Wednesday, December 30, 2015

Mahajana College - Mr.P. Kanagasabapathy

Remembrance day - 24-12-2015


Principal Mr.P. Kanagasabapathy & Kuru Aravinthan


1st year
Remembrance day meeting at Toronto to Late Mr P.Kanagasabapathy. - Mahajana Principal.


Writer Kuru Aravinthan, Mr.V. Kanthavanam, Mr.N.Santhinathan.

மகாஜனக்கல்லூரி அதிபர் அமரர் பொ. கனகசபாபதி அவர்களின் முதலாவது நினைவு தினம் ரொறன்ரோவில் இடம்பெற்றது.


அமரர் அதிபர் பொ. கனகசபாபதி அவர்களின் நினைவு தினம்.


திரு. பொ. கனகசபாபதி அவர்கள் மகாஜனாக்கல்லூரியில் ஆசிரியராகவும், அதிபராகவும் கடமையாற்றியிருந்தார். அதேபோல ஏழாலை மத்திய மகாவித்தியாலயத்திலும், புத்தூர் சோமஸ்கந்தா கல்லூரியிலும் அதிபராகக் கடமையாற்றியிருந்தார். அதன் பின் நைஜீரியாவில் கடமையாற்றி விட்டு அங்கிருந்து 1987 இல் கனடா வந்த இவர் 1988ஆம் ஆண்டு கூட்டுறவுச் சங்க வீட்டுத்திட்டத்தில் கட்டப்பட்ட தமிழ் கூட்டுறவு தொடர்மாடி வீடு ஒன்றில் (Apartment))  ஆறாம் மாடியில் குடியேறியிருந்தார். பெரும்பாலும் தமிழர்களே குடியிருந்ததால் அங்கு ஒரு நூல் நிலையம் தேவை என்பதை உணர்ந்து அப்போது இருந்த நிர்வாக சபையின் ஆதரவுடன் இந்த நூல் நிலையத்தை மூன்றாம் மாடியில் ஆரம்பித்து வைத்தார். முக்கியமாக ஈழத்தமிழ் எழுத்தாளர்களின் ஆக்கங்களையும், சங்க இலக்கிய நூல்களையும் கொண்டதாக இந்த நூல் நிலையம் அமைந்திருக்கிறது. ஈழத்தில் இருந்து வெளிவரும் தினக்குரல், வீரகேசரி போன்ற வாராந்த பத்திரிகைகளும், சஞ்சிகைகளும் இந்த நூல்நிலையத்தில் இடம் பெற்றிருப்பதை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது. 

அதிபர் அமரர் திரு பொ. கனகசபாபதி அவர்களைக் கௌரவிக்கும் முகமாக ரொறன்ரோவில் உள்ள இந்த தமிழ் கூட்டுறவு சங்க கட்டிடத்தின் மூன்றாவது மாடியில் இயங்கும் நூல் நிலையத்திற்கு ‘அதிபர் கனகசபாபதி படிப்பகம்’ என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த நிகழ்வு 11-09-2013 தமிழ் கூட்டுறவு மன்ற நூல் நிலையத்தில் அவர்களின் 25வது ஆண்டு நிறைவு வெள்ளிவிழாவை முன்னிட்டு நடைபெற்றது. நூலகத்தில் அதிபர் பொ. கனகசபாபதியின் புகைப்படம் ஒன்றும் அவரது சேவையைப்பாராட்டி பெரிய அளவில் வைக்கப்பட்டது. கனடாவில் உள்ள நூல் நிலையம் ஒன்றிற்குத் ஈழத்தமிழர் ஒருவரின் பெயர் சூட்டப்பட்டிருப்பது எம்மினத்திற்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக அமைந்திருக்கிறது.


அதிபர் அவர்கள் புலம் பெயர்ந்த கனடாவில் பல நூல்களை வெளியிட்டிருந்தார். அமரர் திரு.பொ.கனகசபாபதி அவர்கள் கடைசியாக ஆக்கியளித்த இரண்டு நூல்களான ‘எம்மை வாழ வைத்தவர்கள், ‘மரம் மாந்தர் மிருகம்’ என்ற நூல்களின் வாசிப்பு அனுபவங்களை திருமதி. பராசக்தி சுந்தரலிங்கம் அவர்கள் ‘கல்வி வரலாற்றில் எம்மை வாழ வைத்த இருபத்து மூன்று அதிபர்களின் மகோன்னத பணிகளைக் கூறும் நூல் இது, ஒவ்வொருவருடைய வரலாறும் சுவை மிகுந்த செய்திகளால் நிரம்பியுள்ளது’ என்று குறிப்பிடுகின்றார். ‘உங்களிடம் ஒரு வேண்டுகோள் - ‘இந்த நூலுக்கு ஒரு இரண்டாம் பாகமாக அல்லது மறுபதிப்பிலே மேலும் சில கல்விமான்களைப்பற்றியும் சேர்ப்பது காலத்தின் கட்டாயம். மிஸ் தம்பையா, மிஸ் ராமநாதன், மிஸ் காசிப்பிள்ளை நடேஸ்வரா கல்லூரி அதிபர் கந்தசாமி போன்றோர் கல்வியையே தமது வாழ்வாக மாற்றிக்கொண்டவர்கள்.  இப்படி இன்னும் பலர் இலைமறைகாயாக தொண்டாற்றியிருப்பார்கள் இந்தத் தூண்களையும் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள். குறை ஒன்றும் இல்லை’ என்று திருமதி. பராசக்தி சுந்தரலிங்கம் மேலும் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், காலன் அதற்கு இடம் தரவில்லை.


அவர் மேலும் குறிப்பிடும் போது, ‘என்னை மிகவும் வசீகரித்த நூல் ‘மரம் மாந்தர் மிருகம்’ இந்த நூலின் நிகழ்வுகள் யாவும் எமது வீட்டிலும் அயலிலும் ஊரிலும் அப்படியே நடந்தவைபோல மிகவும் யதார்த்தமாக இருக்கின்றன பெரிய காணி என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் எங்களுடைய வீட்டிலும் வேப்பமரமும் மாமரமும் நாவல் பலா புளி இலுப்பை தென்னை பனை கறிவேப்பிலை முருங்கை பூவரசு கிணற்றடியில் கமுகும் -இருந்தன பக்கத்து வீட்டிலே --- எல்லோரும் ஒரே வீடுபோலப் பழகிய காலம் அன்று -- செம்பருத்தியும் வாழையும் விளாத்தியும் நெல்லியும் அன்னமுன்னாவும் ஈரப்பலாவும் -இப்படி எல்லாமுமே எங்கள் ஒவ்வொருவரோடும் பிரிக்கமுடியாதபடி இணைந்திருந்தன.’ 


‘அதிபர் கனகசபாபதியின் காலத்தில் மகாஜன கல்லூரி முன்னணியில் இருந்தது என்பதை எல்லோருமே அறிவோம் இன்றும் அந்த அதிபரோடு மாணவரும் மாணவரோடு அதிபரும் இணைந்து கனடாவில் உலா வருவது கண்ணுக்கும் கருத்துக்கும் இனிய விருந்து’ என்று கலாநிதி ரகுபதி அவர்கள் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டதை மேற்கோள் காட்டி பேராசிரியர்கள் இரகுபதி சண்முகலிங்கன் சிவகடாட்சம் சிவயோகநாதன் மற்றும் சிவநாதன், கோகிலா மகேந்திரன் போன்ற கல்விமான்கள் எழுதியதற்குமேல் எழுதுவதற்கு என்ன உள்ளது என்று திருமதி. பராசக்தி சுந்தரலிங்கம் மேலும் குறிப்பிடுகின்றார்.
‘நல்லாசிரியர் நல்லதோர் அதிபர் எனும் மேன்மைகளுக்கு அப்பால் விரிந்த சிந்தையுடன் நல்லதொரு சமூக மனிதராகப் பொலிந்த பூரணத்துவத்தின் பயனாகவே ஓய்வு, புலம்பெயர் வாழ்வு, என்ற நிலையிலும் எங்களை வாழவைப்பதற்கான அவரின் சமூகப் பணியும், படைப்பாக்கப் பணியும் தொடர்ந்தது என்றால் மிகையில்லை’. என்று பேராசிரியர் கலாநிதி சண்முகலிங்கன் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்.


இவற்றை எல்லாம் கடந்து எனக்கும் அவருக்குமான பந்தம் என்னவென்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.ஆளுமை மிக்க ஆசிரியராய், அதிபராய், ஆலோசகராய், இத்தனைக்கும் மேலாக எனது மூத்த சகோதரி கௌரியின் கணவராக, எனக்கு அத்தானாக எங்கள் உயிர்த் துடிப்பில் கலந்திருந்த அதிபர் திரு. பொ. கனகசபாபதி அவர்கள் எம்மைவிட்டு பிரிந்து இன்று ஒரு வருடமாகிவிட்டது. சின்ன வயதிலேயே தந்தையை இழந்த எனக்கு வழிகாட்டியாக இருவர் இருந்தார்கள். ஒன்று எனது மூத்த சகோதரர் இலங்கை வங்கியின் ஜென்றல் மனேச்சராக அதியுயர் பதவியில் இருந்த திரு. கு. சிவகணநாதன் அவர்கள். அடுத்தது எனது அத்தானாக 1963 ஆம் ஆண்டு எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த அதிபர் திரு. பொ. கனகசபாபதி அவர்கள். 


அவர் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இரண்டு பாத்திரங்களை ஏற்றிருந்தார். அதாவது மகாஜனாகல்லூரியில் அதிபராகவும், வீட்டிலே அத்தானாகவும் இருந்தார். அத்தான் எங்களுடன் ஒரேவீட்டில் உடனிருந்ததால் எனது மாணவப்பருவ இன்ப துன்பம் எல்லாவற்றையும் அத்தானுடன் என்னால் பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. சிறுவயதில் தந்தையை இழந்த எங்களுக்கு அவரே எல்லாமாக இருந்தார். எங்கள் படிப்பு முதற்கொண்டு எங்கள் திருமணம் வரை அவரே முன்னின்று நடத்தினார். புலம் பெயர்ந்த இந்த மண்ணிலும் கடைசிவரை எங்கள் உறவுப்பாலத்தை கட்டிக்காத்தார். எங்கள் குடும்பத்தில் மூத்தவராகையால் அவரது வீட்டில் நெருங்கிய உறவினர் எல்லோரும் புதுவருடம் பிறப்பதற்கு முன்பு 31 ஆம் திகதி சந்தித்து இரவு விருந்துண்டு அவரிடம் ஆசி பெறுவோம். சென்றமுறை அந்தப் பாக்கியம் எமக்குக் கிடைக்கவில்லை, இனி என்றும் கிடைக்கப் போவதுமில்லை.


அவரோடு நெருங்கிப் பழகியவர்களுக்கு மட்டும் தெரியும் அவரது மனசு குழந்தை மனதென்பது. மூட நம்பிக்கைகளை அவர் வெறுத்தார். புலம் பெயர்ந்த மண்ணில் தமிழ் நிலைக்க வேண்டும் என்பதில் தன்னாலான முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். கனடாவில் உள்ள எந்த மேடையிலும்; நாங்கள் எடுத்த சிறுவர்களுக்கான ‘தமிழ் ஆரம்’ காணொளி பற்றி அவர் சொல்ல மறந்ததில்லை. யாருடைய மனதும் நோகாமல் எல்லோரையும் அரவணைத்துச் செல்லக் கூடியவர். குறித்த நேரத்திற்கு முன்பாகவே விழாவிற்கு வந்து நிற்பார். விழா முடியும் வரை காத்திருப்பார். எங்களுடைய பிறந்த நாட்களில் அதிகாலையில் எங்களை வாழ்த்துவதற்கு என்றும் அவர் மறந்ததில்லை. 1991 இல் தமிழ் மொழியை ஒரு பாடமாக கல்விச் சபையில் கற்பிப்பதற்கு முன்னின்று பாடுபட்டார். 1995 ஆம் ஆண்டு இவரது மணிவிழாவை மிகவும் சிறப்பாகக் கொண்டாடினார்கள். ‘ஒரு அதிபரின் கூரிய பார்வை’ என்ற நூல் அப்போது வெளியிடப்பட்டது. 1998 இல் ‘பெற்றோர் பிள்ளைகள் உளவியல்’ என்ற நூல் வெளியிடப்பட்டது. 2000 ஆண்டு மாறன் மணிக் கதைகள் நூல் வெளியிடப்பட்டது. 2008 ஆம் ஆண்டு மாறன் மணிக்கதைகள்-2, மனம் எங்கே போகிறது, திறவு கோல், ஆகிய நூல்கள் வெளியிடப்பட்டன. புலம் பெயர்ந்த சமூகத்திற்கு முக்;கியமான ஆலோசகராக இருந்த அவர் இன்று எங்கள் மத்தியில் இல்லை என்பது இந்த மண்ணில் நடக்கும் வேண்டாத சில நிகழ்வுகளில் இருந்து பலராலும் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.


அதிபர் மூலம்தான் எனக்குப் பல இலக்கிய நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள். கனடா தமிழ் எழுத்தாளர் இணையம் எனது 25 வருட இலக்கிய சேவையைப் பாராட்டி விழா எடுத்த போது அரங்கம் நிறைந்த சபையில் என்னை வாழ்த்த வந்திருந்தவர்களில் ஏறத்தாள 50 வீதமானவர்கள் அவரது நண்பர்களே. அந்த அளவிற்கு அவர்மீது எல்லோரும் மதிப்பு வைத்திருந்தார்கள். சென்ற இடமெல்லாம அவரிடம் படித்த மாணவர்களே வரவேற்றார்கள். அவர் வாழும் பொழுதே அவரைக் கௌரவிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் கனடா தமிழ் எழுத்தாளர் இணையத்திற்கு இருந்தாலும் அது அப்போது சாத்தியப் படவில்லை. ஆனாலும் சென்ற வருடம் அவருக்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது கொடுத்து கௌரவித்திருந்தது. இங்கே உள்ள ஒவ்வொரு வானொலிகளும், ஊடகங்களும் அவரது மறைவுக்கு அஞ்சலி செலுத்தியிருந்தன. லண்டனில் இருந்து ஒலிபரப்பாகும் நடாமோகனின் வானொலியில் நகுலா சிவநாதன் அவர்கள் எங்கள் அதிபருக்கு கண்ணீர் அஞ்சலி என்ற ஒரு மணி நேர நிகழ்ச்சியை நடத்தியிருந்தார். அதே போல அவுஸ்ரேலியாவில் இளலிங்கம் அவர்கள் வானொலியில் அஞ்சலி நிகழ்ச்சி ஒன்றை நடத்தியிருந்தார். பிரான்ஸ் ரி.ஆர்.ரி வானொலியிலும் பிராஸ் பழையமாணவர்கள் அஞ்சலி உரை நிகழ்த்தி அதிபரின் நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இதுபோல நண்பர்கள், மாணவர்கள் என்று பலரும் இரங்கல் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்கள். 25 வருடங்களுக்கு முன் இந்த மண்ணில் மகாஜனக்கல்லூரி பழைய மாணவர் சங்கத்தை அதிபர் ஆரம்பித்து வைத்தார். இன்றும் சங்கம் சிறப்பாக இயங்கி வருகின்றது.


பிரிவுத் துயர் என்றால் என்ன என்பதை அவரது பிரிவைத் தொடர்ந்து  எனக்கு வந்த தொலைபேசி அழைப்புகளிலும், மின்னஞ்சலிலும், முகநூலிலும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. முதலில் மனைவியை, பின் மகனை அதன்பின் பெற்றதாயை அடுத்தடுத்து இழந்த போதும் அவர் மனம் தளர்ந்து போகவில்லை. அந்த சோகத்தை மறப்பதற்காகவே அவர் வெளியே வந்து பூந்தோட்டத்தில் தனது கவனத்தைச் செலுத்துவார் இல்லாவிட்டால், இலக்கிய ஒன்று கூடலில் கலந்து கொள்வார். வார இறுதி நாட்களில் விழாக்களுக்குச் செல்லும் போதும் திரும்பி வரும் போதும் நிறைய விடையங்களை நாங்கள் பேசிக் கொள்வோம். சின்ன வயதில் இருந்தே ஒன்றாய் பழகியதால், பலனுள்ள பல விடையங்களை அவரிடம் இருந்து நான் தெரிந்து கொண்டேன். எனது பிள்ளைகளோடு கூட ஒரு நண்பரைப் பேலவே பழகுவார். அவர்கள் செய்யும் சின்ன விடையங்களைக் கூட அவர் பாராட்டுவார். சினிமா பற்றி, விளையாட்டுத் துறை பற்றி, அரசியல் பற்றி எல்லாம் உரையாடல் அமைந்திருக்கும்.
‘தோன்றில் புகழோடு தோன்றுக’ என்று குறள் சொல்வது போல புகழோடு தோன்றிய ஒருவர்தான் எங்கள் அதிபர் பெர் கனகசபாபதி அவர்கள். ‘நேற்றிருந்தார் இன்னிறில்லை’ என்பது இயற்கையின் நியதி. ஆனாலும் அவர் எங்களோடுதான் இருப்பார். அவரது நினைவுகள் எம்மோடு, எங்கள் உயிர்த் துடிப்பில் எப்போதும் கலந்திருக்கும். அவர் எங்களோடு வாழ்கிறார் என்பதை என்றென்றும் உறுதிப்படுத்த ‘குறித் நேரத்திற்கு ஓரிடத்திற்குச் செல்வது’ என்ற அவரது கொள்கையை இந்த மண்ணில் நாமும் கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்கின்றோம். அதுவே நாம் அவருக்குத் தரும் இறுதி மரியாதையாகவும் இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகின்றேன். அவரது ஆத்தமா சாந்தியடைய இறைவனை வேண்டிப் பிரார்த்திக்கின்றேன்.



(எழுத்தாளர் குரு அரவிந்தனின் அஞ்சலி உரையில் இருந்து)
kurusilver25@gmail.com




writer Kuru Aravinthan

Kanex's Daughters Manivillee - Manimoli

Student Dr. Senthilmohan

First Student Dr. Kathir Thurisingam

Uthayan editor R.N. Logendralingam

Canada OSA President Gowripalan.



Mr.T. Sivapalu

Dr. Balasundram


Monday, December 28, 2015

Diwali, Christmas, New Year & Thai Pongal






Screen Of Peel Community Association (SOPCA) celebrated 
Diwali, Christmas, New Year & Thai Pongal on Dec 27, 2015, at 
Square One older adult Centre, Mississauga.




This Distinguished Service Award to Mr. Kuru Aravinthan for his outstanding achievements in the literary field as an Award winning writer, Critic, Play wright and publisher for over 25 years in Canada.






சொப்கா மன்றத்தின் தீபாவளி நத்தார் புதுவருட, தைப்பொங்கல் விழா மிகவும் சிறப்பாக ரொறன்ரோவில் நடைபெற்றது.




அந்த விழாவில் எழுத்தாளர் குரு அரவிந்தன் அவர்களுக்கு அவரது 25 வருட கனடிய இலக்கிய சேவையைப் பாராட்டி விருது கொடுத்துக் கௌரவித்தனர்


Councillor Ron Starr, AJ Jesuthasan, Fomer MP Rathika, Kuru Aravinthan.
தமிழ் மிரர் ஆங்கிலப் பத்திரிகையின் பிரதம ஆசிரியர் சாள்ஸ் தேவசகாயம் அவர்கள் பிரதம விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டார்



விழாவின் சில படங்களை இங்கே தருகின்றோம்.

Thank you so much everyone for your kind wishes!

And a special thank you to SOPCA youth and Committee members.

This award is truly a reflection of your respect and support. Moreover,

it has been a pleasure working with each and every one of you.

I truly appreciate your encouragement throughout the past few years.

Thank you once again and wishing you all a Happy New Year.






























































































































Monday, December 21, 2015

Story- Avala Sonnal

                   
                           
                   Kuru Aravinthan






Sunday, December 20, 2015

STAR WARS: The Force Awakens








"Star Wars: The Force Awakens" brought in a galactic $238 million over the weekend,
making it the biggest North American debut of all time according to studio estimates on Sunday.

The Walt Disney Co. earnings destroy the previous opening record set by Universal's "Jurassic World," which drew $208.8 million this summer.





Harrison Ford is an American actor and film producer.

John Boyega, Actor: Attack the Block. John Boyega was born on March 17, 1992 in Peckham, London, England. He is an actor

Daisy Jazz Isobel Ridley is an English actress. She is best known for starring as Rey in the 2015 film Star Wars



சிறுவர்கள் மட்டுமல்ல பெரியவர்களும் பார்த்து இரசிக்கக் கூடிய படமாக இருக்கின்றது. முதல் வாரத்திலேயே அதிக வருவாயைப் பெற்ற படமாகவும் இது இருக்கின்றது. முதலாவது தொடர் 1977 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. இது 7வது தொடராகும்.

Saturday, December 5, 2015

Anbuneri -Short Story - Kuru Aravinthan



துன்பம் நேர்கையில்..! 

(குரு அரவிந்தன்)

(ஈழத்தில் யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, குறிப்பாக குடும்பத் தலைவனை இழந்து நிர்க்கதியாய் இருப்பவர்களுக்கு உதவும் நல்ல நோக்கத்தோடு செயற்படும் அன்பு நெறிக்காகப் புனையப்பட்ட சிறுகதை)

சீதா..!
யாரோ வாசலில் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது.

அவள் கனவிலிருந்து வெளிவந்து கண் விழித்துப் பார்த்தாள். தட்டிக்குள்ளால் நுழைந்த வெளிச்சம் கண்ணுக்குள் பட்டுத் தெறித்ததிலிருந்து விடிந்து போயிருப்பது தெரிந்தது.
‘யாராய் இருக்கும்..?’ நெஞ்சில் ஒருவித பய உணர்வு சட்டென்று தேங்கி நின்றது.
மீண்டும் அதே குரல் கேட்டது. கவனமாகக் காது கொடுத்துக் கேட்டாள், பெண் குரல், பக்கத்து வீட்டு ரேவதி மாமியின் குரலாகத்தான் இருக்கும் என்ற நினைப்போடு அவசரமாக எழுந்து சோம்பல் முறித்து, கூந்தலை அள்ளி முடிந்து கொண்டாள். 

இப்போதுதெல்லாம் முன்புபோலப் பயப்பட வேண்டியதில்லை. நாட்டில் நடப்பதைப் பார்த்தால், ஆட்சி மாறினாலும் அதிகாரம் மாறாமலே இருப்பது போன்ற ஒருவித பிரேமை தோன்றலாம். ஆனாலும் என்ன நடக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. முன்பெல்லாம் யாராவது அழைத்தாலே பயம் பிடித்துக் கொள்ளும். வாசல்வரை வந்து அழைத்துச் சென்றால், அப்புறம் பிணமாகத்தான் வீடு வரவேண்டும். இல்லாவிடால் தொலைந்து போனவர்களின் பட்டியலில் இடம் பெறவேண்டும். எதுவாக இருந்தாலும் முடிவு என்னவென்பதை வந்தவர்களே தீர்;மானிப்பார்கள். எஞ்சியிருக்கும் நீங்கள்தான் அந்த இழப்பின் வலியைக் காலமெல்லாம் சுமக்க வேண்டிவரும். 

இவளது கணவனையும் ஒரு நாள் அதிகாலையில் இப்படித்தான் வெளியே வரும்படி அழைத்துக், கூட்டிச் சென்றார்கள். அப்புறம் கணவனுக்கு என்ன நடந்தது, இருக்கிறானா இல்லையா என்றுகூட இதுவரை தெரியவில்லை. சித்திரவதை முகாமுக்கு அவனைக் கொண்டு சென்றதாகவும் கதைகள் அடிபட்டன. ஒரே நாளில் அவளது தலைவிதி மாற்றப்பட்டிருந்தது. கைக்குழந்தையோடு தனித்துப் போன அவளது வாழ்க்கை இதுவரை அர்த்தமற்றதாய் போயிருந்தது. சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் இதுவரை காலமும் அவள் பட்ட அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. குழந்தைக்காகவாவது வாழவேண்டும் என்று அவள் உறவுகளால் நிர்பந்திக்கப் பட்டாள். வருமானத்திற்கு எங்கே போவது, அதுவே பெரிய தொரு கேள்விக்குறியாய், பூதாகரமாக கண்முன்னால் பயம் காட்டியது. யுத்த சூழலில் யாரும் வலிய வந்து உதவுவதற்கு முன்வரவில்லை. தெரியாத வேலை என்றாலும், இன்னும் ஒரு உயிர் வாழவேண்டுமே என்ற ஆதங்கத்தோடு அடுத்த நேரக் கஞ்சிக்காகக் கூலி வேலைக்கும் சென்றாள். ஆனாலும் என்னதான் மறக்க நினைத்தாலும்,  அவளது கணவனை அன்று அழைத்துச் சென்ற அந்த வெள்ளைவான் மட்டும், யமதர்மனின் எருமைமாடுபோல, அவள் கண்ணுக்குள் அடிக்கடி நிழலாடிக் கொண்டே இருந்தது.

காலம் எப்படி எல்லாம் மனித மனங்களை மாற்றிவிடுகின்றது. நல்லவன் கூடாதவனாகவும், கூடாதவன் நல்லவனாகவும் பட்டியலில் இடம் பெற்றுவிடுவது காலத்தின் கோலம்தான். காலம் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது என்பது போல, எப்படியோ இழுத்துப் பறித்து நடந்த தேர்தலால் அரசியல் பட்டியலும் இப்போது மாறிவிட்டது. நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அவளால் இழப்பை முற்றாக மறக்க முடியாவிட்டாலும், இப்போதெல்லாம் கொஞ்சம் நிம்மதிப் பெருமூச்சாவது விடமுடிகின்றது.

ஆழ்ந்த சிந்தனையோடு வெளியே வந்து பார்த்தாள். மாமியுடன் இன்னும் இருவர் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தனர்.
‘என்ன மாமி, காலங்காத்தால.. என்ன விஷயம்..?’ குரலில் அவளையறியாமலே ஒருவித பதட்டம் கலந்து வந்தது.
‘விஷயம் இருக்கு, அதுதானே வந்தனாங்கள்’ என்றாள் மாமி.
ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்தாள், மாமியின் வார்த்தைகளில் பதட்ம் இருக்கவில்லை. அருகே இரண்டு பேர் நன்றாக உடுத்தபடி, புன்னகையோடு நின்றிருந்தார்கள். வெளிநாட்டவர்போல தெரிந்தார்கள்.

‘சீதா, இவங்க கனடாவில் இருந்து வந்திருக்கிறாங்கள்’ என்று மாமி அறிமுகப்படுத்தினாள்.
கையுயர்த்திக் கும்பிட்டு, சைகையாலே வணக்கம் சொன்னாள். அவர்களும் அப்படியே செய்தார்கள்.
‘அக்கா, நாங்க அன்பு நெறியில இருந்து வந்திருக்கிறோம்.’
‘அன்பு நெறியா, கனடாவில இருக்கிற அன்பு நெறியா?’ அவளது விழிகள் விரிந்து ஒரு கணம் நிலைத்து நின்றன.
‘ஓம், அங்கையிருந்துதான் வாறம், உங்களுக்கு அன்பு நெறி பற்றித் தெரியுமாக்கா?’
‘ஓம் ஓம் என்ன நீங்கள், தெரியுமா எண்டு கேட்டிட்டீங்க, ஒண்டுமே தெரியாமல் இருந்த எனக்கு தங்கட செலவில தையல் வகுப்பு நடத்தி எனக்கு பாடம் சொல்லித் தந்தது அவைதானே..!’
‘ஓ அப்படியா, மறந்து போயிடுவீங்களோ எண்டு பார்த்தேன், நல்ல விஷயத்தை ஞபகம் வைச்சிருக்கிறீங்கள்.’

‘அவை செய்த உதவியை எப்பிடி மறக்கமுடியும். இப்ப கூழோ கஞ்சியோ குடிக்க அவை சொல்லித் தந்த இந்த தையற்கலைதானே எனக்கு உதவியாய் இருக்கு’ என்றாள்.
என்னக்கா சொல்லுறீங்க, தையல் செய்ய உங்களுக்கு விருப்பமாக்கா?
‘தினக்கூலிக்கு தைக்கப் போறனான். உண்மையாகவே இதுதான் சாப்பாட்டிற்கு எனக்கு மட்டுமில்லை, இங்கை இருக்கிற என்னைப் போன்றவைக்கும் வருமானம் தருகுது, எவ்வளவு நாளைக்கோ தெரியாது. என்னைப்போல நிறையப் பெண்கள் இங்க குடும்பத் துணையில்லாமல் இருக்கினம். அதுசரி உங்களை வெளியாலை வைச்சுக் கதைச்சுக் கொண்டிருக்கிறன், உள்ள வங்கோ.’ சீதா அவர்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்று உட்கார வைத்தாள்.

அவர்கள் வந்த வழியெல்லாம் யுத்தத்தின் பாதிப்பை அவதானித்துக் கொண்டுதான் வந்தார்கள். வசதி உள்ளவர்கள் வசதி அற்றவர்களுக்கு தங்களால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டும் என்ற நல்ல நோக்கத்தோடுதான் இந்தத் திட்டத்தை ஆரம்பித்தார்கள். கனடிய வர்த்தகப் பிரமுகர்கள் அவர்களுக்கு நிறையவே உதவி செய்தார்கள்.
‘அப்ப உங்களுக்கு வேற வேலையே தெரியாதாக்கா?’

‘இந்தக் கிராமத்திலா, வேறை என்ன கூலி வேலைக்குத்தான் போகலாம்’ 
‘இல்லை அக்கா, இதுக்காகத்தான் இந்;த தையல் பயிற்சியை முதல்ல கிழக்கு மாகாணத்தில பாதிக்கப்பட்டவைக்குத் தந்தனாங்கள். அது உங்களுக்குப் பயன்பட்டிருக்கு என்று தெரியுது. ஆதனால நாங்கள்  உங்களுக்கு ஒரு நல்ல சேதி கொண்டுவந்திருக்கிறம்.’

‘எனக்கா நல்லசேதி, அப்பிடி என்றால் என்ர புருசன் உயிரோட இருக்கிறாரா?’ அவள் முகத்தில் எதையோ எதிர்பார்த்த, பொங்கி வந்த ஆர்வத்தோடு அவர்களைப் பார்த்தாள்
‘இல்லை அக்கா அதுபற்றி எங்களுக்கு உண்மையாகவே தெரியாது, ஆனால் உங்கள் எதிர்காலம் வளமாய் இருக்க வேணும். ஆதனால நாங்கள் ஒரு திட்டத்தோட வந்திருக்கிறம்’

‘என்ன ராசா, என்ன திட்டம், சொல்லுங்கோ’

‘நாங்கள் உங்களுக்கு தவணை முறையில் பணம் கட்டக்கூடியதாகத் தையல் மெசின் ஒன்று வாங்கித் தரப்போறம்’

‘தையல்மெசினா.. எனக்கா..?’ அவள் நம்ப முடியாமல் ஆச்சரியமாய் அவர்களைப் பார்த்தாள் 

‘அதாவது நாங்கள் உங்களுக்கு மட்டுமல்ல, எங்கட திட்டத்திலை தையல் படித்தவர்களுக்கு கடனாக ஒரு தையல் மெசின் தரப்போகிறம். நீங்களே அதை வைச்சுப் பிழைக்கலாம். மாதாமாதம் வருகிற வருமானத்தில தவணைப் பணத்தை கட்டி முடிச்சால் போதும்.’

‘உண்மையாவா?’

‘ஓம், இந்தத் திட்டத்தின்படி, நீங்கள் கடனைக் கட்டி முடிச்சதும் அந்தப் பணத்தை எடுத்து தேவையான இன்னுமொருவருக்கு உதவி செய்ய நினைச்சிருக்கிறம்.’
இப்படியும் மனிதர்களா, அதுவும் வெளிநாட்டில் இருந்து வந்து எங்களுக்கு உதவி செய்கிறார்களா? உணர்ச்சி வசப்பட்டதில் அவளது கண்கள் கலங்கின.

‘நீங்கள் எல்லாம் இந்த மண்ணைவிட்டுப் போனபோது நாங்க உங்களைப்பற்றித் தப்பாய் பேசினோம். ஆனால் இப்போதுதான் புரியுது, நல்ல மனசு படைத்த வெளிநாட்டில் இருக்கும் உங்களைப் போன்றவர்களால்தான் நாங்கள் இந்த மண்ணில் மானத்தோடு நிம்மதியாய் வாழமுடியுது.’ வார்த்தைகள் விம்மலோடு வெளிவந்தன.

‘இல்லை அக்கா, எங்கட உடன் பிறப்புகளுக்கு எங்களால முடிஞ்ச அளவு உதவியைச் செய்யிறம், அவ்வளவுதான்.’

‘உதவி என்று செய்யிறத்திற்கும் நல்ல மனசு வேணுமெல்லே, நீங்கள் எவ்வளவோ தூரத்தில இருக்கிற கனடாவில இருந்தாலும் உங்கட சிந்தனை எல்லாம் எங்களோடதான் இருக்குது எண்டு இப்பதான் எங்களுக்கும் புரியுது.’

‘இது எங்கட இனத்திற்குச் செய்ய வேண்டிய எங்கட கடமையக்கா. தனித்தனியாய் செய்யாமல் ஒன்றாய் சேர்ந்து ‘அன்பு நெறி’ என்ற பெயரிலை செய்யிறம். நாங்க மட்டுமல்ல, எங்கட அடுத்த தலைமுறையும் கட்டாயம் தொடர்ந்து இதைச் செய்யும்.’

‘ஒரு நிமிசம் இருந்து தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போங்கோ’ என்று சொன்ன சீதா சமயல்கட்டு நோக்கி நடந்தாள்.

அவர்களின் பார்வை சுவரில் மாட்டியிருந்த அந்தப் படத்தில் பதிந்தது. ஒரு அழகான பட்டுத் துணியில் சீதாவின் தையற்கலைக்கு அடையாளமாகவோ, அல்லது நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடகவோ வண்ண நூல்களின் தையல் வேலைப்பாட்டோடு கூடிய வாசகம் அடங்கிய பிறேம் கண்ணில் பட்டது. தையற்கலை தெரிந்த பெண்கள் உள்ள எல்லா வீட்டிலும் யுத்தத்திற்கு முந்திய அந்த நாட்களில் ‘வெல்கம்’ என்றோ அல்லது வேறு வாசகம் கொண்ட எழுத்துக்கள் தைக்கப்பட்டோ இதுபோல சுவரில் ஏதாவது பிறேம் அழகுபடுத்திய ஞாபகம் வந்தது. அங்கே இருந்த அந்த வாசகத்தை மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தார்கள்.

‘இடுக்கண் களையுமாம் அன்பு நெறி’

பழைய வாழ்க்கை திரும்பிவிட்டது போல, இவர்களின் கண்கள் கலங்கிப் போனது. சீதா சுடச்சுட கொண்டு வந்து கொடுத்தது வெறும் தேத்தண்ணி எண்டாலும், பாதிக்கப்பட்ட அவர்களுக்கு எங்களால் முடிந்த உதவியைச் செய்கிறோம் என்ற திருப்தியில் இவர்களின் மனசெல்லாம் இனிப்பாய் நிறைந்து போனது.

(நன்றி: அன்பு நெறி ஆண்டு மலர்)


Thursday, December 3, 2015

KAVITHAI GREETINGS - தீராத எழுத்துத் தீபங்களோடு..

KAVITHAI GREETINGS    தீராத எழுத்துத் தீபங்களோடு..















Monday, November 30, 2015

SIVARANJANI - MOVIE

MOVIE - SIVARANJANNI

SCREEN PLAY : KURU ARAVINTHAN

 குரு அரவிந்தனின் திரைக்கதை வசனத்தில்
                        சிவரஞ்சனி











Friday, November 27, 2015

Kalki- Story - POTHI MARAM

போதி மரம்





குரு அரவிந்தன்

'அவள் கசக்கப்பட்ட மலராய் அலங்கோலமாய் கட்டிலில் மயங்கிக் கிடந்தாள். மார்பகம் நனைந்திருந்தது. ‘அம்மா’ என்று அவள் அப்போது எழுப்பிய அந்த அவலக் குரல் கூட குழந்தையின் அழுகைக்குள் புதைந்து போயிற்று...'
.



திகாலையின் மங்கிய இருட்டில் பனிக்குளிரைக் கிழித்துக் கொண்டு அருகே உள்ள பௌத்த விஹாரையிலிருந்து ஒலிபெருக்கியில் 'பிரித்" ஓதும் சத்தம் அந்த இராணுவ மருத்துவமனைக்குள் எதிரொலித்தது.

புத்தம் சரணம் கச்சாமி
தம்மம் சரணம் கச்சாமி
சங்கம் சரணம் கச்சாமி..!

அந்த மருத்துவ மனையில் தூக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த பண்டா ‘நான் ஒரு நல்ல பௌத்தனா?’ என்று தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொண்டான். ‘இல்லை’ என்ற அவனது மனச்சாட்சியின் பதில் அவன் மனதைக் குடைந்து கொண்டே இருந்தது.
‘நான் ஏன் இப்படிச் சாக்கடைப் புழுவாய் மாறினேன்? நாட்டுப்பற்றா? மதவெறியா? இல்லை மொழிவெறியா?’

எதுவுமே இல்லை! குடும்பத்தின் வறுமை தான் அவனை இராணுவத்தில் தொழில் புரிய இழுத்து வந்தது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அவனுக்குப் பள்ளிப் படிப்பு அதிகம் வரவில்லை. அவனது கட்டுமஸ்தான உடம்பிற்கு இந்தத் தொழில் ஒன்றுதான் அந்த நேரம் ஏற்றதாக இருந்தது. எனவே தான் வேறுவழியில்லாமல் இராணுவத்தில் சேர்ந்தான். அவன் இராணுவத்தில் சேர்ந்த காலத்தில் தினமும் பயிற்சி செய்வதுஇ சாப்பிடுவதுஇ தூங்குவதுஇ போன்றவை தான் இராணுவத்தின் தொழிலாக இருந்தது. எப்போதாவது எங்கேயாவது மழை வெள்ளமென்றால் அங்கே போய் மக்களுக்கு உதவி செய்வார்கள். அவ்வளவுதான். எந்த ஒரு லட்சியமும் இல்லாமல் இப்படித்தான் அவனது இராணுவ வாழ்க்கை ஆரம்பமானது.


 ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நாட்டில் நடைபெற்ற இனக்கலவரம் அவனால் மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவமாகிவிட்டது. தமிழர்களின் சொத்துக்கள் சூறையாடப்பட்டு தமிழ்ப் பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்ட போது வீதிக்காவல் கடமையில் அவன் நின்றிருக்கிறான். கொள்ளை அடித்தவர்கள் தனது இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் இவற்றைக் கண்டும் காணாதது போல அவன் இருந்திருக்கிறான். அன்றுதான் முதன்முதலாக அவனும் இப்படியான அநியாயத்திற்குத் துணைபோனான். அப்புறம் எத்தனையோ தடவைகள் இப்படியான அநியாயங்கள் நடக்கும் போதெல்லாம் தவறு என்று தெரிந்தும் வாய்மூடி மௌனமாய் இருந்திருக்கிறான்.



மண்ணாசைஇ பொன்னாசைஇ பெண்ணாசை இவையெல்லாம் மனிதனின் அழிவிற்காக ஏற்பட்ட ஆசைகள்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். மாற்றான் வீட்டு  மண்ணை ஆக்கிரமிக்க அரசு ஆசைப்பட்ட போது சேவை காரணமாக மறுக்க முடியாமல் அவனும் அங்கே கடமைக்குப் போனான். ஆக்கிரமித்த நிலத்தில் கால் பதித்த கட்டுப்பாடற்ற இராணுவம் தான்தோன்றித் தனமாய் அங்கே நடக்க முற்பட்டது. வறுமையில் வாடிய அப்பாவி மக்கள் துப்பாக்கி முனையில் பலவந்தமாய் அடக்கப்பட்டனர். காய்ந்து கிடந்த இளமைகள் அடங்காத ஆசைகளோடு பொன்னுக்கும்இ பெண்ணுக்கும் ஆசைப்பட்டு அலைந்தன. ஆகமொத்தமாக தீராத ஆசைகளோடுதான் அந்த இராணுவம் அங்கே களம் புகுந்தது.

அன்று வீதிச் சோதனைக்காக உயர் அதிகாரியோடு அவனும் வேறு சிலரும் சென்ற போது தான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. வீதிக்குக் குறுக்கே யாரோ கற்பாறை ஒன்றை நகர்த்தி இருந்தார்கள். பாதைத் தடை காரணமாக சந்தேகத்தின் பேரில் அருகே உள்ள வீடுகளைச் சோதனை போட்டார்கள். அப்போது தான் மங்கிய வெளிச்சத்தில் ஜன்னல் வழியாக அவள் முகம் அங்கே தெரிந்தது. கட்டில் விளிம்பில் தலை குனிந்தபடி அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அவளிடம் ஒரு கவர்ச்சி தெரிந்தது. அந்த அழகை அவளுக்குத் தெரியாமல் வெளியே நின்றபடி அவன் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென வாசற் கதவை உதைத்துக் கொண்டு உயரதிகாரி உள்ளே நுழைவதையும் அவள் பயத்தோடு திடுக்கிட்டு எழுந்து நிற்பதையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது. அவள் மடியில் இருந்த குழந்தையைத் தூக்கி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அவன் நல்ல நோக்கத்தோடு உள்ளே வரவில்லை என்பதை அவனது பார்வையில் இருந்தே அவள் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அவசரமாக முந்தானையை இழுத்து திறந்த மார்பை மறைக்க முயற்சி செய்தாள். அவள் இருந்த கோலமும் தனிமையும் உயரதிகாரியை வெறி கொள்ளச் செய்திருக்க வேண்டும். அவளைப் பிடித்திழுத்து மூர்க்கத் தனமாய் கட்டிலில் உயரதிகாரி தள்ளிய போதுதான் ‘மது குடித்தால் தான் வெறிக்கும் மாது பார்த்தாலே வெறிக்கும்’ என்று அந்த உயரதிகாரி அடிக்கடி சொல்வது அவனுக்கு நினைவிற்கு வந்தது. ‘அம்மா’ என்று அவள் அப்போது எழுப்பிய அந்த அவலக் குரல் கூட குழந்தையின் அழுகைக்குள் புதைந்து போயிற்று.

உயரதிகாரி காரியம் முடிந்து வெளியேறியதும் அவன் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான். அவள் கசக்கப்பட்ட மலராய் அலங்கோலமாய் கட்டிலில் மயங்கிக் கிடந்தாள். மார்பகம் நனைந்திருந்தது. பால்வடிந்த வாயோடு பச்சைக்குழந்தை தரையில் வீரிட்டுக் கொண்டிருந்தது. இதையெல்லாம் சகிக்க முடியாமல் கண்களை மூடிக் கொண்டவன் ‘லெட்ஸ் கோ’ என்ற உயரதிகாரியின் கட்டளைக்குப் பணிய வேண்டிவந்தது. ஆனாலும் கடமையின் நிமிர்த்தம் அவன் மீண்டும் மௌனம் காத்தான்.

அந்தத் தாய் அன்று போட்ட சாபமோ என்னவோ ஆனையிறவுச் சமரின் போது அவர்கள் ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்த முகாம் முற்றுகை இடப்பட்டது. அவர்கள் தண்ணீரில்லாமல் நாவறண்டு உயிருக்குப் போராடியதும் முகாமை விட்டுத் தப்பிப் பின்பக்கமாய் ஓடும்போது தாங்களே முகாமின் பாதுகாப்பிற்காக புதைத்து வைத்த கண்ணி வெடியில் சிக்கி உயரதிகாரி பலியானதும்இ அவனது கால் ஊனமானதும் அவனால் மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சியாகும்.

முகாமை விட்டுத் தப்பி ஓடும் போது தான் மரணம் அவனைப் பின்னால் துரத்துவது அவனுக்குப் புரிந்தது. இந்த உலகில் வாழப்போவது சிறிது காலம் தான் என்று அவனுக்கு தெரிந்த அடுத்த நிமிடமே மரணபயமும் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டது. அது கூட அவனது ஒரு கால் கண்ணிவெடியில் சிக்கி ஊனமுற்ற போது தான் அப்படி அவனுக்குச் சிந்திக்கத் தோன்றியது. காலின் வலியை விட மனசுதான் அதிகம் வலித்தது.

இந்தக் குறுகிய காலத்திற்குள் மொழிவேற்றுமைஇ மதவேற்றுமைஇ ஜாதிவேற்றுமை போன்ற பல விதமான வேற்றுமைகளை அவன் சந்தித்து இருக்கிறான். இந்த வேற்றுமை உணர்வுகள் தானே மனிதனை மிருகமாக்கி ரத்த வெறி பிடித்து அவர்களை அலைய வைக்கிறது. வேண்டாம்இ வேற்றுமை ஒன்றுமே வேண்டாம்! இப்போதைக்கு அன்பு என்கிற இயற்கையின் மொழியைப் புரிந்து கொண்டாலே அவனுக்குப் போதும் போல இருந்தது!

‘அன்பு’ என்றதும் அவனது உடம்பு சிலிர்த்துக் கொண்டது. அன்பாலே முடியாதது ஒன்றுமில்லை. அது ஒரு இன்ப ஊற்று. என்றுமே வற்றாத ஒரு ஜீவநதி. போதிமரத்தின் கீழ் உட்காராமலே அவனுக்கு சிறிது சிறிதாக ஞானம் பிறந்தது.

இராணுவத்திடம் இருந்து வந்த ‘விரும்பினால் மறுபடியும் சேவைக்கு வரலாம்’ என்ற அழைப்புக் கடிதம் அவனை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்தது. யுத்தம் என்ற போர்வையில் ஒன்றுமே அறியாத அப்பாவிகளின் உயிரைப் பலி எடுக்கவா இந்த அழைப்பு?

சின்ன வயதில் படித்த யுத்த வெறி பிடித்த அசோகச் சக்கரவர்த்தியின் சரித்திரம் கண் முன்னால் விரிந்து நின்றது. புத்தபிரானும் பிறப்பால் ஒரு இந்து தானே! அவர் புனித பூமியில் அவதரிக் காவிட்டால் நானும் ஒரு இந்துவாக இருந்திருப்பேனோ? அன்று அந்தப் பெண் ‘அம்மா’ என்று கத்தாமல் ‘அம்மே’ என்று எனது மொழியில் அவலக்குரல் எழுப்பி இருந்தால் உதவிக்கு ஓடியிருப்பேனோ? ஒருவேளை ஊமையாகப் பிறந்திருந்தால் நான் என்ன மொழி பேசியிருப்பேன்? மொழி எல்லாம் ஊமையானால்;;;..? அவனது சிந்தனைகள் விரிந்து கொண்டே போகக் கலங்கிக் கிடந்த மனம் தெளிவானது.

அவன் தனது இராணுவ உடையைக் கழைந்து விட்டு காவி உடை அணிந்து கொண்டான். ஆயுதத்தைக் கிழே போட்டுவிட்டு அகிம்சையைக் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டான். கறை படிந்த உடம்பு தூய்மையானது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. இனி மனிதநேயம் ஒன்றே தனது லட்சியம் என்று எண்ணியவனாய் அருகே உள்ள பௌத்தசாலையை நோக்கி நொண்டிக் கொண்டே நடந்தான்.

வானத்தைப் பார்த்துப் பழகிப்போன அவன் அனிச்சையாக நிமிர்ந்து பார்த்தான். யுத்த மேகங்கள் கலைந்து போக வானத்து இரைச்சல் அடங்கிப் போயிருந்தது. அவனது மனதைப் போல நீண்ட நாட்களின் பின் கீழ்வானம் வெளித்திருந்தது. தொலைவானத்தில் காலைச் சூரியனின் கதிரெளியில் வெள்ளைப் புறாக்கள் சுதந்திரமாய் சிறகடித்துப் பறப்பதைப் பார்க்கக் காயப்பட்ட மனதிற்கு இதமாக இருந்தது.

பௌத்த மடத்தை அடைந்த போது அதன் வாசற் கதவு இழுத்து மூடப்பட்டிருந்தது. போதி மரத்தின் கீழ் காவி உடை ஒன்று மடித்து வைக்கப் பட்டிருந்தது. பௌத்த பிக்குவினால் எழுதப் பட்ட வாசகம் ஒன்றும் அங்கே பார்வைக்கு வைக்கப் பட்டிருந்தது.
‘தமிழர்களை வென்றெடுக்கும் யுத்தத்தில் பங்கு கொள்வதற்காக நான் இராணுவத்தில் சேர்ந்து ஆயுதம் ஏந்திப் போராடப் போகிறேன்.’

நிழல் நிஜமாக  நிஜம் நிழலானது!


Feedback:


Dear Kuru Anna,
Congratulations for  all your  great achievements,  world wide praise and recognition.
 I have read your  writings with keen interest. 
Very touching stories and  high light the plight of our tamils.
 Wishing you for more and more  success in future.
Thank you.
Kind Regards
Velalagan

Tamil Mirror - The Spark of Divinity