் படுத்திக்கொண்டு மறைமுகமாக அவளைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டேன்.

மின்னஞ்சல்கள் தினமும் நிறைய வந்து குவிந்து கொண்டிருக்கும். இலவசம் என்பதால் விரும்பியவர்கள் எல்லாம் திக்கெட்டில் இருந்தும் அனுப்பிக் கொண்டிருப்பார்கள். வேண்டாதவற்றை அழிப்பதே மிகவும் சிரமமாக இருக்கும். அன்றும் ஆர்வம் காரணமாக நண்பன் ஒருவன் அனுப்பிய மின்னஞ்சல் ஒன்றைத் திறந்து பார்த்தேன். வன்னியில் நடந்த ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் பிரதி பெறுபவளின் பக்கம் என் கவனம் திரும்பியது. அவளேதான், இயக்கப் பெயராக இருக்கலாம் பெயர் மட்டும் மாற்றப்பட்டிருந்தது. அப்படி என்றால் அவள் அங்கேதான் இருக்கிறாளா? இது எப்படிச் சாத்தியமாயிற்று, ஒரு நாயைக் கண்டு பயந்து அந்த ஓட்டம் ஓடியவள், துப்பாக்கி ஏந்துவாளா? என்னால் கடைசிவரை நம்பமுடியாமலே இருந்தது. தமிழர் வாழ்ந்த நிலமெல்லாம் இராணுவத்தால் மெல்ல மெல்ல ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. யுத்தம் ஓய்ந்து வன்னி நிலம் பறிபோனபோது அவளுக்கு என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லை. எந்த ஒரு செய்தியும் அவளைப்பற்றிக் கிடைக்கவில்லை.

தினமும் வரும் திடுக்கிடும் செய்திகளைக் கேட்கும்போதும், படங்களைக் காணொளிகளைப் பார்க்கும் போதும் அவளை நினைத்து என் மனம் வேதனையில் தடுமாறும்.

மாவீரர் தினத்திலன்று ஒவ்வொரு முறையும் மலரஞ்சலி செய்யும் போது என்கண்கள் பனிக்கும். கார்த்திகைப் பூக்கள் சூடுவதற்கல்ல, அர்பணிப்பதற்கே என்பதும் எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அர்பணிக்கும் அந்த மலர்கள் நிச்சயமாக அவளுக்காக இருக்கக்கூடாது என்று ஒவ்வொரு தடவையும் என்மனம் சுயநலமாய் நினைக்கவைக்கும். ஏனோ இம்முறை மட்டும் மலர் வைக்கும்போது என்னை அறியாமலே குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதேன். அன்று காணொளியில் பார்த்த அந்தக் காட்சி என்னை மீண்டும் மீண்டும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கி உறைய வைத்திருந்தது. யாருக்காக அவள் தன்னுயிரைத் தந்தாள்?

மண்மீது கொண்ட காதலால்
மண்ணின் மானம் காக்கத்
தன்னையே தந்த அவளது அந்த
மீள விழியில் மிதந்த வலியெல்லாம்
சொல்லில் அகப்படுமோ?

Valentine - Avaluiku oru kaditham - அவளுக்கு ஒரு கடிதம்

Valentine Story - காதலர் தினக் கதை


அவளுக்கு ஒரு கடிதம்

குரு அரவிந்தன்

(‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! )


 ன்று காதலர் தினம். காலேஜ் இளசுகள் மனதிலே இருக்கும் அன்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் நன்நாள். சுரேஷ_ம் இந்த நாளுக்காகத்தான் காத்திருந்தான். எப்படியாவது அவளிடம் அந்த வேலன்டைன் கார்ட்டைக் கொடுத்து விடவேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டான். அவனது நண்பர்கள் நேற்று அவனிடம் வேடிக்கையாகச் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.
‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........ நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! மனதைத் திறந்து அவளிடம் பயப்படாமல் சொல்லிவிடு..’

கல்லூரியில் நடக்கும் எல்லாப் போட்டிகளிலும் அவர்கள் இருவரும் முன்னணியில் நிற்பவர்கள். பல பரிசுகளைக் கல்லூரிக்குப் பெற்றுக் கொடுத்தவர்கள். போட்டிகளில் வெற்றி பெறும்போதெல்லாம் ஒருவருக் கொருவர் பாராட்டிக் கொள்வார்கள். எதையுமே ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக் கொள்ளும் அவளது மனப்பக்குவம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.
அதனாலோ என்னவோ அவனை அறியாமலே அவனுக்கு அவள்மேல் ஒருவித ஈர்ப்பு  வந்தது.

மனம் திறந்து அவளிடம் சொல்ல விருப்பம் தான், ஆனாலும் நேரே சொல்ல ஏனோ அவனால் முடியவில்லை. மனத்தில் இருந்ததை வேலன்டைன் கார்ட்டில் வடித்தான்.
‘நான் உன்னை விரும்புகின்றேன். நீயும் என்னை விரும்பினால் என்னைப் பார்த்து ஒரே ஒரு புன்னகை பூத்துவிடு. வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருப்பேன் உனக்காக! -சுரேஷ்.’

காலையில் எப்படியோ சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது கார்டை அவளிடம் சேர்த்து விட்டு வகுப்பறையில் அவளின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தான். ஒரு அசட்டுத் துணிவில் கார்ட்டைக் கொடுத்தானே தவிர அவனது மனம் என்னாகுமோ என்று தவித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அவள் வந்தாள். வானத்தில் ஒளி தரும் நட்சத்திரம் பூமியில் உலாவருமோ? ஆமாம் அவள் பெயர் அருந்ததி. தனது மேசை அருகே போய் நோட்டு புத்தகங்களை வைத்து விட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் ஆவலோடு அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் காதலின் ஏக்கம் தெரிந்தது. இதற்கு மேலும் அவனைத் தவிக்க வைக்க அவளால் முடியாமல் போகவே அவனைப் பார்த்து மெல்ல ஒரு மோகனப் புன்னகை பூத்தாள்.

அப்படியே உறைந்து போனான். அவனால் நம்பமுடியவில்லை. நிஜமா? இது நிஜமா? அம்மி மிதிக்காமல் அருந்ததி பார்க்கிறேனா? கற்பனை உலகில் மிதந்தவன் தற்செயலாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவள் அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டிமறைந்தது போல இருந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. கண்ணுக்குள் அவள் முகம் தான் மலர்ந்தது. அவளின் அந்தப் புன்னகை படமாய் மனதில் பதிந்தது. அவளிடம் அப்படி என்ன கவர்ச்சி? அலட்சியமாய் நீண்டு முன்னால் தொங்கும் ஒற்றைப் பின்னலா? எடுப்பான அந்த நீண்ட நாசியா? இல்லை மருண்டு பார்க்கும் அந்த மான் விழிகளா? துள்ளும் நடையா? அவனுக்கு எதுவென்று புரியவில்லை!


மறு நாள் கல்லூரிக்குப் போகுமுன் அதிக நேரம் கண்ணாடிக்கு முன்னால் செலவிட்டான். தலை லேசாகக் கலைந்திருந்தது. வாரி விட்டுக் கொண்டான். ஜீன்சும் அதற்குப் பொருத்தமாக ஷர்ட்டும் அணிந்து கொண்டான். நன்றாக உடை அணிந்திருக்கிறோம் என்ற நினைப்பே அவனுக்கு ஒருவித கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது.

காலையில் நேரத்தோடு வந்து கல்லூரி வாசலில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். தனது ஃபிரண்டோடு கதைத்துக் கொண்டு வந்த அருந்ததி இவன் அங்கே நிற்பதைக்கூடக் கவனிக்காமல் உள்ளே சென்றாள். தன்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் அவள் அப்படிப் போனது அவனுக்கு என்னவோ போல இருந்தது. அவளது கவனத்தைத் தன் பக்கம் திரும்பாமல் செய்த அவளது தோழிமேல் கோபம் வந்தது. வகுப்பறைக்குள் நுழையும் போது அவள் முகத்தைத் துணிந்து பார்த்தான். அவள் முகத்தில் இனம்புரியாத ஏதோ கலவரம் தெரிந்தது.

பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது பியூன் வந்து அவனை அதிபர் அழைப்பதாகச் சொன்னான். ஏதோ விபரீதம் நடக்கப்போகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அதிபரின் அறைக்குள் நுழைந்த போது, அவர் அவனைப் பார்த்த பார்வை நல்லதாக இருக்க வில்லை. அவர் கையிலே அவன் முதல் நாள் அருந்ததியிடம் கொடுத்த வேலன்டைன் கார்டு இருந்தது.

‘என்ன இது?’ என்றார் கோபமாக.

அவனுக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. நெஞ்சுக்குள் டிக் டிக் சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது.  சிரிச்சுச்  சிரிச்சு  இப்படி  மாட்டி விட்டுவிட்டாளே! விருப்பமில்லை என்றால்  பேசாமல் என்னிடமே சொல்லியிருக்கலாமே!

அதுவரை மனதிற்குள் ஹீரோவாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவன் திடீரென தலைகீழாய் பாதாளத்தில் தள்ளிவிடப்பட்டது  போல உணர்ந்தான்.

‘என்ன தலைகுனிஞ்சு நிக்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதில்லே!’

‘ஒரு பெண்ணை விரும்புவது தப்பா? மனதிலே இருக்கும் விருப்பத்தை அவளிடம் நாகரிகமான முறையில் சொல்வது தப்பா?’

அவனுக்குள் ஒரு உத்வேகம் எழுந்தது. அவள்மேல் அவன் வைத்திருந்த அதீத காதல் அவனைப் பேசவைத்தது. அவன் எதையும் எதிர் கொள்ளத் துணிந்தான்.

‘நான் செய்தது தப்பாசார்?’ என்றான் அலட்சியமாக.

‘காலேஜிற்கு வருவது படிப்பதற்கு! காதலிப்பதற்கு அல்ல! இந்தக் காலேஜில் படிப்பிலும் சரி விளையாட்டுப் போட்டியிலும் சரி கெட்டிக்காரன் என்ற பெயர் எடுத்திருக்கின்றாய். அந்த நல்ல பெயரை இப்படியான செய்கையினால்  வீணாக்காதே!’

‘தெரியும் ஆனால் படிப்பிற்கும் இதற்கும் ஏன் வீணாக முடிச்சுப் போடுறீங்க?’

‘இந்த வயசுல இதெல்லாம் இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்காது..’

‘இந்த வயசில் காதலிக்காமல் வேறு எப்போ காதலிப்பதாம்?’

‘நீ அதிகமா பேசறே.. இந்தா பாரு.. அவளுக்கும் உன்னைப் பிடிச்சிருந்தால்  நன்றாகப் படித்து நல்ல வேலை ஒண்ணு தேடிக்கொள். அப்புறம் வந்து பெண்ணு கேளு. தர்றேன். இப்போ இல்லே! இதை நான் இந்த காலேஜ் பிரின்ஸ்பலா சொல்லலே......அருந்ததியோட அப்பாவாகச் சொல்கிறேன்.’

அதிபரின் அறையை விட்டு வெளியே வரும்போது அவனுக்கு அருந்ததி மேல் கோபம் தான் வந்தது. அவள் கல்லூரி முடிந்து வீட்டிற்குப் போகும் போது வழிமறித்தான்.

அவனைக் கண்டதும் அவள் தயங்கி நின்றாள்.முகத்தில் மருட்சி தெரிந்தது. காட்டிக் கொடுத்துவிட்டோமோ என்கிற குற்ற உணர்வு அவளைத் தலைகுனிய வைத்தது.

‘உனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால் கடிதத்தைத் திருப்பி என்னிடம் தந்திருக்கலாம்..அல்லது அதைக் கிழித்துப் போட்டிருக்கலாமே ஏன் என்னை இப்படி மாட்டி விட்டாய்?’

அவள் குனிந்ததலை நிமிராமல் மௌனமாய் நின்றாள். கால்விரலால் நிலத்தில் கோலம் போட்டாள்.

‘நீ ஒன்றும் சின்னப் பெண்ணில்லை. நீ செய்வது சரியா தவறா என்று முடிவெடுக்க உன்னாலே முடியும். இந்த வயதில் ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை விரும்புவது எனக்கொன்றும் தப்பாகப்படல்லே. நான் ஒன்றும் உன்னிடத்தில் தவறாக நடக்கவில்லையே? பிறகு ஏன் என்னை காட்டிக் கொடுத்தாய்? ஏன் மௌனமாக நிற்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதா? உனக்கு என்னைப் பிடிகலை என்று சொல்லி இருந்தால் நான் என் வழியில் போயிருப்பேனே!’
.
‘நான் உங்களைப் பிடிக்கலை என்று சொன்னேனா?’ அவள் முகம் நிமிர்ந்த போது விழியோரம் நீர் விளிம்பு கட்டி நின்றது.

அவன் ஒன்னும் புரியாமல் ஒரு கணம் திகைத்து நின்றான்.

‘அருந்ததி நீ என்ன சொல்றே?’ நம்பமுடியாமல் கேட்டான்.

‘உங்க கோபம் எனக்குப் புரியுது. என்னை ஒருவர் விரும்புகிறார் என்று அம்மாவிடம் மட்டுமே சொன்னேன். ஆனால் பொறுமையே இல்லாத அம்மா அப்பாவிடம் அதைச் சொல்லிவிட்டாள். ஐ’யாம் ஸோ ஸாரி… எதிர்பாராமல் நடந்துடுச்சு. அப்பா உங்களைத் திட்டினாரா?’

‘ஆமாம்’ என்று அவன் தலையாட்டினான் பரிதாபமாக.
‘என்ன சொன்னாரு?’ ஏக்கத்தோடு கேட்டாள்.
‘நல்லா படிச்சுட்டு வந்து என் பெண்ணைக் கேளு,  அப்போ பெண்ணைத் தர்றேன் என்றார்’.
‘அவர் அப்படிக் கேட்டது தப்பா?’
‘பின்னே… இவர் என்ன பெண்ணுக்கு சுயம்வரமா வைக்கிறார்?’
‘ஏன்… நம்ம நன்மைக்குத்தானே அவர் அப்படிச் சொன்னாரு!’

‘நம்ம..’ என்ற அந்த உரிமை அவன் மனதைத் தொட்டது. அவளது அன்பு அவனுக்கு மட்டும்தான் என்று அவள் சொல்லாமல் சொல்வது போல் இருந்தது.

‘எனக்கு நீதான் வேண்டும்… அருந்ததி… நான் உனக்காக எதையும் தாங்குவேன்.’

அவள் இமைகளை உயர்த்தி ‘முடியுமா?’ என்பது போல அவனைப் பார்த்தாள். அந்த விரிந்த கண்களுக்குள் அவன் தன்னையே பார்த்தான். தனது வருங்கால மனைவி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கற்பனையில் நினைத்தானோ அந்த உருவம் நிஜமாக கண்முன்னால் நின்றபோது அவன் தன்னை மறந்தான்.

‘நிச்சயமாக நான் நன்றாகப் படித்து ஒரு இஞ்ஜினீயராக வருவேன். எனக்காகக் காத்திருப்பாயா?’

‘நிச்சயமாகக் காத்திருப்பேன்... உங்களுக்காக!’ நீட்டிய அவனது கையில் தனது வலது கையைப் பதித்து ‘ப்ராமிஸ்’ என்றாள்.

‘அவ்வளவுதானா?’ என்றான் மென்மையான அந்தக் கையை ஆசையாகப் பற்றியபடி.

‘வேறு என்ன வேண்டுமாம்?’ என்றாள் அவள் செல்லமாக.

‘நம்முடைய இந்தக் கணத்தின் ஞாபகமாக, நீ விருப்பப்பட்டு எது கொடுத்தாலும் சரி..’

‘ஐ லவ்யூன்னு சொல்லணுமா? ஏக்கத்தோடு காதுக்குள் மெல்லக் கேட்டாள்.

‘ம்ஹ_ம்… நினைச்சுக்கிட்டே இருக்கிற மாதிரி ஏதாவது…!’

அவள் முகம் நாணத்தால் சிவக்க அக்கம்பக்கம் பார்த்துவிட்டு சட்டென்று அவனது புறங்கையில் -

ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்!

Tuesday, February 5, 2013

Kiss Night Club - கிஸ் இரவு விடுதி

இரவு விடுதியின் மரணப் பொறி

குரு அரவிந்தன்



பிறேசிலில் உள்ள சான்டாமரியாவில் உள்ள கிஸ் இரவு விடுதியில ஜனவரி மாதம் 27ம் திகதி அதிகாலை 2:15 மணியளவில் இரவின் நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு அவலக் குரல்கள் எழுந்தன. அதிகாலையில் ஏன் இந்த அவலக் குரல் என்று ஊரே திரண்டு வந்து பார்த்தபோது இரவு விடுதி தீப்பிடித்திருந்தது. திடீரென கிஸ் இரவு விடுதியில் தீப்பிடித்துக் கொண்டதால், எங்கும் கரும்புகை மண்டலமாகக் காட்சியளித்தது. அந்த மரணப் பொறியில்  அகப்பட்டு மண்டபத்தில் இருந்த 235 பேர் மூச்சுத்திணறி மரணமடைந்து விட்டார்கள். இதைவிட சுமார் 170 பேர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். இவர்களில் 83 பேர் கவலைக்கிடமான நிலையில் இருப்பதாகவும் அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. பிள்ளைகள் உள்ளே இருந்ததால் பெற்றோர்கள் பதட்டத்தோடு அவஸ்தைப் பட்டார்கள்.




பிறேசிலில் உள்ள நகரமான சான்டாமரியாவில் உள்ள ஆறு பல்கலைக்கழகங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து தங்கள் ஒன்றுகூடலுக்காக இந்த இசை நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். இசை நிகழ்ச்சி செய்த பான்ட் குழுவினர் தங்கள் இசை நிகழ்ச்சியின் போது உள்மண்டபத்தில்  வாணவேடிக்கை நிகழ்ச்சிகள் செய்வது வழக்கம். அன்று நடந்த இந்த அவல மரணத்திற்குப் பல காரணங்கள் இருந்ததாகப் பொலீசாரின் விசாரணையின்போது தெரியவந்தன. சட்டப்படி பொருத்தப்பட வேண்டிய பாதுகாப்புச் சாதனங்கள் அந்த மண்டபத்தில் முறையாகப் பொருத்தப் பட்டிருக்கவில்லை. குறிப்பாக மண்டபத்தில் புகை ஏற்படும்போது ஓசை எழுப்பும் புகை அலாரம் போதிய அளவு அந்தக் களியாட்ட மண்டபத்தில் பொருத்தப்பட்டு இருக்கவில்லை. அங்கிருந்த தீயணைக்கும் கருவிகள் கூடப் பாவனைக்குகந்தாக இருக்கவில்லை என்பது அப்போதுதான் தெரியவந்திருக்கிறது. ஆபத்து நேரத்தில் வெளியேறுவதற்கு ஒரேயொரு வெளியேறும் வழியைத் தவிர, வேறு வழிகள் எதுவும் இருக்கவில்லை. அப்படி இருந்த வழிகளையும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள்  ஒருவரும் வெளியேறாதபடி பூட்டியே வைத்திருந்தனர். கூரையில் தீப்பிடித்துக் கொண்டபோது வெளியேற முயற்சித்தவர்கள் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளிடம் அதைப்பற்றிக் குறிப்பிட்போது அவர்கள் அதை நம்பவில்லை. அவர்கள் செலுத்த வேண்டிய உரிய பணத்தைக் கட்டாமல் அவர்கள் வெளியேறமுடியாது என்று தடுத்து விட்டார்கள்.


சுமார் 1200 பேர்வரை கொள்ளக்கூடிய கிஸ் இரவு விடுதி மண்டபத்தில் அந்த நிகழ்ச்சியின்போது 1500 பேர்வரை இருந்திருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகின்றது. மின்சார விளக்குகள் அணைக்கப்பட்ட நிலையில், கரும்புகை மண்டலத்திற்குள் அவதிப்பட்ட ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட இசைரசிகர்கள் கழிவறைக்குள் இருந்து வெளிச்சம் வந்ததால், வெளியே செல்லும் கதவு என்று நினைத்து கழிவறைக்குள் தஞ்சம் புகுந்திருக்கிறார்கள். அதுவே அவர்களுக்கு மரணக்குழியாப் போய்விட்டது. குறுகிய பாதை வழியாக வெளியேற முற்பட்ட சிலர் தரையில் விழுந்தும், மூச்சுத் திணறியும் இறந்திருக்கிறார்கள்.


இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, சென்ற வாரம் ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் வீதியில் ஊர்வலமாகச் சென்று இதற்காக நீதி கேட்டிருக்கிறார்கள். இதற்குப் பொறுப்பானவர்கள் நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்திருக்கிறார்கள். யாராக இருந்தாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வலியைப் புரிந்து கொண்டு இதற்குக் காரணமானவர்களைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களது கோரிக்கையாக இருந்தது.; இப்படியான மரணங்களுக்குக் காரணமாக இருந்தவர்கள் காரணம் சொல்லாமல் தப்பிக்கொள்ள நினைப்பதற்கு வழி வகுத்துவிடலாம் என்பது அவர்களின் ஒருமித்த குரலாக இருந்தது. இவர்களின் வேண்டுகோளைத் தொடர்ந்து பிறேசிலில் உள்ள எல்லா இரவு விடுதிகளிலும் அவை பாதுகாப்பாக இருக்கின்றனவா என்று சோதனைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. பாதுகாப்புக் கருவிகளும், வெளியேறும் வழிகளும் இல்லாத இரவுவிடுதிகள் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டிருக்கின்றன. அடுத்தவருடம் உலகக் கிண்ணத்திற்கான உதைபந்தாட்டப் போட்டியும், 2016ம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டியும் பிறேசிலில் நடத்த உத்தேசித்திருப்பதால் இப்படியான பாதுகாப்பு விடையங்களில் அதிக கவனம் செலுத்த பிறேசில் அரசாங்கம் முன்வந்திருக்கிறது. நேற்று பிறேசிலில் உள்ள றியோடியன்றோவில் உள்ள உதைபந்தாட்ட மைதானத்தில் வேலி சரிந்து விழுந்ததில் ஒருவரும் மரணமடையாவிட்டாலும், பலர் காயமடைந்திருந்தனர்.


இதுபோன்ற கவலையீனம் காரணமாக இரவு விடுதிகளில் ஏற்பட்ட தீவிபத்தால் பல மரணங்கள் அவ்வப்போது பல நாடுகளிலும் நடந்திருக்கின்றன. ரஸ்யாவில் உள்ள லேம்கோஸ் இரவு விடுதியில் 2009ம் ஆண்டு நடந்த தீவிபத்தின்போது 152 போர் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். ஆஜன்ரைனாவில் உள்ள புவனஸ்ஐரஸ் என்ற இடத்தில் உள்ள இரவுவிடுதியில் டிசெம்பர் 2004ம் ஆண்டு நடந்த தீவிபத்தின்போது 194பேர் மரணமடைந்தார்கள். 2003ம் ஆண்டு றோட்ஐலண்டில் உள்ள இரவுவிடுதியில் நடந்த விபத்தின்போது 100 பேரும், டிசெம்பர் 2000ம் ஆண்டு சீனாவில் நடந்த தீவிபத்தின்போது 309 பேரும் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். இதுபோலவே பிறேசிலில் 1961ம் ஆண்டு சர்கஸ் கம்பெனி ஒன்றில் நடந்த விபத்தின்போது சுமார் 500 பேர்வரை மரணமடைந்திருந்தார்கள். அதன் பின் நடந்த பெரிய விபத்தாக கிஸ் இரவு விடுதியின் விபத்துக் கருதப்படுகின்றது.


இத்தகைய விபத்துக்கள் அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல எங்கள் நாட்டிற்கும் பொருந்தும். எங்கள் சமூகத்தில் நிகழ்வு ஒன்று நடக்கும் போது, சுற்றிவர என்ன ஆபத்து காத்திருக்கிறது என்பது தெரியாமல் நாங்களும் ஒன்று கூடுகின்றோம். குறிப்பாக சமய நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும்போது மங்கள விளக்குக் ஏற்றுவது, மெழுகுதிரி கொளுத்துவது, நெருப்பு எரிப்பது, ஊதுபத்தி எரிப்பது போன்ற தீயோடு சம்பந்தப்பட்ட பல சடங்குகள் எங்கள் மத்தியில் நடைபெறுவதுண்டு. திடீரென தீப்பிடித்துக் கொண்டால் அதை அணைப்தற்கு ஏற்ற வசதிகள் அங்கே இருக்கின்றனவா என்பதைக்கூட நாங்கள் அவதானிப்பதில்லை. நிலவறையில் இப்படியான நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும்போது மிகவும் அவதானம் தேவை. ஏனெனில் அனேகமான நிலவறைகளில் தப்பிப்பதற்கு ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது. எரியூட்டக்கூடிய பெருட்கள் இருக்குமேயானால் தீ வெகுவிரவில் எங்கும் பரவிவிடும். சமீபத்தில் நிலவறையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியின்போது மங்கள விளக்கேற்றிய ஒரு பெண்மணியின் சேலைத்தலைப்பில் தீ பற்றிக் கொண்டது. நல்ல காலமாக அருகே நின்றவர் அதை உடனே அணைத்ததால் பல மனித உயிர்கள் அங்கே காப்பாற்றப்பட்டன.


நிகழ்ச்சியை நடத்தியவர்கள் புகை வரும்போது எச்சரிக்கும் அலாரத்தைக் கூடத் தங்கள் வசதிக்காக நிறுத்தி வைத்திருந்திருக்கலாம்.
எனவே இப்படியான நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ளும்போது அவதானமாக இருங்கள். குறிப்பாக பொதுமக்கள்கூடும் விழாக்கள், திரைஅரங்குகள், வைத்தியசாலைகள், பாடசாலைகள், அங்காடிகள்,; போன்ற இடங்களில் அவதானமாக இருக்க வேண்டும். பொதுமக்கள் கலந்து கொள்ளும் விழாக்களில், ஆபத்தான நேரத்தில் வெளியேறும் வசதிகள் இருக்கின்றனவா என்பதை முன்கூட்டியே கவனத்தில் கொள்வது நல்லது.