Friday, February 27, 2015

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் - Innum Konjam Neram


பிடித்த பாடல் வரிகள்:


இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே
இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே



இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே
இன்னும் பேச கூட தொடங்கலையே
நெஞ்சமும் கொஞ்சமும் நெறயலையே
இப்போ என்ன விட்டு போகதே என்ன விட்டு போகதே
இன்னும் பேச கூட தொடங்கலையே
நெஞ்சமும் கொஞ்சமும் நெறயலையே
இப்போ மழை போல நீ வந்தால் கடல் போல நான் இருப்பேன்

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே

இதுவரைக்கும் தனியாக என் மனசை
அலையவிட்ட அலையவிட்ட அலையவிட்டாயே
எதிர்பாரா நேரத்துல இதயத்துல
வலையவிட்டு வலையவிட்டு வலையவிட்டாயே
நீ வந்து வந்து போயேன் அந்த அலைகளை போல
வந்தா உன் கையுல மாட்டிக்குவேன் வளையலை போல
உன் கண்ணுக்கேத்த அழகு இரு காத்திருடா கொஞ்சம்
உன்ன இப்படியே சேர்ந்தாலும் தித்திக்குமே நெஞ்சம்

இன்னும் கொஞ்சம் காலம் பொருத்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் சொல்லு கண்ணே
இன்னும் கொஞ்சம் காலம் பொருத்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் சொல்லு கண்ணே

கடல் மாதா ஆடையாக உயிரோடு
உனக்காக காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன்
என் கண்ணு ரெண்டும் மயங்குதே மயங்குதே
உன்னிடம் சொல்லவே தயங்குதே
இந்த உப்பு காத்து இனிக்குது
உன்னையும் என்னையும் இழுக்குதே
உன்னை இழுக்க என்னை இழுக்க
என் மனசு நெறையுமே
இந்த மீன் உடம்பு வாசன
என்ன நீ தொட்டதும் மணக்குதே
இந்த இரவெல்லாம் நீ பேசி தலையாட்டி நான் ரசிப்பேன்

இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே
இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருந்தா தான் என்ன
ஏன் அவசரம் என்ன அவசரம் நில்லு பெண்ணே

நீ என் கண்ணு போல இருக்கணும்
என் புள்ளைக்கு தகப்பன் ஆகணும்
அந்த அலையோரம் நம்ம பசங்க கொஞ்சி விளையாடனும்
நீ சொந்தமாக கிடைக்கணும்
நீ சொன்னதெல்லாம் நடக்கணும்
நம்ம உலகம் ஒன்னு இன்று நாம் உருவாகணும்

பாடியவர்கள்  : விஜய் பிரகாஷ் - ஸ்வேதா மோகன் 

FeTNA - Toronto

திரைகடல் ஓடிச் சாதனை படைத்த தமிழர்கள்.

குரு அரவிந்தன், கனடா

வட அமெரிக்கத் தமிழ் சங்கப் பேரவை மலரில் வெளிவந்த கட்டுரை.


‘திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு’ என்ற ஒளவையின் வாக்கைத் தொன்று தொட்டுத் தமிழர்கள் கடைப்பிடிக்கிறார்களோ இல்லையோ, மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதற்கு அதை இப்பொழுதும் பயன்படுத்துகிறார்கள். பல தமிழர்கள் இன்று புலம் பெயர்ந்து பல நாடுகளில் வாழ்வதற்குப் பொருளாதார தேவையும், தாய் நாட்டுச் சூழ்நிலையும் ஒரு காரணமாய் இருக்கின்றது. .பூமியில் எழுபது வீதமான நிலம் தண்ணீரால் மூடப்பட்டிருக்கின்றது என்பது யாவரும் அறிந்ததே. தமிழர்கள் வாழ்ந்த, வாழும் பிரதேசங்களில் அதிகமான இடங்கள் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன. எனவே போக்குவரத்து வசதிகள் அற்ற காலங்களில் தண்ணீரையும் போக்கு வரத்திற்குப் பயன்படுத்தலாம் என்ற எண்ணம் அவர்கள் சிந்தையில் எழுந்திருக்கிறது. எப்படி எல்லையில்லா வானத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றி அறிவதில் எங்கள் முன்னோரின் பார்வை திரும்பியதோ, அதேபோல கண்ணுக்குத் தெரியாத தூரத்தில் தண்ணீர்ப் பரப்புக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிவதில் அன்றைய தமிழர்கள் ஆர்வம் காட்டினர். இயற்கையை இரசிக்கப் பழகிக்கொண்ட தமிழர் தமக்குக் கிடைத்த வசதிகளைக் கொண்டு தண்ணீரில் நடமாட முயற்சி செய்து பார்த்தனர். அதனால் தான் புயலில் அடிபட்டுத் தண்ணீரில் மிதந்து சென்ற மரங்கள்மீது அவர்கள் பார்வை திரும்பியது. இயற்தை தந்த பாடத்தைக் கொண்டு பெரியமரத் துண்டுகளைத் தண்ணீரில் மிதக்க வைக்க முடியும் என்பதைக் கண்டறிந்தனர். போக்குவரத்து மட்டுமல்ல, உணவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய, கடலுணவு சேகரிப்பதற்காகவும் அவர்களுக்கு மிதவை தேவைப்பட்டது. மரக்குற்றிகளை மிதக்க வைக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படவே, அவற்றை ஒன்றோடு ஒன்றாக இணைத்து தண்ணீரில் மிதக்க விட்டுச் சாதனை படைத்தனர். அப்படிக் கட்டி மிதக்கவிடப்பட்ட மரங்களுக்குக்; கட்டுமரம் என்றும் பெயரிட்டனர். அதனால்தான் தமிழில் இருந்து இந்த கட்டுமரம் (ஊயுவுயுஆயுசுயுN) என்ற வார்த்தை ஆங்கிலத்திற்கும், அதிலிருந்து ஏனைய மொழிகளுக்கும் சென்றன. 

17ம் நூற்றாண்டளவில் ஆங்கிலத்தில் கட்டுமரம் என்ற வார்த்தை இடம் பெற்றிருக்கின்றது. 1690ல் வில்லியம் டம்பியர் என்ற கடலோடி தமிழர்களின் கட்டுமரம் பற்றித் தனது ஆங்கிலக்குறிப்பில் எழுதியுள்ளார். பல்லாயிரக் கணக்கான வருடங்களுக்கு முன்பாகவே கடற்பயணம் ஆரம்பிக்கப்பட்டதாக மேலை நாட்டு ஆவணங்கள் தெரிவிக்கின்றன. சுமேரியர், கிரேக்கர், அரேபியர், சீனர் என்று பல வெளிநாட்டவர்களும் தங்கள் வல்லமையால் கடற்பயணங்களை மேற்கொண்டு தமிழர் வாழ்ந்த பிரதேசங்களுக்கு வர்த்தக நோக்கத்தோடு வந்து சென்றனர். அதனால் தமிழர் அறிந்து வைத்திருந்த கப்பல் கட்டும் கலை மேலும் விருத்தியடைய வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. தமிழரின் கப்பல் கட்டும் கலையைப்பற்றி நாம் முறையாக ஓரிடத்திலும் ஆவணப்படுத்தவில்லை என்பது பெரும் குறையாக இருக்கின்றது. கல்வெட்டுகள் மற்றம் வெளிநாட்டு குறிப்புக்கள் என்பவற்றுக்கூடாக இவை ஓரளவு ஆவணப்படுத்தப் பட்டாலும் அது போதுமானதாக இல்லை. தமிழரின் கப்பல் கட்டும் கலை என்பது, கப்பல் கட்டுவது, கடலோடுவது, நெடுந்தூரக் கடற்பயணம் செய்வது, கடற்றொழில் செய்வது, கடல் வணிகம் செய்வது, கப்பல்களைப் பராமரிப்பது, கப்பலோட்டிகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பது ஆகிய செயற்பாடுகளில் தமிழர்களின் தொழில்நுட்பத்தையும், ஈடுபாட்டையும் குறிக்கின்றது. இவை யாவும் கப்பல் கலையோடு நெருங்கிய தொடர்புடையனவாகும். கடல் சூழ்ந்த நிலப்பரப்பில் அனேக தமிழர்கள் வாழ்ந்து வந்ததால், இத்தகைய கடற் பயணங்களில் அவர்கள் நெடுங்காலமாக ஈடுபட்டு வந்ததற்கு ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. இவற்றை எல்லாம் முறையாகப் பதிவுசெய்வதன் மூலம், எமது எதிர்காலச் சந்ததியினர் அறிந்து கொள்ளக்கூடிய வகையில் தமிழர் கப்பல் கலையை சிறந்த முறையில் ஆவணப்படுத்த முடியும்.


தமிழர்கள் கப்பல் கட்டிய, கப்பலோட்டிய வரலாற்றை பார்ப்போமேயானால் புராதன காலம், இடைக்காலம், நவீனகாலம் என நாங்கள் எடுத்து ஆராய முடியம். புராதன குகைச் சிற்பங்கள், சுவர் ஓவியகளிலும் இருந்து இது பற்றிய விபரங்களைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியம். இத்தகைய ஆவணங்கள் முறையாகப் பாதுகாக்கப்படமையால் அனேகமானவை அழிந்து போய்விட்டன. அதேபோல இடைக்காலம் என்பதை சோழ சாம்ராச்சிய காலமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். பாண்டியர் காலத் துறைமுகங்கள் பற்றிய தகவல்களும், பல்லவர் காலத்து நாணயத்தில் கப்பல் படமும் இருப்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளலாம்.. இக்காலம் பற்றிய தகவல்கள் நிறையவே இருக்கின்றன. சோழருடைய தூரதேச கடற் பயணங்கள், அவர்களின் பலம் வாய்ந்த கடற்படை, கப்பல் கட்டும்துறை, இறங்குதுறை போன்ற விபரங்களை பழைய, சங்ககால இலக்கியங்களில் இருந்தும், கல்வெட்டுக்கள், செப்பேடுகள் போன்றவற்றில் இருந்தும் பெற்றுக் கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கின்றன. திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடுகள் சோழரின் கடற்படை வலிமை பற்றிக் கூறுகின்றன. இதைவிட தாலமி, பிளினி, மார்க்கோபோலோ போன்றவர்களின் குறிப்புக்கள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டியவை. அடுத்தாக நவீன காலக் கப்பல் கட்டும் கலை பற்றி அறிவதற்கு எங்களிடம் நிறைய ஆவணங்கள் தற்போது இருக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் கப்பற்படையே வலிமை மிக்கதாக இருந்ததால் போத்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், ஸ்பானியர் பிரெஞ்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர் என்று பலரும் தங்கள் கடற்படை வலிமையைக் கொண்டு நாடு பிடிப்பதில் தங்கள் கவனத்தைச் செலுத்தினர். 16ம் நூற்றாண்டில் இருந்து 19ம் நூற்றாண்டு வரை இவர்களின் இந்த ஆதிக்கம் கடற்பரப்பில் இருந்தது. விமானப்படை அறிமுகமாகுமுன், யாரிடம் பலம் மிக்க கப்பற்படை இருந்ததோ அவர்களே மற்றவர்களைவிட வலிமை மிக்கவர்களாகக் கணிக்கப்பட்டனர்.

கப்பற்கலையில் சோழர்கள் மிகவும் முன்னேற்றம் அடைந்தவர்களாக இருந்தார்கள். கரிகாலசோழன் 2ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவன். இவனது முன்னோர்கள் கடல் கடந்து கப்பல் ஓட்டிய வரலாற்றை புறநானூறு (புறம்.66) கூறுகிறது. 5ம் நூற்றாண்டளவில் கட்டுமரம் பாவனையில் இருந்ததாகத் தெரியவருகின்றது. பிற்காலத்தில் சோழரின் கடற்படைகள் பர்மா, மலேசியா, யாவா, சுமத்திரா, லட்சதீவுகள் போன்ற கீழத்தேசங்களுக்கும், தெற்கே உள்ள இலங்கைத்தீவு, மாலைதீவு போன்ற இடங்களுக்கும் கடற்பாதை வழியாகச் சென்றதற்கான சான்றுகள் இருக்கின்றன. மலாய் தீபகற்பத்தில் உள்ள கடாரம், ஸ்ரீவிஜயம் போன்ற இடங்களைக் கைப்பற்றிதாகவும், இலங்கை முழுவதையும் சோழரின் கடற்படை கைப்பற்றித் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததாகவும் சரித்திச் சான்றுகள் கூறுகின்றன. பலம் மிக்க கடற்படையைக் கொண்டதாகவும், கடல் கடந்த பகுதிகளைத் தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த அரசாகவும் 10ஆம், 12ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சோழவரசு இருந்திருக்கிறது. 


பெரும் கப்பல்களைக் கட்டி, நெடுந்தூரம் பயணம் செல்ல வளம் பெற்று இருந்த தமிழரின்; கப்பற்கலை நலிந்து போவதற்கு இந்தியாவைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த பிரித்தானியர்களால் அனுமதி மறுக்கப்பட்டதும் ஒரு காரணமாகும். கப்பல் ஓட்டிய தமிழன் என்று தமிழரின் பெருமையை உலகறியச் செய்தவர் வ.உ. சிதம்பரனார். 1906ம் ஆண்டு கப்பல் ஓட்டியே தீரவேண்டும் என்று துணிந்து நின்று செயற்ப்பட்டார். இந்திய தச்சர்களோ, பணிமனையினரோ, கொல்லரோ கப்பல்களில் வேலை செய்ய முடியாதென உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டதால், தமிழர் கப்பற்கலை மேற்கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியாமல், ஆக்கபூர்வமான எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல் நின்று போய்விட்டது. ஆனாலும் வ.உ. சிதம்பரனார் கொடை வள்ளல்களிடம் கடன் பெற்று கப்பல் ஒன்றை விலைக்கு வாங்கி கடலில் பாவனையில் விட்டார். அப்படி அவர் துணிந்து செயற்பட்டதைப் பொறுக்கமுடியாத பிரிட்டிஷ் இந்திய கம்பெனியினர் அதைத் தடுக்க முற்பட்டனர். அவரது கப்பலுக்கு வருமானம் இல்லாமற் செய்வதற்கு பல வகையாகவும் முயற்சி செய்தனர். போதாக்குறைக்கு அவரைக் கைது செய்து சிறையிலும் அடைத்தனர். 
இந்த சம்பவத்தை ஆய்வாளர் கடலோடி நரசையா அவர்கள் குறிப்பிடுமபோது, ‘1906 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட வ.உ. சிதம்பரம் பிள்ளையின் சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனி பிரிட்டிஷ் இந்தியா கம்பெனியினதும் அன்றைய காலனித்துவ அரசின் கூட்டுச் சதியினால் அழிவுற்றது. பிரிட்டிஷ் இந்தியா கம்பெனி சுதேசி கம்பெனியைவிடக் குறைவாகக் கட்டணம் விதித்து, துறைமுக அதிகாரிகளின் தயவால், சுதேசி கம்பெனி கப்பலின் முன்பே சென்று, சிதம்பரம் பிள்ளையின் கப்பலுக்கு வருமானம் இல்லாதவாறு செய்தது. மேலும், சிதம்பரம் பிள்ளையவர்களை கைது செய்தது’ (நரசய்யா, 155).

கப்பல் கட்டும் மரபில் பெரிதும் வழிவந்து ஈழத்தின் வடபகுதியில் இருக்கும் வல்வெட்டித்துறையில் 19ம் நூற்றாண்டிலும், 20ம் நூற்றாண்டிலும் பல கப்பல்கள்; கட்டப்பட்டதாக அறிய முடிகிறது. சமீபத்தில் நியூசிலாந்து பகுதியல் கண்டெடுக்க்ப்பட்ட ஒரு மணியில் தமிழ் எழுத்துப் பொறிக்கப்பட்டிருந்ததையும் இங்கே குறிப்பிடலாம். மிகப் பழைய காலத்தில் இத்தகைய வடிவத்தைக் கொண்ட மணிகள் கப்பலில் கட்டப்பட்டுப் பாவனையில் இருந்ததாகத் தெரியவருகின்றது. தமிழரின் வணிகக்கப்பல்கள் அந்தப் பகுதியில் மூழ்கியிருக்கலாம் எனவும் நம்ப இடமுண்டு.

சலங்கு எனப்படும் பாய்மரக்கப்பல்கள் இலங்கையில் வடக்குப்பக்கத்தில் உள்ள வல்வெட்டித்துறையில் உள்ள துறைமுகத்தில் ஒரு காலத்தில் பாவனையில் இருந்தன. இக்கப்பல்கள் மூன்று நான்கு பாய்மரங்களைக் கொண்டது. வாடைக்காற்றடிக்கும் காலங்களில் பாதுகாப்பக் கருதி இக்கப்பல்களை மேற்குத் திசையில் இருக்கும் புங்குடுதீவுப் பகுதியில் உள்ள ஊர்காவற்றுறைத் துறைமுகத்திற்குக் கொண்டு செல்வது வழக்கமாக இருந்தது. இதைவிட கடற்றொழிலில் ஈடுபட்டவர்களும் அப்பகுதிக்குச் சென்று தற்காலிகமாகத் தங்குவது வழக்கமாக இருந்தது. அதுமட்டுமன்றி விற்பனைக்கான உணவுப்பொருட்களையும் இக்கப்பல்கள் மூலம் அங்கே கொண்டு செல்வதுண்டு. இச்சம்பவத்தை பற்றிய விளக்கத்தை பழைமையான ஒரு நாட்டார் பாடல் தெளிவாக விளக்குகின்றது. 

வல்வெட்டித்துறைப் பாய்மரக்கப்பலில்
வந்து குவியுது பண்டமடி
வாய் நிறையத் திண்டு வெத்திலை போடலாம்
வாருங்கோ கும்மி அடியுங்கடி
வத்தை சலங்கு கட்டுமரம் தோணி
வள்ளங்கள் வந்து குவியுதடி
எத்தனை பண்டங்கள் ஏந்தி வருகுது
எல்லாமே கொள்ளை லாபமடி!

கப்பல் கட்டும் கலையில் சிறந்து விளங்கிய தமிழர்கள், அதன் வடிவத்திற்கும், பாவனைக்கும் ஏற்ப அவற்றுக்குக் குறியீட்டுப் பெயர்களைச் சூடினர். அவற்றை முறையே கட்டுமரம், நாவாய், தோணி, வத்தை, வள்ளம், மிதவை, ஓடம், தெப்பம், டிங்கி, பட்டுவா, வங்கம், அம்பி, திமில், புணை, கலம், படகு, கைப்பந்தல், வஞ்சி, நீள்மரம், மரக்கலம் என்றெல்லாம் அழைத்தனர். கப்பல் கட்டுவதற்கு ஏற்ற மரங்கள் தமிழர் வாழ்ந்த பகுதிகளிலே இருந்ததால் அந்த மரங்களையே பாவித்தனர். வேப்பமரம், இலுப்பை, நாவல், புன்னை, வெண்தேக்கு, தேக்கு போன்ற மரங்களே கப்பல் கட்டுவதற்குச் சிறந்தனவாகவும், 

பாவனைக்குரியதாகவும் இருந்தன. தண்ணீரில் நீண்ட காலத்திற்குத் தாக்குப் பிடிக்கக் கூடியனவாகவும், தமிழர் வாழ்ந்த பகுதிகளில் இலகுவில் பெறக்கூடியதாகவும் இந்த மரங்கள் இருந்தன.

சிவசுப்பிரமணிய புரவி என்பது வல்வெட்டித்துறையில் கட்டப்பட்டு 1918 ஆம் ஆண்டுவரைக்கும் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்த கப்பலாகும். இதன் உரிமையாளர்கள் ஏரம்பமூர்த்தி, சிதம்பரப்பிள்ளை, நாகமுத்து ஆகியோர் ஆவர். இக் கப்பலில் அ. ஆறுமுகம், கு. சரவணமுத்து ஆகியோர் தண்டையல்களாக பணி புரிந்துள்ளார்கள். அன்னபூரணி என்ற பெயரைக் கொண்ட கப்பல் தமிழர்களால் வல்வெட்டித்துறையில் 1930ம் ஆண்டளவில் கட்டப்பட்டது. ஈழத்தில் வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து ஐக்கிய அமெரிக்காவில் மசாசுசெட்சு மாநிலம் வரைக்கும பயணம் செய்த கப்பல் ஆகும். இக்கப்பலை நாகப்பசெட்டியாரிடம் இருந்து 1937 ஆம் ஆண்டளவில் அமெரிக்காரான வில்லியம் றொபின்சன் வாங்கினார். இந்தக் கப்பலைத் தமிழ் கடலோடிகள் வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து ஓட்டிச்சென்று அமெரிக்காவில் கையளித்தனர். இது வேம்பு, இலுப்பை மரங்களைக் கொண்டு தமிழர் கப்பல் கட்டும் கலையைப் பயன்படுத்திக் கட்டப்பட்ட ஒரு பாய்க்கப்பலாகும். இதன் நீளம் 133 அடிகள் என்றும், அகலம் 19 அடி என்றும் தெரியவருகின்றது. இக்கப்பலில் புவிப்படம், திசையறிகருவி, ஆழமானி ஆகியவை மட்டுமே இருந்தன. கடலோடிகளாக கனகரெத்தினம் தம்பிப்பிள்ளை, (தண்டையல்), சின்னத்தம்பி சிதம்பரப்பிள்ளை, தாமோதிரம்பிள்ளை சபாரெத்தினம், பூரணவேலுப்பிள்ளை சுப்பிரமணியம், ஐயாத்துரை இரத்தினசாமி ஆகியோர் கடமையாற்றியதாகத் தெரியவருகின்றது. பர்வதபத்தினி என்பது வல்வெட்டித்துறையில் கடைசியாகக் கட்டப்பட்ட மூன்று பாய்மரங்களைக் கொண்ட பெரிய கப்பல் ஆகும். இது 1943 ஆம் ஆண்டு பாலசுப்பிரமணியம் என்ற கப்பல் கட்டும் கலைஞரின் மேற்பார்வையில் இந்தக் கப்பல் கட்டப்பட்டது. இதன் உரிமையாளர் சி. குமாரசாமி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இலங்கையின் சரித்திரத்தை எடுத்துப் பார்த்தாலும் இலங்கைக்கு இந்தியாவில் இருந்து விஜயன் வந்தபோது அவனையும் அவனது தோழர்களையும் படகில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்ததாகத்தான் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது கட்டுமரக் காலத்தின் பின்தான் படகு கட்டும் காலம் வந்தது என்பது யாவரும் அறிந்ததே. எனவே கட்டுமரம் என்ற சொல் தமிழ் சொல்லாகையால் அதன் பாவனையாளர்களான தமிழர்கள் அந்த மண்ணில் முன்பே இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் ஓரளவு ஊகிக்க வாய்ப்புண்டு.

தமிழரின் கப்பல் கட்டும் கலையில் வியத்தகு மாற்றங்கள் சமீபத்தில் ஏற்பட்டிருந்தன. பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக இவை வெளியே கொண்டு வரப்படவில்லை. முல்லைத்தீவில் உள்ள யுத்தகால பொருட்காட்சிச் சாலையில் சமீபத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பல் பலரையும் அதிசயிக்க வைத்ததில் வியப்பில்லை. இதற்குக் காரணம் அவை யாவும் தமிழர்களாலே உருவாக்கப்பட்ட சிறிய ரக நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களாகும். எந்தவித ஓசையும் இன்றித் தண்ணீருக்கடியில் சென்று தாக்குதல் நடத்தக்கூடிய நீர்மூழ்கிகள், தனி ஒரு மாலுமி அமர்ந்து விரைவாகச் செல்லக்கூடிய நீர்மூழ்கிகள் போன்றவற்றை முல்லைத் தீவு தொழிற்சாலையில் கண்டெடுத்திருக்கிறார்கள். அவற்றில் சில பாவனையில் இருந்ததாகவும் தெரிய வருகின்றது. அவையெல்லாம் தமிழனின் கைவண்ணத்தில் உருவானவையாகும். எதிரியின் கப்பல்களைத் தாக்கியழிக்கும் வல்லமை கொண்டவையாக முல்லைத்தீவ தொழிற்சாலையில் வடிவமைக்கப்பட்ட இந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் அமைந்திருந்தன. தமிழரின் கப்பல் கட்டும் கலையில் மிகப்பெரியதொரு மாற்றத்தை இது கொண்டு வந்திருக்கிறது. வசதிகள் இருந்தால் தமிழரின் கப்பல்கட்டும் கலை மேன்மேலும் ஆக்கபூர்வமான பாதையில் விருத்தியடையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

உசாத்துணைகள் :

ஈழத்துப்பூராடனார். (2011). வல்வெட்டித்துறை கடலோடிகள். ரொறன்ரோ: நிப்ளக்ஸ் அச்சகம்.
பா. மீனாட்சிசுந்தரம். (2006). வரலாற்றில் வல்வெட்டித்துறை. . யாழ்ப்பாணம்: அரும்பொருள் காப்பகம்.
கடல்வழி வணிகம் – கடலோடி நரசையா (இணையத்தளம்)
நாட்டார்பாடல்: தகவல்: கலாநிதி காரை.செ.சுந்தரம்பிள்ளை, சிதம்பரக் கல்லூரி நூற்றாண்டு மலர்.


Super Singer - 4 Final

சுப்பர் சிங்கர் ஜ+னியர் - 4

ஆசை காட்டி மோசம் செய்யலாமா? 

(குரு அரவிந்தன்)

சுப்பர் சிங்கர் ஜ+னியர் - 4 இன் முடிவுகள் வெளிவந்த போது ஆசை காட்டி மோசம் செய்து விட்டார்கள் தொலைக்காட்சியினர் என்று எல்லோருமே புலம்பினார்கள். ஆனால் ஒவ்வொருவரின் புலம்பலும் வித்தியாசமானவையாக இருந்தன. ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் எதிர்பார்த்தபடியே நடந்திருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார்கள். ஆனால் எல்லாமே தலை கீழாக நடந்து முடிந்து விட்டது. கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த ஸ்பூர்த்திக்கு முதலிடம் கிடைத்த போது பலரால் நம்பமுடியவில்லை. நிர்வாகத்தினர் ஏற்கனவே எடுத்த முடிவைத்தான் நடுவர்கள் சொன்னார்கள். பணம் சேகர்ப்பதற்காக வாக்கெடுப்பு நடந்ததல்லாமல் வேறு ஒன்றுக்குமல்ல. காதிலே பூ வைத்தது இம்முறை மட்டுமல்ல, அன்று தொடக்கம் இதுதான் நடக்கின்றது. இம்முறைதான் நேயர்கள் முட்டாளாக்கப்பட்டது நேயரகளுக்கே தெளிவாகப் புரிந்தது. இது ஒரு பொழுது போக்கு நிகழ்ச்சிதான், இதைப் பெரிது படுத்தக்கூடாது என்று நேயர்கள் நினைத்தாலும், இத்தனை மாதங்களாக நடுவர்களை வைத்து மிகவும் சிறப்பாக நடத்திய ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கடைசி நேரத்தில் கோட்டை விட்டு விட்டார்கள் என்பதே பலரின் கருத்தாகவும் இருக்கின்றது. 

போட்டி என்று வந்தால் நேர்மையாக நடக்க வேண்டும் நடுவர்களின் தீர்ப்பபை ஏற்கவேண்டும். இதுதான் சரியான, நேர்மையான போட்டியாக இருக்கும். இதைத்தான் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து நாம் கற்றுக் கொள்கிறோம், இதைத்தான் சிறுவர்களுக்கும் கற்றுக் கொடுக்கின்றோம். அந்த நேர்மையைத்தான் தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தினரிடம் நேயர்களும், சிறுவர்களான போட்டியாளர்களும் எதிர்பார்த்தார்கள். 2010 ஆம் ஆண்டு நடந்த சுப்பர் சிங்கர் ஜ+னியர் - 2 இல் அதிரடியாக அஜி+த்தைத் தெரிவு செய்து எப்படி சுதப்பினார்களோ அதே தவற்றை மீண்டும் செய்ய மாட்டார்கள் என்று நேயர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். மீண்டும் ஒரு தவறுக்கு இடம் கொடுக்க மாட்டார்கள் என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் நினைத்தது ஒன்று நடந்தது வேறாகி விட்டது. பொருளாதார ரீதியாகப் பார்ப்போமேயானால் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களுக்கு வருமானம் தான் முக்கியம் என்பதை நிலை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். முடிவெடுப்பது அவர்களாகையால், நேயர்களாகிய நாம் விருப்பமோ இல்லையோ அதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.


ரொறன்ரோவில் நடக்கும் எனது தமிழ் வகுப்பில் சில நிமிடங்கள் அவ்வாரத்து பொது விடையங்கள் பற்றி மாணவர்களுடன் தமிழில் கலந்து உரையாடுவதுண்டு. முதல் நாள் சுப்பர் சிங்கர் முடிவுகள் வெளிவந்திருந்தன. மூன்றாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் அதைப்பற்றி வினாவினேன். இருவரைத் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோரும் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்திருந்தார்கள். சுப்பர் சிங்கர் முடிவில் அவர்களுக்குத் திருப்தியில்லை. எல்லோரையும் ஏமாற்றி விட்டார்கள் என்ற மனநிலை அவர்களிடையே உருவாகியிருப்பது அவர்களுடன் பேசியபோது என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஸ்பூர்த்தி முதலாவதாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டதை இருவர் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் ஆனால் சில காரணங்களுக்காக அவர்கள் அந்த முடிவை விரும்பவில்லை என்று சொன்னார்கள். காரணம் கேட்டேன் ஒன்று அவர் வசதி படைத்தவர் எனவே ஹரிப்பிரியாவுக்கு அந்த வீட்டைக் கொடுத்திருக்கலாம் என்று ஒருவர் தனது எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினார். மற்றச் சிறுமி அவருக்கு இன்னும் வயதிருக்கின்றது, அடுத்த முறையும் பங்கு பற்றலாம் எனவே இம்முறை ஹரிப்பிரியாவிற்குக் கொடுத்திருக்கலாம் என்றார். இது இரக்கத்தால் ஏற்பட்ட மூன்றாம் வகுப்பில் தமிழ் படிக்கும் மாணவரின் மனநிலையாக இருந்தது. ஆனால் இருவரும் ஹரிப்பிரியாதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். ஆனாலும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ, நல்லதோ கெட்டதோ, புலம் பெயர்ந்த மண்ணில் தமிழ் லளர்ப்பதற்குத் துணை நிற்கும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களுக்கு நன்றி கூறக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றோம். இது ஒரு பாட்டுப் போட்டியாகையால், போட்டி என்று வந்துவிட்டால் திறமைக்குத்தான முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும், நடுவர்கள் என்பவர்கள் அந்தத் துறையில் அனுபவம் பெற்றவர்கள். எனவே நடுவர்களின் தீர்ப்பு நேர்மையாக இருந்தால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை மாணவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தினேன். சிறுவர்களான அவர்களும் புரிந்து கொண்டார்கள். உங்கள் திறமையை வெளிக்கொண்டு வருவதற்கு முதலில் நீங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும். மேடைக்கூச்சத்தை அகற்ற வேண்டும். ‘லீடர்ஷிப்’ என்று சொல்லப்படுகின்ற தலைமைத்துவ பொறுப்பை ஏற்று அதை நல்ல முறையில் கொண்டு செல்ல வேண்டும். எம்மினத்து சிறுவர் சிறுமிகளுக்கு இதுவரை இப்படியான பொறுப்புக்களை நம் பெறோர் கொடுக்க முன்வரவில்லை என்பது பெரிய குறையாகும். ஜெசிக்காவின் பெற்றோர் இதை நடைமுறைப் படுத்துவதில் பின் நின்றிருந்தால் இன்று இசையுலகம் அறிந்த பெண்ணாக ஜெசிக்கா வந்திருக்க முடியாது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 


பொதுவாக சபை அறிந்து எதையும் செய்ய வேண்டும் என்பார்கள். வாக்குகளின் அடிப்படையில்தான் தெரிவு செய்கிறார்கள் என்றால், பாடல் தெரிவு செய்யும்போது மக்களுக்குப் பிடித்தமான பாடல்களைத் தெரிவு செய்ய வேண்டும். ‘உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம்’ என்ற பாடலை கௌதம் சுப்பர் சிங்கர் - 3 இல் தெரிவு செய்ததன் மூலம் பிரபலமானதுபோல, இந்த வருடம் ‘தமிழுக்கும் அமிழ்தென்று பெயர்’ என்ற பாரதிதாசன் பாடலைக் ஹரிப்பிரியா தெரிவு செய்து பாராட்டைப் பெற்றிருந்தார். அதே போல ‘தோல்வி நிலை என நினைத்தால்’ என்ற பாடலோடு ‘விடைகொடு எங்கள் நாடே’ என்ற கன்த்தில் முத்தமிட்டால் பாடலை கலந்து பாடியதன் மூலம் ஈழத்தமிழரின் உணர்வுகளைத் தட்டி எழுப்பியிருந்தார் ஜெசிக்கா. ‘தோல்வி நிலை என நினைத்தால்’ என்ற பாடல் முன்பு இயக்கத்தினரது வானொலியில் தினமும் ஒலிபரப்பான உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஒரு பாடலாகும். இரண்டு பாடல்களையும் கலந்து சிறப்பாகப் பாடியதால் பலரின் பாராட்டையும் ஜெசிக்கா பெற்றிருந்தார். தமிழர்களின் உணர்வுகள் மங்கிப்போகவில்லை என்பதை இந்தப் பாடல் புலப்படுத்தியிருக்கின்றது. ‘நாம் எல்லோரும் ஒரே தமிழர்கள்தான்’ என்று நடிகர் தனுஷ் தனது சோகத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். சித்திரா, சுபா, டீடீ, போன்றவர்கள் பாடலைக் கேட்டு அழுதே விட்டார்கள். தகுந்த நேரத்தில் இந்த உணர்வுபூர்வமான பாடலைத் தெரிவு செய்திராவிட்டால் எல்லோருமே ஜெசிக்காவை ஓரம் கட்டியிருப்பார்கள்.


ஹரிப்பிரியா தந்தையை இழந்த தனது சோகத்தைச் சொன்னார். ஜெசிக்கா தாய் மண்ணை இழந்த சோகத்தைச் சொன்னார். போட்டி என்று வந்து விட்டு சோகத்தைச் சொல்லி அனுதாபம் பெற விரும்புகின்றார்களா என்று சிலர் வாதம் செய்தனர். ஹரிப்பிரியாவின் வயதிற்கு அவர் சிறந்ததொரு பாடகி என்பதை எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்வார்கள். ஆனால் ஹரிப்பிரியாவிற்காக, நடுவராய் இருந்த மனோ பரிந்துரை செய்ய முற்பட்டதுதான் பெரும்பாலான நேயர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அந்த விடையத்தில் மனோ சொன்னதையே சொல்லும் கிளிப்பிள்ளையாக சித்திராவும் மாறியிருந்தார். சுபா தனித்துப் போயிருந்தாலும் அவரது சொல் எடுபடவே இல்லை. திறமையின் அடிப்படையில் ஹரிப்பிரியாவிற்குப் போட்டியாக ஜெசிக்கா வரமாட்டார் என்பதை அவர்கள் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். அதனால்தான் போட்டியாக வரக்கூடிய ஸ்ரீ ஷாவையும், அனுஷ்யாவையும் முற்கூட்டியே வெளியே போட்டிருந்தார்கள். பரத் கடைசிவரை ஆசை காட்டப்பட்டு ஹரிப்பிரியா போலவே ஏமாற்றப்பட்டார். 

நிர்வாகத்தின் கட்டுப்பாட்டில் நடுவர்கள் இருந்ததால் மனோ கடைசி நேரத்தில் வாயைத் திறக்கவே இல்லை. அதனால் பாவம் ஹரிப்பியாதான் ஏமாற்றப்பட்டார். இவர்களுக்கிடையிலான போட்டியில் ஸ்பூர்த்தி நோகாமல் பட்டத்தைத் தட்டிச் சென்றுவிட்டார். நடக்கவேண்டியது எல்லாம் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டபடியே எல்லாம் நல்லபடியே நடந்தது, அனால் வாக்காளரும், முடிவெடுக்கும் நிறுவனத்தினரும் காட்சியை மாற்றி அமைத்து விட்டார்கள். இறுதிச் சுற்றில் யார்யாருக்கு எவ்வளவு வாக்குகள் கிடைத்தன என்பதைக் கூடச் சரியான முறையில் அறிவிக்கவில்லை. பல விடையங்கள் மூடிமறைக்கப்பட்டு விட்டன. அடுத்து சுப்பர் சிங்கர் - 5 நடைபெற இருக்கின்றது. இம்முறையும் வெளியில் இருந்து ஒருவரை தெரிவுசெய்வார்கள். மண்வாசனை பற்றி ஒரு பாடலைப் பாடச் சொல்வார்கள். பணப்பெட்டி தொலைபேசி அழைப்பிலே நிறைந்து விடும். அது போதும் அவர்களுக்கு. எமமவர்களுக்குச் சல்லி முட்டி குலக்கினால்தான் பிடிக்காது, காதிலே பூவைத்தால் சந்தோஷமாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள். வாக்கெடுப்புத்தான் முடிவெடுக்கும் என்றால் எதற்கு நடுவர்கள்? நல்லகாலம் நடிகர் தனுசையும் நடுவராக வரும்படி கேட்டார்கள், அவர் பெருந்தன்மையோடு மறுத்து விட்டார்.


ஏமாற்றுவது என்பது இப்போது ஒரு கலையாகப் போய்விட்டது. பொழுது போக்கு நிகழ்ச்சிதானே, நீங்களும் ஏமாறத் தயார்ப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். பைரசி என்ற சொல்லைத் தொலைக்காட்சியில் அடிக்கடி பாவிக்கும் தொலைக்காட்சியினர் பணம் கொடுத்துப் பார்க்கும் சந்தாதாரர்களின் நேரத்தைத் தாங்களே திருடுகிறார்கள் என்பதை ஏன் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை?


திறமையைச் சோதிக்க நடத்தப்பட்ட போட்டியா அல்லது மக்கள் ஆதரவு யாருக்கு அதிகம் என்று பார்ப்பதற்காக நடத்தப்பட்ட போட்டியா என்பதில் எல்லோருக்குமே குழப்பம் ஏற்பட்டிருந்தது. உண்மையிலேயே திறமையின் அடிப்படையில் சிறந்த பாடகரோ அல்லது பாடகி என்று வேறாகவும், மக்கள் வாக்களித்த ஆதரவின் அடிப்படையில் அதிக ஆதரவு பெற்ற பாடகர் அல்லது பாடகி என்று வேறாகவும் இரண்டு வௌ; வேறான பரிசுகள் பகிர்ந்து கொடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அப்படிக் கொடுக்கும்போது யாரும் ஏமாற்றம் அடைய மாட்டார்கள். இனி வருங்காலங்களில் அப்படியான திட்டங்களை நடைமுறைப் படுத்துவார்கள் என சிபார்சு செய்வோம். அதே போல இறுதி முடிவிற்கு மேலதிக நடுவர்களையும் களத்தில் இறக்கினால் தீர்ப்பு ஓரளவு நம்பகமாக இருக்க வாய்ப்புண்டு. எத்தனையோ சிரமங்களுக்கு மத்தியில் இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சிறப்பாக நடத்தி முடித்த தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தினருக்கு எமது பாராட்டுக்கள். தவறு செய்வது மனித இயல்பு, அதைத் திருத்திக் கொள்வது பெருந்தன்மை அல்லவா?

Canadian Novel - Enkeai auntha Vennila

எங்கே அந்த வெண்ணிலா?


நூல் விமர்சனம்


புனைகதை வித்தகன் குரு அரவிந்தன் அவர்கள் எழுதி சென்னை மணிமேகலை பிரசுரமாக வெளிவந்த “எங்கே அந்த வெண்ணிலா?” என் கையில் கிடைத்ததும் ஆவலுடன் படிக்கத் தொடங்கினேன். வானத்தில் தோன்றும் நட்சத்திரங்கள்….. முகில் கூட்டங்கள் ….. கூடவே அழகிய பெண் முகம் வானத்தில் தோன்றிய வெண்ணிலாவாகக் கண்ணைப் பறித்தது.
எங்கே அந்த வெண்ணிலா? …………. படிக்க முன்பே யார்தான் அந்த வெண்ணிலாவாக இருக்கும் என்ற ஆவல் நெஞ்சத்தைத் தொட்டது. மிகவும் பொருத்தமான அட்டைப் படமாக இருந்தது. 

அட்டைப் படத்தைத் தாண்டி உள்ளே சென்றதும் அந்த வெண்ணிலாவின் முழுத்தோற்றம் கொண்ட சித்திரம் மேலும் வாசகர்களின் ஆவலைத் தூண்டவே செய்யும். 

புலம்பெயர்ந்து தமிழர் வாழும் மண்ணில் உள்ள யதார்த்தங்களுடன் கற்பனை சேரப் பிறந்ததுவே இந்த நாவல் என்னும் கருத்தைக் கூறும் நூலாசிரியரின் சில வாசகங்கள் அவரின் “என்னுரை” பகுதியில் இருந்தன.
இந்த நாவல் கனடா, மொன்றியலில் இருந்து வெளிவரும் “இருசு” பத்திரிகையில் தொடர்கதையாக வெளிவந்ததாகவும் அறிந்து கொண்டேன். இந்த நாவல் தொடராக வெளிவந்து கொண்டிருந்த சமகாலத்தில் வாசகர்களால் எழுதப்பட்ட குறிப்புக்களும் என் கவனத்தை ஈர்ந்து சிந்திக்க வைத்தன. அப்பொழுது என் மனதில் ஒரு வினா எழும்பியது. இந்த நாவலை முற்றாக எழுதி முடித்ததன் பின்னால் தொடர்கட்டுரையாக பிரசுரமாகியிருக்குமா அல்லது பகுதி பகுதியாக பிரசுரமாகிக்கொண்டிருக்க நாவல் எழுதி முடிக்கப்பட்டீருக்குமா என்பதே என் மனதில் எழுந்த கேள்வி. இந்த கேள்விக்கான காரணம் எனது தேடல் மட்டும்தான். இந்த கேள்விக்கான விடை எதுவாக இருந்தாலும் இந்த நாவலைப் பற்றி எனது மனதில் எழுந்த அபிப்பிராயம் மாறாது என்பதையும் உணர்ந்து கொண்டேன்.
வாழ்த்துரையில் தேவிபாலா அவர்கள் குறிப்பிட்டது போலாக “எங்கே அந்த வெண்ணிலா? தலைப்பிற்கு படிக்கத் தூண்டும் ஈர்ப்புச்சக்தி நிறையவே உள்ளது என்பதை நானும் ஏற்றுக்கொள்கின்றேன். 

மனித வாழ்வில் ஏற்படும் சிறு சம்பவங்கள் கூட பாரிய திருப்பங்களை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்தைக் காட்டும் வகையில் விக்ரமினது தொலைபேசியில் அவரது காதலி மதுமிதா பதிவு செய்திருந்த தகவலுடன் நாவல் ஆரம்பமாகின்றது. ரொறன்ரோவிற்கும் நியுயோர்க்கிற்குமிடையில் ஓடித்திரியும் விக்ரம் தனது கைத்தொலைபேசியை எப்படி மறந்து நியுயோர்க் சென்றிருப்பார் என நினைக்கத் தோன்றினாலும் நடைமுறை இயல்பானதாகவே கருத வேண்டியுள்ளது. 

பதற்றத்துடன் மதுமிதா தொலைபேசியில் பதிவுசெய்த செய்தியால் கலக்கத்துடன் மதுமிதாவைத் தேடி ஓடி அறிந்த செய்தியால் குழப்பமடைந்து விரக்தியுடன் சுபாவிடம் தனது மனச்சுமையை இறக்கிவைப்பதில் இருந்து மேலும் பல கதாபாத்திரங்கள் நாவலில் புகுந்து கொள்கின்றன. இதனையடுத்து நாவலில் விறுவிறுப்புத் தன்மை மெல்ல மெல்லக் கூடுகின்றது. இனி வாசகர்கள் நாவலை வாசித்து முடிக்காமல் விடமாட்டார்கள் என்ற நிலைக்கு மிகவும் சாதுர்யமாக நூலாசிரியர் வாசகர்களை தனக்கே உரித்தான பாணியில் கட்டிப் போடுகிறார் எனலாம். 

இந்தக் கட்டத்தில் ஒரு திருப்பு முனையாக விக்ரம் நினைவில் மதுமிதா வந்து அவர்களின் கடந்த காலக்கதையை நகர்த்திச் செல்லும் விதம் மிகவும் நன்றாக உள்ளது. படங்களில் வரும் பாடல் கட்டங்கள் போல நினைவலைகள் காதல் செய்யும் பலரின் கவனத்தைக் கட்டாயம் ஈர்க்கத்தான் செய்யும். இவர்கள் காதல் விவகாரம் மதுமிதாவின் தந்தையார் புண்ணியமூர்த்தி காதில் விழுகிறது. கதையின் திசை மாறுகிறது. 

பொதுவான அம்சம் என்றாலும் நாவல் தொடர்ந்து விறுவிறுப்பாகத்தான் செல்கிறது. நாவலில் சேர்ந்து பயணிக்கும் ஏனைய பாத்திரங்களும் அவர்கள் கதைகளும் மிகவும் நன்றாகப் புனையப்பட்டுள்ளன. 
நாவலை நகர்த்திச் செல்லுவதற்குக் கையாளும் யுக்திகள் பிரமாதம். போராட்டம் நிறைந்த காதலினைச் சித்தரிப்பதாகவும் பணத்தின் மேலுள்ள ஆசை பாசத்தை மறைக்கும் இயல்பான நிலையையும் நன்கு எடுத்துக் கூறுவதாக உள்ளது இந்த நாவல். மொத்தத்தில் ஓர் அருமையான நாவல். அனைவரும் விரும்பிப் படிக்கத்தக்க ஒரு நாவல். குரு அரவிந்தன் மேலும் பல படைப்புக்களைத் தந்து சாதனை படைக்க எல்லாம் வல்ல இறைவனைப் பிரார்த்தி மனதார வாழ்த்தி விடைபெறுகின்றேன்.

- அகணி சுரேஸ்-

Friday, February 20, 2015

சுப்பர் சிங்கர் - 4 வெற்றியாளர் - Super singer-4


சுப்பர் சிங்கர் - 4  வெற்றியாளர்




(1) ஸ்பூர்த்தி - நடுவர்களால் தெரிவு செய்யப்பட்டார்




(2) ஜெசிக்கா - அதிகவாக்குகளைப் பெற்றவர்.







(3) ஹரிப்பிரியா -

மிகத் திறமையான பாடகி. அளவுக்கதிகமாக நடுவர்களால் அனுதாப அலைகளை ஏற்படுத்த முயன்றதால் வாக்காளர்களால்  எரிசலூட்டப்பட்வர். இவரது தோல்விக்கு நடுவர்களில் ஒருவரே காரணமானவர்.

Super Singer - 4 Winner

Winners

1)  Spoorthi - Spoorti is Super Singer Junior Champion

2) Jessica - More votes winner

3) Harripreya -

Wednesday, February 11, 2015

Valentine Story - 2015 காதல் ரேகை

காதல் ரேகை கையில் இல்லை!

(குரு அரவிந்தன்)

னக்கு என்ன ஆச்சு, எதுவும் புரியவில்லை. ஒரு பெண்ணைக் கண்டவுடன் ஏற்படும் ஈர்ப்பு இவ்வளவு சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்குமா என்று நினைத்துப் பார்த்தேன். திரும்பத் திரும்ப அவளையே பார்க்கத் தூண்டிய மனசு அவளைச் சுற்றிச் சுற்றியே வந்தது.

மனசும் ஒரு தேனீ போலத்தான் இருக்குமோ என்ற நினைத்தேன். மொட்டாக இருந்தால் உதாசீனம் செய்வதும், மலரப் போகிறது என்று தெரிந்தல் சுற்றிச் சுற்றி வருவதும், மலர்ந்து விட்டால் தேனை அருந்தி விட்டு விலகிச் செல்வதும் தேனிக்குக் கைவந்த கலையாக இருக்கலாம்.


இதுவரை எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்திருக்கின்றேன் ஆனால் இப்படியொரு ஈர்ப்பு ஒருபோதும் ஏற்பட்டதில்லை. சினிமாப் படங்களில் சில நடிகைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மனசு கொஞ்சம் சஞ்சலப்படுவது உண்மைதான். நிழற் காட்சிபோல மறுகணம் அது மாயமாய் மறைந்துவிடும். ஆனால் இது என்ன மாயம், இன்று எனக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை.


கனவுலகில் இருந்து நான் மீண்ட போது அவள் மறைந்து போயிருந்தாள். அவளை இன்னுமொரு முறையாவது பார்க்க வேண்டும் என்று மனசு ஏங்கியது. இந்தக் கூட்டத்தில் அவளை எங்கே தேடுவது? தென்றலாய் வந்தவள் சட்டென்று என் மனதில் சூறாவளியை ஏன் ஏற்படுத்தினாள்? என் தவிப்பு என்னவென்று அவளுக்குப் புரியப் போவதில்லை, ஆனாலும் மனசு எதற்கோ தவித்தது.


வரவேற்பு மேசையில் உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணோடு சிரித்துச் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்த அவள்தான்; திடீரென மறைந்திருந்தாள். சரி, இத்தோடு விட்டு விடுவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டு நகர்ந்தேன். விரிவுரை நடக்கவிருக்கும் அறை எங்கே இருக்கிறது என்று முதலில் தேட வேண்டும். விரிவுரைக்குச் செல்லுமுன் கோப்பி ஒன்று அருந்தினால் நல்லாயிருக்கும் போல இருந்தது. பூட் கோட்டில் இருந்த ரிம்ஹேட்டனுக்குச் சென்று வரிசையில் நின்றேன்.

வரிசை மெல்ல நகர்ந்தது. வரிசையில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் மனசெல்லாம் அவள் நினைவாகவே இருந்தது. தற்செயலாகத் திரும்பிப் பார்த்தேன். மறுவரிசையில் அவளும் நகர்ந்து கொண்டிருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. இது வெறும் மாயையா அல்லது நிஜமா ஒரு கணம் சுயநினைவு பெற்றுத் திரும்பிப் பார்த்தேன். நிஜம்தான் என்பதை உணர்ந்தேன்.

திரும்பவும் அவளைக் கண்டதில் மனம் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தது. அவள் என்னைப் பார்த்ததாகத் தெரியவி;ல்லை. ஆனாலும் வைத்த கண் வாங்காமல் அவளைப் பார்த்தேன். இப்படி ஒருத்தன் அவளை விழுங்கி விடுவது போலப் பார்க்கிறேனே என்பதைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் அவள் கோப்பியை வாங்கிக் கொண்டு. நகர்ந்தாள். பூட்கோட்டில் இருந்த ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து கோப்பியை மெல்ல மெல்ல ருசித்து அருந்தினாள். நானும் அருகே இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கோப்பியை அருந்தினாலும் என்னுடைய கவனம் எல்லாம் அவள்மேல்தான் இருந்தது. ஒவ்வொரு தடவையும் அவளது உதடுகள் அந்தக் கோப்பையில் பதிந்த போது எனக்குள் ஏதேதோ உணர்வுகள் எழுந்து என்னைப் பரவசப்படுத்தியது.


மனசு ஒரு நிலையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். முதல் நாள் என்பதால் விரிவுரை தொடங்குமுன் அங்கே சென்று தகுந்த இடத்தில் அமர விரும்பினேன். ஏற்கனவே சிலர் அங்கே வந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். நான் எனக்கு வசதியான இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டேன். தென்றல் தழுவிச் சென்றது போல, இனிய சுகந்தம் காற்றில் மிதந்து வந்து என்னைத் தழுவியது. நிமிர்ந்து பார்த்தேன். சற்றும் எதிர் பாராத ஆச்சரியம் எனக்குக் காத்திருந்தது. யாரைத் தேடினேனோ அவளேதான், எனக்கு அருகே இருந்த இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள்.

 ‘ஹலோ ஐ ஆம் ரீனா ஹிரோக்கி’ என்றாள். ஒரு கணம் எனக்கு கைகால் இயங்கவில்லை. ஆனாலும் சமாளித்துக் கொண்டு ‘ரஜீவன்.. கிளாட் ரு மீட்யூ’ என்று கை கொடுத்தேன். அவள் சகஜமாகக் கை கொடுத்துவிட்டு. நடக்க இருக்கும் விரிவுரை பற்றிப் பேசினாள். தன்னை யார் என்று அறிமுகப் படுத்தினாள். என்னை நானும் அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டேன்.

 ஏதாவது அவளுடன் பேசவேண்டும் என்பதற்காக,  ‘ரீனா என்றால் என்ன அர்த்தம்?’ என்றேன். ‘ஜாஸ்மின்’ என்றாள். என் சுவாசத்தில் மல்லிகை மணத்தது. அவள் மல்லிகைதான்! ‘எனக்கும் பிடிக்கும’; என்றேன். புன்னகை உதிர்த்தாள்.


அதன் பின் விரிவுரை நடக்கும் நாட்களில் அவளை அடிக்கடி சந்திக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அவளைப் பற்றிய தொடர் நினைப்பு அவள் மீது ஏற்பட்ட ஒரு வகை ஈர்ப்பு என்றுதான் நினைத்தேன். இந்த வயதில் ஏற்படும் இயற்கையான கவர்ச்சிதான் என்னை அவள் பக்கம் திருப்பியிருக்கலாம். அடிக்கடி அவளைச் சந்திப்பதும் எங்களுக்குள்ளான கருத்துக்கள் ஒன்று பட்டிருந்ததும் காரணமாக இருக்கலாம்.


பெற்றோர் பார்த்துச் செய்யும் திருமணத்தை ஏற்பதாக இதுவரை நம்பிக் கொண்டு கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தாலும் என் மனம் அவளைச் சுற்றியே வருவதை உணர்ந்தேன். கைரேகை பார்த்து அதைத்தான் சொன்னார்கள். எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று, காதல் ரேகை கையில் இல்லை என்பது எனக்குப் புரியலாயிற்று. கருத்துப்பரிமாற, ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள பொதுவான ஒரு மொழி இருந்தது ஒரு வேளை காரணமாக இருக்கலாம்.


இவளைப் பற்றி அம்மாவிடம் சொன்னால் அம்மா கேட்கும் முதல்கேள்வி என்னவாயிருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். அவள் என்னுடைய இனத்தவளா, என்னுடைய மதத்தவளா, அல்லது எனக்கு உறவினரா, என்னுடைய நாட்டவளா கேள்விகள் இப்படித்தான் இருக்கும். இதற்கு என்ன பதில் சொல்ல முடியம், சாதகமாக எதுவும் இல்லையே! இது காதல் என்றால், அவளும் என்னை விரும்பினால் முடிவு எடுப்பது நாங்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். யாருக்கு யாரென்று ஆண்டவன் ஏற்கனவே எழுதி வைத்திருக்கிறான் என்பார்கள். அது போல எனக்கு இவள்தான் என்று ஒரு வேளை எழுதி வைத்திருக்கலாமோ?


அன்று வலன்ரைன் தினம். செரிடன் கல்லூரி வளாகம் கலகலப்பாக இருந்தது. வழமைபோல நட்புக்கு அடையாளமாக எல்லோரும் நண்பர்களுக்கு ஏதாவது கொடுத்தார்கள். ரீனா தனது தோழிகளோடு கலகலப்பாகப் பேசிக் கொண்டு நின்றாள்.

‘ஒஹாயோ ரீனா’ என்றேன். ஆச்சரியமாய் பார்த்தாள். அவளது அந்த ஆச்சரியம் கலையுமுன்பே நானும் ஒற்றை ரோஜா ஒன்றை அவளிடம் நீட்டினேன். நான் மட்டுமல்ல அவளுடன் பழகிய வேறு சிலரும் ஏதாவது கொடுத்தார்கள். எந்த மறுப்பும் இன்றி எல்லாவற்றையும் வாங்கிக் கொண்டாள். விரிவுரை முடிந்து வீடு செல்ல முற்பட்டபோது அவள் ஓடிவந்து சிறிய அன்பளிப்பு பெட்டி ஒன்றை தந்து ‘ஹப்பி வலன்ரைன்’ என்றாள். நன்றி சொல்லி அதைப் பெற்றுக் கொண்டேன்.

எனது நட்பை மதித்து அதைக் கொடுத்திருக்கிறாளே என்று எனக்குள் ஒரு கிளுகிளுப்பு. ‘வீட்டுக்குப் போனதும் பிரிச்சுப் பாருங்க’ என்று சொல்லி அவள் வந்த வேகத்திலேயே மறைந்துவிட்டாள். நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. என்னவாய் இருக்கும் என்ற ஆவலோடு வீட்டிற்குச் சென்றேன். அந்த சிறிய பெட்டியைப் பிரித்துப் பார்த்தேன்.


ஆண்கள் கழுத்திலே கட்டும் அழகான ஸ்காவ் ஒன்று மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குள் ஒரு அழகான வலன்டைன் கார்ட்டில் ஜப்பானிய கவிதை ஒன்று ஆங்கிலத்தில் பேனாவால் எழுதப்பட்டிருந்தது. வாசித்துப் பார்த்தாலும் அதன் பொருள் விளங்கவில்லை. என்ன செய்வது என்று யோசித்தபோது சட்டென்று தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்ட அந்த கவிதை நூல் ஞாபகம் வந்தது. அவசரமாக எடுத்து மேலோட்டமாகத் தட்டிப் பார்த்தேன்.

Waga seko

Sode kafu yo no Ime narasai

Makoto mo kimino Aferisi goto si!

Afazu tomo Ware we uramizi

Kono makura Ware to omofite


Makite sanemase!


எனக்கு அன்பளிப்பாய் கொடுத்த யப்பானிய காதற் பாடல்கள் அடங்கிய மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட நூல்தான் அது, அதை எடுத்து பக்கங்களைப் புரட்டினேன். ரீனா என்ன எழுதியிருப்பாள் என்பதை அறிவதில் ஆவல் பிறந்தது. என் பதட்டத்தில் எதுவுமே புரியவில்லை. ‘முட்டாள்! நட்போடு பழகினால் அதைக் காதல் என்று எடுத்துக் கொள்வாயா? கடைசியில் நீயும் ஒரு சராசரி இளைஞன் என்பதைக் காட்டி விட்டாயே’ என்று யப்பானிய மொழியில் திட்டியிருப்பாளோ?

எப்படியும் கவிதையில் என்ன எழுதியிருக்கின்றது என்பதை அறியப் பொறுமையாகத் தேடினேன். நான் ஆவலோடு தேடிய கவிதை அங்கே இருந்தது. ஒவ்வொரு வரியாக வாசித்துப் பார்த்தேன்.

என் காதலனே ஆடைபுறம் மாறிட
கனவு வரும், உண்மையாக உன்னையே
நேரில் கண்டது போல!
சேராவிடினும் நான் துன்புற மாட்டேன்
இந்த அணையை நான் என்று எண்ணிடுவாய்
அணைத்து உறங்கிடுவாய்!

எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை. அவள் கவிதையில் சொன்னபடியே அவள் கொடுத்த ஸ்காவை அணைத்துக் கொண்டு தூங்கியது சுகமான அனுபவமாக இருந்தது. மறுநாள் விரிவுரையின்போது அவளைச் சந்தித்தேன்.

‘ஹாய் ரீனா ஐஸிரெறு’ என்றேன்.

முகம் சிவக்க கைகள் இரண்டையும் நாடியில் வைத்தபடி விழி உயர்த்தி ஆச்சரியமாய் பார்த்தாள்.

எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஜப்பானிய மொழி உங்களுக்குப் புரியாதவரையில் நான் தப்பித்தேன்.

(நன்றி: பாடல் உதவி - முனைவர் மனோன்மணி சண்முகதாஸ் அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஜப்பானியக் காதற் பாடல்கள் என்ற நூலில் இருந்து.)
ஓவியம்: நன்றி மாருதி

Tuesday, February 10, 2015

துன்பம் நேர்கையில் யாழ் எடுத்து - Thunpam Nerkaiyel


அதிபர் பொ. கனகசபாபதி அவர்களுக்குப்
பிடித்தமான பாடல்கள்:

பாடல்: பாவேந்தர் பாரதிதாசன்.
இராகம்: தேஷ்
தாளம்: ஆதி, ஏகம்.


துன்பம் நேர்கையில் யாழ் எடுத்து நீ
இன்பம் சேர்க்கமாட் டாயா? -- எமக்
கின்பம் சேர்க்கமாட் டாயா? -- நல்
அன்பிலா நெஞ்சில் தமிழில் பாடிநீ
அல்லல் நீக்கமாட் டாயா? -- கண்ணே
அல்லல் நீக்கமாட் டாயா? துன்பம்...

வன்பும் எளிமையும் சூழும் நாட்டிலே
வாழ்வில் உணர்வு சேர்க்க -- எம்
வாழ்வில் உணர்வு சேர்க்க -- நீ
அன்றை நற்றமிழ்க் கூத்தின் முறையினால்
ஆடிக் காட்டமாட் டாயா? -- கண்ணே
ஆடிக் காட்டமாட் டாயா? துன்பம்...

அறமி தென்றும்யாம் மறமி தென்றுமே
அறிகி லாத போது -- யாம்
அறிகி லாத போது -- தமிழ்
இறைவ னாரின் திருக்குறளிலே ஒருசொல்
இயம்பிக் காட்டமாட் டாயா? -- நீ
இயம்பிக் காட்டமாட் டாயா? துன்பம்...

புறம் இதென்றும் நல்லகம் இதென்றுமே
புலவர் கண்ட நூலின் -- தமிழ்ப்
புலவர் கண்ட நூலின் -- நல்
திறமை காட்டி உனை ஈன்ற எம் உயிர்ச்
செல்வம் ஆகமாட் டாயா? -- தமிழ்ச்
செல்வம் ஆகமாட் டாயா? துன்பம்...
செல்வம் ஆகமாட் டாயா? துன்பம்...

Sunday, February 1, 2015

Sirukathi -Valentine-Avaluku oru Kaditham

Valentine Story - காதலர் தினக் கதை


அவளுக்கு ஒரு கடிதம்

குரு அரவிந்தன்

(‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! )


 ன்று காதலர் தினம். காலேஜ் இளசுகள் மனதிலே இருக்கும் அன்பைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் நன்நாள். சுரேஷ_ம் இந்த நாளுக்காகத்தான் காத்திருந்தான். எப்படியாவது அவளிடம் அந்த வேலன்டைன் கார்ட்டைக் கொடுத்து விடவேண்டும் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டான். அவனது நண்பர்கள் நேற்று அவனிடம் வேடிக்கையாகச் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.
‘மச்சி.......இலவு காத்த கிளி ஆகிவிடாதே!........ நீ தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் வேறு யாராவது கொத்திக் கொண்டு போகத் தயாரா இருப்பாங்க.....நாளைக்குக் காதலர் தினம். சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிடாதே! மனதைத் திறந்து அவளிடம் பயப்படாமல் சொல்லிவிடு..’

கல்லூரியில் நடக்கும் எல்லாப் போட்டிகளிலும் அவர்கள் இருவரும் முன்னணியில் நிற்பவர்கள். பல பரிசுகளைக் கல்லூரிக்குப் பெற்றுக் கொடுத்தவர்கள். போட்டிகளில் வெற்றி பெறும்போதெல்லாம் ஒருவருக் கொருவர் பாராட்டிக் கொள்வார்கள். எதையுமே ஸ்போர்ட்டிவாக எடுத்துக் கொள்ளும் அவளது மனப்பக்குவம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.
அதனாலோ என்னவோ அவனை அறியாமலே அவனுக்கு அவள்மேல் ஒருவித ஈர்ப்பு  வந்தது.

மனம் திறந்து அவளிடம் சொல்ல விருப்பம் தான், ஆனாலும் நேரே சொல்ல ஏனோ அவனால் முடியவில்லை. மனத்தில் இருந்ததை வேலன்டைன் கார்ட்டில் வடித்தான்.
‘நான் உன்னை விரும்புகின்றேன். நீயும் என்னை விரும்பினால் என்னைப் பார்த்து ஒரே ஒரு புன்னகை பூத்துவிடு. வழிமேல் விழிவைத்துக் காத்திருப்பேன் உனக்காக! -சுரேஷ்.’

காலையில் எப்படியோ சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது கார்டை அவளிடம் சேர்த்து விட்டு வகுப்பறையில் அவளின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தான். ஒரு அசட்டுத் துணிவில் கார்ட்டைக் கொடுத்தானே தவிர அவனது மனம் என்னாகுமோ என்று தவித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அவள் வந்தாள். வானத்தில் ஒளி தரும் நட்சத்திரம் பூமியில் உலாவருமோ? ஆமாம் அவள் பெயர் அருந்ததி. தனது மேசை அருகே போய் நோட்டு புத்தகங்களை வைத்து விட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் ஆவலோடு அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் காதலின் ஏக்கம் தெரிந்தது. இதற்கு மேலும் அவனைத் தவிக்க வைக்க அவளால் முடியாமல் போகவே அவனைப் பார்த்து மெல்ல ஒரு மோகனப் புன்னகை பூத்தாள்.

அப்படியே உறைந்து போனான். அவனால் நம்பமுடியவில்லை. நிஜமா? இது நிஜமா? அம்மி மிதிக்காமல் அருந்ததி பார்க்கிறேனா? கற்பனை உலகில் மிதந்தவன் தற்செயலாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவள் அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்ணுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டிமறைந்தது போல இருந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. கண்ணுக்குள் அவள் முகம் தான் மலர்ந்தது. அவளின் அந்தப் புன்னகை படமாய் மனதில் பதிந்தது. அவளிடம் அப்படி என்ன கவர்ச்சி? அலட்சியமாய் நீண்டு முன்னால் தொங்கும் ஒற்றைப் பின்னலா? எடுப்பான அந்த நீண்ட நாசியா? இல்லை மருண்டு பார்க்கும் அந்த மான் விழிகளா? துள்ளும் நடையா? அவனுக்கு எதுவென்று புரியவில்லை!


மறு நாள் கல்லூரிக்குப் போகுமுன் அதிக நேரம் கண்ணாடிக்கு முன்னால் செலவிட்டான். தலை லேசாகக் கலைந்திருந்தது. வாரி விட்டுக் கொண்டான். ஜீன்சும் அதற்குப் பொருத்தமாக ஷர்ட்டும் அணிந்து கொண்டான். நன்றாக உடை அணிந்திருக்கிறோம் என்ற நினைப்பே அவனுக்கு ஒருவித கம்பீரத்தைக் கொடுத்தது.

காலையில் நேரத்தோடு வந்து கல்லூரி வாசலில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். தனது ஃபிரண்டோடு கதைத்துக் கொண்டு வந்த அருந்ததி இவன் அங்கே நிற்பதைக்கூடக் கவனிக்காமல் உள்ளே சென்றாள். தன்னை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் அவள் அப்படிப் போனது அவனுக்கு என்னவோ போல இருந்தது. அவளது கவனத்தைத் தன் பக்கம் திரும்பாமல் செய்த அவளது தோழிமேல் கோபம் வந்தது. வகுப்பறைக்குள் நுழையும் போது அவள் முகத்தைத் துணிந்து பார்த்தான். அவள் முகத்தில் இனம்புரியாத ஏதோ கலவரம் தெரிந்தது.

பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது பியூன் வந்து அவனை அதிபர் அழைப்பதாகச் சொன்னான். ஏதோ விபரீதம் நடக்கப்போகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அதிபரின் அறைக்குள் நுழைந்த போது, அவர் அவனைப் பார்த்த பார்வை நல்லதாக இருக்க வில்லை. அவர் கையிலே அவன் முதல் நாள் அருந்ததியிடம் கொடுத்த வேலன்டைன் கார்டு இருந்தது.

‘என்ன இது?’ என்றார் கோபமாக.

அவனுக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. நெஞ்சுக்குள் டிக் டிக் சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது.  சிரிச்சுச்  சிரிச்சு  இப்படி  மாட்டி விட்டுவிட்டாளே! விருப்பமில்லை என்றால்  பேசாமல் என்னிடமே சொல்லியிருக்கலாமே!

அதுவரை மனதிற்குள் ஹீரோவாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவன் திடீரென தலைகீழாய் பாதாளத்தில் தள்ளிவிடப்பட்டது  போல உணர்ந்தான்.

‘என்ன தலைகுனிஞ்சு நிக்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதில்லே!’

‘ஒரு பெண்ணை விரும்புவது தப்பா? மனதிலே இருக்கும் விருப்பத்தை அவளிடம் நாகரிகமான முறையில் சொல்வது தப்பா?’

அவனுக்குள் ஒரு உத்வேகம் எழுந்தது. அவள்மேல் அவன் வைத்திருந்த அதீத காதல் அவனைப் பேசவைத்தது. அவன் எதையும் எதிர் கொள்ளத் துணிந்தான்.

‘நான் செய்தது தப்பாசார்?’ என்றான் அலட்சியமாக.

‘காலேஜிற்கு வருவது படிப்பதற்கு! காதலிப்பதற்கு அல்ல! இந்தக் காலேஜில் படிப்பிலும் சரி விளையாட்டுப் போட்டியிலும் சரி கெட்டிக்காரன் என்ற பெயர் எடுத்திருக்கின்றாய். அந்த நல்ல பெயரை இப்படியான செய்கையினால்  வீணாக்காதே!’

‘தெரியும் ஆனால் படிப்பிற்கும் இதற்கும் ஏன் வீணாக முடிச்சுப் போடுறீங்க?’

‘இந்த வயசுல இதெல்லாம் இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்காது..’

‘இந்த வயசில் காதலிக்காமல் வேறு எப்போ காதலிப்பதாம்?’

‘நீ அதிகமா பேசறே.. இந்தா பாரு.. அவளுக்கும் உன்னைப் பிடிச்சிருந்தால்  நன்றாகப் படித்து நல்ல வேலை ஒண்ணு தேடிக்கொள். அப்புறம் வந்து பெண்ணு கேளு. தர்றேன். இப்போ இல்லே! இதை நான் இந்த காலேஜ் பிரின்ஸ்பலா சொல்லலே......அருந்ததியோட அப்பாவாகச் சொல்கிறேன்.’

அதிபரின் அறையை விட்டு வெளியே வரும்போது அவனுக்கு அருந்ததி மேல் கோபம் தான் வந்தது. அவள் கல்லூரி முடிந்து வீட்டிற்குப் போகும் போது வழிமறித்தான்.

அவனைக் கண்டதும் அவள் தயங்கி நின்றாள்.முகத்தில் மருட்சி தெரிந்தது. காட்டிக் கொடுத்துவிட்டோமோ என்கிற குற்ற உணர்வு அவளைத் தலைகுனிய வைத்தது.

‘உனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால் கடிதத்தைத் திருப்பி என்னிடம் தந்திருக்கலாம்..அல்லது அதைக் கிழித்துப் போட்டிருக்கலாமே ஏன் என்னை இப்படி மாட்டி விட்டாய்?’

அவள் குனிந்ததலை நிமிராமல் மௌனமாய் நின்றாள். கால்விரலால் நிலத்தில் கோலம் போட்டாள்.

‘நீ ஒன்றும் சின்னப் பெண்ணில்லை. நீ செய்வது சரியா தவறா என்று முடிவெடுக்க உன்னாலே முடியும். இந்த வயதில் ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை விரும்புவது எனக்கொன்றும் தப்பாகப்படல்லே. நான் ஒன்றும் உன்னிடத்தில் தவறாக நடக்கவில்லையே? பிறகு ஏன் என்னை காட்டிக் கொடுத்தாய்? ஏன் மௌனமாக நிற்கிறாய்? நீ செய்தது தப்புனு தெரியுதா? உனக்கு என்னைப் பிடிகலை என்று சொல்லி இருந்தால் நான் என் வழியில் போயிருப்பேனே!’
.
‘நான் உங்களைப் பிடிக்கலை என்று சொன்னேனா?’ அவள் முகம் நிமிர்ந்த போது விழியோரம் நீர் விளிம்பு கட்டி நின்றது.

அவன் ஒன்னும் புரியாமல் ஒரு கணம் திகைத்து நின்றான்.

‘அருந்ததி நீ என்ன சொல்றே?’ நம்பமுடியாமல் கேட்டான்.

‘உங்க கோபம் எனக்குப் புரியுது. என்னை ஒருவர் விரும்புகிறார் என்று அம்மாவிடம் மட்டுமே சொன்னேன். ஆனால் பொறுமையே இல்லாத அம்மா அப்பாவிடம் அதைச் சொல்லிவிட்டாள். ஐ’யாம் ஸோ ஸாரி… எதிர்பாராமல் நடந்துடுச்சு. அப்பா உங்களைத் திட்டினாரா?’

‘ஆமாம்’ என்று அவன் தலையாட்டினான் பரிதாபமாக.
‘என்ன சொன்னாரு?’ ஏக்கத்தோடு கேட்டாள்.
‘நல்லா படிச்சுட்டு வந்து என் பெண்ணைக் கேளு,  அப்போ பெண்ணைத் தர்றேன் என்றார்’.
‘அவர் அப்படிக் கேட்டது தப்பா?’
‘பின்னே… இவர் என்ன பெண்ணுக்கு சுயம்வரமா வைக்கிறார்?’
‘ஏன்… நம்ம நன்மைக்குத்தானே அவர் அப்படிச் சொன்னாரு!’

‘நம்ம..’ என்ற அந்த உரிமை அவன் மனதைத் தொட்டது. அவளது அன்பு அவனுக்கு மட்டும்தான் என்று அவள் சொல்லாமல் சொல்வது போல் இருந்தது.

‘எனக்கு நீதான் வேண்டும்… அருந்ததி… நான் உனக்காக எதையும் தாங்குவேன்.’

அவள் இமைகளை உயர்த்தி ‘முடியுமா?’ என்பது போல அவனைப் பார்த்தாள். அந்த விரிந்த கண்களுக்குள் அவன் தன்னையே பார்த்தான். தனது வருங்கால மனைவி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கற்பனையில் நினைத்தானோ அந்த உருவம் நிஜமாக கண்முன்னால் நின்றபோது அவன் தன்னை மறந்தான்.

‘நிச்சயமாக நான் நன்றாகப் படித்து ஒரு இஞ்ஜினீயராக வருவேன். எனக்காகக் காத்திருப்பாயா?’

‘நிச்சயமாகக் காத்திருப்பேன்... உங்களுக்காக!’ நீட்டிய அவனது கையில் தனது வலது கையைப் பதித்து ‘ப்ராமிஸ்’ என்றாள்.

‘அவ்வளவுதானா?’ என்றான் மென்மையான அந்தக் கையை ஆசையாகப் பற்றியபடி.

‘வேறு என்ன வேண்டுமாம்?’ என்றாள் அவள் செல்லமாக.

‘நம்முடைய இந்தக் கணத்தின் ஞாபகமாக, நீ விருப்பப்பட்டு எது கொடுத்தாலும் சரி..’

‘ஐ லவ்யூன்னு சொல்லணுமா? ஏக்கத்தோடு காதுக்குள் மெல்லக் கேட்டாள்.

‘ம்ஹ_ம்… நினைச்சுக்கிட்டே இருக்கிற மாதிரி ஏதாவது…!’

அவள் முகம் நாணத்தால் சிவக்க அக்கம்பக்கம் பார்த்துவிட்டு சட்டென்று அவனது புறங்கையில் -

ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்!

நன்றி; ஆனந்தவிகடன்

Valentine Sirukathai- Kathal Enpathu

 காதல் என்பது…

குரு அரவிந்தன்    

நன்றி : ஆனந்த​விகடன்

'ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளுதல்தான் உன்மையான
காதலா?'



நாளை உஷாவைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள்.
அவள் பெற்றோர்களுக்கு விருப்பம் இல்லாத அரங்கேற்றம் அது. ஜானகியால் பொறுக்கமுடிய வில்லை.
‘உஷா அப்பாவிற்கு இதிலே கொஞ்சம் கூட சம்மதம் இல்லை. வேறு மதம்,
வேறு கலாச்சாரம் நமக்கு அதெல்லாம் சரிப்பட்டு வருமா? உன்னுடைய எதிர் காலத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது யோசித்துப் பார்த்தாயா?’ என்றாள்.
இனியும் பொறுக்க முடியாது உஷா வாயைத் திறந்தாள்.             
‘அம்மா எல்லாம் தெரிந்து தான் இந்த முடிவிற்கு வந்தேன். நான் மனோவைத் தான்
விரும்புகின்றேன். அவரும் என்னை விரும்புகின்றார். படித்து நல்ல உத்தியோகம்
பார்க்கின்றார்;. அவருடைய நல்ல குணங்கள் எனக்குப் பிடித்திருக்கின்றது. நன்றாகப் பழகுகின்றார். இதை விட வேறு என்ன வேண்டும்’
‘ஹ_ ம்… செல்லம் கொடுத்து வளர்த்துவிட்டோம். படித்து நல்ல உத்தியோகமும்
தேடிக்கொண்டுவிட்டாய். அங்கேயே ஒருத்தனை பிடித்தும்விட்டாய். நாங்கள் என்ன சொன்னாலும் நீ கேட்கவா போகின்றாய்? சொல்ல வேண்டியது என் கடமை. அப்புறம் உன் இஷ்டம்!"
அதற்குமேல் இவளிடம் பேசிப் பயனில்லை என்பது போல ஜானகி நகர்ந்து விட்டாள்.
நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து, அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள் காலையில் சார்ச்சில் மோதிரம் மாற்றி, மாலையில் கலியாண மண்டபத்தில் அம்மி மிதிக்காமல், அருந்ததி பார்க்காமல், தாலி மட்டும் கட்டிக் கொண்டு உஷா, திருமதி உஷா மனோவானாள்.
கல்யாணம் முடிந்து ஒரு வாரம் கணவனுடன் தன் அம்மா வீட்டில் தங்குவதற்கு விரும்பினாள் உஷா. முதல் நாள் ஜானகி தடபுடலாக விருந்துச் சமையல் செய்தாள்.
சாப்பாடு அருமையாக இருந்தது. ஆனாலும் மனோ வேண்டா வெறுப்பாகத்தான் சாப்பிட்டான்.
‘எப்படித்தான் இந்த வெஜிட்டேரியன் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு உயிரோட
இருக்கிறீங்களோ" என்று அலுத்துக் கொண்டான்.
அடுத்த நாளே ஊருக்குக் கிளம்பவேண்டும் என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டான் மனோ.
‘ஏன் மனோ… ஒரு வாரம் தங்கலாம்னு சொன்னீங்களே?’ என்றாள் உஷா.
‘இல்லை… நாளைக்கே நம்ம ஊருக்கப் போகிறோம். எனக்கு அம்மாவைப் பார்க்கணும் போல இருக்கு’
உஷா மௌனமானாள். மனோவிடம் ஏதோ மாற்றம் தெரிந்தது.
இரண்டு நாட்கள் பயணம் செய்து புகுந்த வீட்டிற்குள் வலது காலை எடுத்து வைத்து நுழைந்தாள் உஷா.
மாலையில் "ரிசப்சன்" நடந்தது.. நண்பர்களும் உறவினர்களும் வந்து வாழ்த்திப் போனார்கள்.
மனோ சொந்த ஊருக்கே வேலை மாற்றம் வாங்கிக் கொண்டு வந்து தாயின் வீட்டிலேயே குடித்தனம் போட்டான். புகுந்த வீட்டிற்காக உஷா தனது வேலையை இராஜினாமா செய்தாள்.
காலையிலே எழுந்து குளித்து தலைவாரி பொட்டு வைத்து கையிலே காப்பியுடன் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தவள், தூங்கிக் கொண்டிருந்த மனோவை எழுப்பினாள்.
கண் விழித்தவன் காப்பியை வாங்கி அருகே டீப்பாய் மீது வைத்து விட்டு அவளைத் தன்னருகே இழுத்து இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.
"உஷா இன்னிக்கு நீ ரொம்ப அழகாய் இருக்கே! என்றான். அவள் கண்களை ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்த்தான்.
அவள் வெட்கத்தால் முகம் சிவந்து, தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
அவள் முகவாய்க்கட்டையை விரலால் பற்றி நிமிர்த்தி,
‘உஷாக் கண்ணு....நான் ஒன்று சொல்வேன் கேட்பியா?’ என்றான்.
‘என்ன?’ என்பது போலப் பார்த்தாள்.
‘வந்து... எனக்கு  எப்படிச் சொல்வதென்று தெரியவில்லை...
பொட்டு வைத்தால் அம்மாவுக்குப் பிடிக்காது... அதுதான்  அதை எடுத்து விடேன் பிளீஸ்.’
உஷா ஆச்சரியத்தோடு அவனைப் பார்த்தாள். ‘அம்மா அப்படிச் சொன்னாளா?’
என்று கேட்க நினைத்தாள். கேட்கவில்லை.
‘உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால் வேண்டாம்.’ கண்களை
மூடி, தன் நெற்றிப் பொட்டை அழித்துக் கொண்டாள்.
‘என்மேலே கோபமா உஷா?’
அவள் அசட்டுச் சிரிப்புச் சிரித்தாள். கண்கள் கலங்கினாலும் காட்டிக்
கொள்ளவில்லை.
அன்று வெள்ளிக்கிழமை. மாலை இருவரும் கடை வீதிகுச் சென்றார்கள்.
திரும்பி வரும் போது அம்மன் கோயில் வாசலில் அவள் ஒரு நிமிடம்
நின்று கும்பிட்டாள்.
‘உஷா கோயிலுக்குப் போகணுமா?’ என்று கேட்டான் மனோ.
அவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளால் நம்ப முடியவில்லை.
‘நீங்க...’ என்று இழுத்தாள்.
‘நீ உள்ளே போய்க் கும்பிட்டு விட்டு வா,  அதுவரைக்கும் நான் இங்கேயே நிற்கிறேன்.’ என்றான்
தனியே உள்ளே போக அவளுக்கு மனசு என்னவோ செய்தது.
‘நானும் உன்கூட உள்ளே வரட்டுமா உஷா?’ என்று
அவன் கேட்பான் என்று எதிர்பார்த்தாள். அப்படி அவன் சொல்லாதது அவளுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.
கோயிலில் பிராகாரம் சுற்றிக் கும்பிடும் போது மனம் விட்டு அழுது தீர்த்தாள்.
அதன் பின், வீடு வரும்வரை மௌனமாகவே வந்தார்கள். வாசலில் மனோ
மௌனத்தைக் கலைத்தான்.
‘உஷா ஒரு நிமிடம்... வந்து... இந்தப்... பொட்டு....’
அவன் முடிப்பதற்குள் அவள் அதை அழித்திருந்தாள்.
‘அப்புறம்… தலையிலே பூ அது வந்து அம்மாவிற்கு...’
‘அம்மாவுக்கு, அம்மாவுக்கு, அம்மாவுக்கு........
உங்களுக்கு இதை விட்டால் வேறு ஒன்றுமே சொல்லத் தெரியாதா?’ கேட்க நினைத்தவள் அவன் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு மொளனமானாள். தன் தலையில் இருந்த பூச்சரத்தை எடுத்தாள்.
‘தாங்யூ.. உஷா... யூ.. ஆர்.. ஸோ....அண்டர்ஸ்டாண்டிங்.’
அவளது மௌனத்தை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
உஷா புரண்டு புரண்டு படுத்துப் பார்த்தாள். தூக்கம் வரவில்லை. மனதை ஏதோ குடைந்தது. சின்ன விஷயங்களைப் பெரிது படுத்த வேண்டாம் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். விடிந்தால் ஞாயிற்றுக் கிழமை. காலையில் மனோ எழுந்திருப்பதற்கு முன் விழித்துத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அவனோடு சேர்ந்து சார்ச்சுக்குப் போய் அவனை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தபடி தூங்கிப் போனாள்.
ஆனால், ‘உஷா நான் சார்ச்சுக்குப் போய்விட்டு வாருகிறேன்’ என்று மனோ அவளைத் தட்டி எழுப்பிச் சொல்லிக் கொண்டு புறப்படப் போகும் போதுதான் திடுக்கிட்டுக் கண் விழித்தாள் உஷா.
பரபரப்பாக எழுந்து, ‘நானும் வாருகிறேனே.......ஒரு நிமிடம் நில்லுங்களேன்’ என்று சொல்ல வாய்திறப்பதற்குமுன், ‘மனோ நேரமாச்சு சீக்கிரம் வா போகலாம்.’ என்று அவன் தாயின் குரல் கேட்டது.
அடுத்த சில விநாடிகளில் தாய் பின்னால் உட்கார, மனோவின் ஸ்கூட்டர் உறுமிக்கொண்டு போனது.
அன்று மனோவின் பிறந்தநாள். காலையிலே காப்பியுடன் வந்து ‘பிறந்தநாள்’
வாழ்த்துக்கள் கூறி அவனை எழுப்பினாள் உஷா.

ஆசை ஆசையாக அவனுக்குப் பிடித்தமான உணவு சமைத்தாள். ஐஸ்சிங் கேக் செய்தாள். மாலையில் மனோ வந்ததும் ‘ஹாப்பி பர்த்டே’ பாடிக் கேக் வெட்டவேண்டும், அப்புறம் இருவரும் சினிமா பீச் எங்கேயாவது வெளியே சந்தோசமாய்ப் போய்வர வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.
வாசலில் ஸ்கூட்டர் சத்தம் கேட்டது. உஷா ஆசையோடு வாசலை நோக்கி
ஓடி வந்தாள்.
‘அம்மா... ரெடியா? சீக்கிரம் வாங்கோ... நேரமாச்சு.’ வாசலில் இருந்தபடி குரல் கொடுத்தான் மனோ.
‘நான் அப்பவே ரெடி’. என்றபடி மனோவின் அம்மா கிளம்பினாள்.
‘உஷா நாங்க சார்ச்சுக்குப் போய்விட்டு வாறோம், கதவைச் சாத்திக்க’
என்றபடி அவள் பதிலுக்கும் காத்திராமல் அவசரமாகக் கிளம்பிப் போனார்கள்.
தாயும் பிள்ளையும் இரவு பத்து மணிக்கு வந்தார்கள். உஷா ஒன்றுமே
பேசவில்லை. சாப்பாட்டு மேசையில் உணவை எடுத்து வைத்தாள்.
‘சாப்பாடு வேண்டாம். நாங்கள் சாப்பிட்டாச்சு. இதோ உனக்கும் வாங்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். சாப்பிடு’ மனோ சாப்பாட்டைப் பிரித்து வைத்தான்.
‘வேண்டாம் எனக்குப் பசிக்கவில்லை. காலையிலே இருந்து ஆசையாய்
செய்து வைத்ததெல்லாம் அப்படியே இருக்கிறது. கேக் கூட செய்து
வைத்தேன். ஏன் என்றுகூடக் கேட்க மாட்டீங்களா?’
‘நான் தான் சாப்பிட்டு விட்டேன் என்று சொன்னேனே. அதைப் பிறிஜ்ஜில்
எடுத்து வை. இந்தா இதைச் சாப்பிடு.’
‘பிறிஜ்ஜிலே எடுத்து வைக்கவா இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுச் சமைச்சேன்?’ பொருமினாள் உஷா..
‘இப்ப என்ன செய்யணும்ங்கிறே? வைக்க விருப்பமில்லாவிட்டால் எங்கேயாவது கொட்டு’
அவனது பதில் அவளுக்கு முகத்தில் அறைந்தது போல இருந்தது. இனியும் பொறுமையாய் இருக்க அவளால் முடியவில்லை.
‘இந்த வீட்டிலே எனக்கென்று விருப்பு வெறுப்பு ஒன்றுமே இல்லையா?’
குரலைச் சற்று உயர்த்திக் கேட்டாள்.
‘அது தான் உனக்கும் சாப்பாடு கொண்டு வந்து கொடுத்தேனே’ என்றான் மனோ.
‘இந்த வீட்டு நாய்க்கும் தான் சாப்பாடு போடுறீங்க’.
‘இப்ப என்ன ஆச்சுது, ஏன் கத்திப் பேசுறே? கொஞ்சம் மெள்ளத் தான் பேசேன்! அம்மாவிற்குக் கேட்டால் என்ன நினைப்பாங்க?’
சே… எதற்கெடுத்தாலும் அம்மா..!.அம்மா..! இதைத் தவிர வேறு
ஒன்றுமே தெரியாதா உங்களுக்கு? உங்களுக்குப் பிடித்தமான சமையல் செய்து, நீங்கள் வந்ததும் ‘ஹப்பி பார்த்டே’ பாடி, கேக் வெட்டிக் கொண்டாடலாம்னு நெனைச்சிருந்தேன். வெளியே போகும் போது என்னையும் அழைச்சுக்கிட்டுப் போவீங்க என்று கற்பனைக் கோட்டை கட்டிக்கிட்டிருந்தேன். எல்லாத்தையும் ஒரு நிமிஷத்துல உடைச்சு எறிஞசுட்டீங்களே!’
‘இதோ பாரு நீ என்னவோ சார்ச்சுக்கு வரப்போறதில்லை. ஸ்கூட்டரில் ஒருத்தரைத்தான்
என்னால் கூட்டிப் போக முடியும். அதனாலே தான் வழக்கம்போல அம்மாவைக் கூட்டிக்
கொண்டு போனேன். திரும்ப லேட்டாயிட்டதனால அப்படியே சாப்பிட்டு விட்டு வந்தோம், அவ்வளவுதான்.’
‘நான் ஒருத்தி... உங்க மனைவி... இங்கே காத்திருக்கிறேன் என்பது கூட
உங்களுக்கு நினைவுக்கு வரவில்லையா? நான் என்ன இந்த வீட்டு வேலைக்காரியா?
‘அப்படி நீ நினைச்சா நினைச்சுக்கோ"" அவன் படுக்கை அறையில்
நுழைந்து கதவை அடித்துச் சாத்தினான். காலையில் எல்லாம் சரியாய்ப் போய் விடும் என்று நினைத்தபடி தூங்கிப் போனான்.
காலையில் ‘குட்மார்னிங்’ இல்லாமல் காப்பி மட்டும் காத்திருந்தது.
காப்பி வாசனையில் மனோ தூக்கம் கலைந்து எழுந்தான். உஷாவுக்குக் கோபம் இன்னமும் தணியவில்லையோ என நினைத்தபடி, குளித்து டிரஸ் மாற்றி, அமைதியாகச் சாப்பிட்டு அவளிடம் ஒன்றுமே சொல்லிக் கொள்ளாமல்  வேலைக்குக் கிளம்பிப் போனான்.
மனைவி என்ற உரிமைகூட இல்லாமல், பிரார்த்னை செய்யமுடியாமல், பூச்சூடமுடியாமல், பொட்டு வைக்க முடியாமல், இது என்ன அடிமை வாழ்க்கை?  ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு, விட்டுக் கொடுத்து  நடக்கமுடியும் என்று நினைத்தது எல்லாம் இப்போது அவளுக்கு வெறும் கனவாய்த் தெரிந்தது.   
காதல் என்பது வெறும் கற்பனையோ? காதற் திருமணங்கள் எல்லாம் இப்படித்
தான் தோல்வியில் முடியுமோ? கண்கள் கலங்க குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள்.
ஒரு பேப்பரும் பேனாவும் எடுத்துக் கடிதம் எழுதத் தொடங்கினாள்.
‘மனோ என்னை, எனது அன்பை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள் என்று தான்
நான் இதுவரை காலமும் காத்திருந்தேன். சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் துறந்து
உங்களை மட்டுமே நம்பி வந்த எனக்கு நீங்கள் எந்த ஆதரவும் தரவில்லை.
உங்கள் அலட்சியம் என்னை வதைக்கிறது. என்றாவது ஒருநாள் என்னை, எனது அன்பை, உங்களாற் புரிந்து கொள்ள முடிந்தால் எனக்காக ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விடுங்கள். நான் போகிறேன். என்னைத் தேடவேண்டாம்.’
கடிதத்தை மடிக்கும் போது வாசலில் அழைப்புமணி கேட்டது.        
‘யாராக இருக்கும் இந்த நேரத்தில்?’ கதவைத் திறந்தவள் திகைத்துப் போனாள். மனோ!
‘நீங்கள்... நீங்களா... இங்கே... இந்த... நேரத்தில்..?’ அவள் விக்கி விழுங்க...
உள்ளே நுழைந்தான் மனோ.
‘ஒரு முக்கியமான பைலைக் கொண்டு போக மறந்து விட்டேன், அது
தான் எடுத்துப் போக வந்தேன். ஆமா அது என்ன கடிதம்? ஊரிலே
இருந்தா?’
உஷா தன்னைச் சுதாரிக்க முன்பே அவசரமாகக் கடிதத்தை பறித்து
வாசித்தான். அவனுக்கு முதலில் ஒன்றுமே புரியவில்லை. அமைதியாக
உட்கார்ந்து திரும்பவும் வாசித்தான்.
‘என்ன இது?’ என்பது போல அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
 உஷா கண்களில் நீர் முட்ட தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கினாள்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து வந்து அவள் கையைப் பிடித்து அருகே
உள்ள நாற்காலியில் உட்கார வைத்தான்.
‘இந்தா பார்.... மனசைப் போட்டு வீணாக அலட்டிக்காதே. ஒருவரை ஒருவர் விரும்பித்தான் நாம் திருமணம் செய்து கொண்டோம். நமக்குள் ஒரு புரிந்துணர்வு இருக்க வேண்டும். உனக்கு நான், எனக்கு நீ. இதை யாராலும் மாற்றவோ, மறுக்கவோ முடியாது. ஆனால் அம்மாவிற்கு நம்மை விட்டால் வேறு துணையில்லை. இந்த வயோதிப வயதில் அவருக்கு நாம்தான் துணையிருக்க வேண்டும். இது ஒரு மகன் தாய்க்குச் செய்யும் கடமையும் கூட. நாளைக்கு நீயும் ஒரு தாயாகும் போது தான் உனக்கு இதன் அர்த்தம் புரியும். வாழ்க்கை என்பது வெறும் கற்பனை அல்ல. இது முற்றிலும் நிஜம். பிரச்சனைகளை விட்டு ஓடிப் போவதால் அவை தீரப்போவதில்லை.’

அவன் பேசப்பேச அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.
‘உன்னை மட்டும் சொல்லிப் பயனில்லை. தப்பு என்னிடமும் உண்டு. உன்னுடைய குறைகளை நான் பெரிதாய் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. உன்னுடைய கோணத்தில் இருந்து நான் யோசித்துப் பார்ததிருந்தால், இந்த அளவு போயிருக்காது. நாம் ஒருவரை ஒருவர் பரிபூரணமாகப் புரிந்து கொண்டுவிட்டோம் என்று நம்பிவிட்டேன். அதனால்தான் இப்படி ஒரு சங்கடம் நேர்ந்துவிட்டது.’
அவள் நம்ப முடியாமல் மனோவையே வைத்த கண் மூடாமல் பார்த்துக்  கொண்டு இருந்தாள்.
‘உஷா அழாதேம்மா...!’ உஷாவின் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி,. ‘ஒரு நிமிடம் இருக்கிறாயா?.....நான் சீக்கிரம் போய் இந்த பைலைக் கொடுத்து விட்டு ஆபீசுக்கு அரை நாள் மட்டம் போட்டுவிட்டு வந்துவிடுகின்றேன். சரியா..?’ என்று கண்சிமிட்டிச் சிரித்தான்.
ஒரு விதமாக ஆபீஸ் வேலையை முடித்துக் கொண்டு வரும்போது மாலை மூன்று மணி ஆகிவிட்டது.
வரும் வழியிலே புடவைக் கடைக்குள் நுழைந்தான். உஷாவிற்குப் பிடித்தமான மெஜன்தா நிறத்திலே ஒரு புடவையும் மாச்சிங் நிறத்தில் பிளவுஸ_ம் எடுத்தான். தனக்கு ஒரு பட்டு வேட்டி சால்வையும் எடுத்தான். இனிமேல் உஷா கோயிலுக்குப் போகும் போது தானும் பட்டு வேட்டி கட்டிக்கொண்டு அவள் கூடவே போக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். உஷாவுக்குப் பிடித்த மல்லிகைப்பூ வாங்கிக் கொண்டான்.
தான் செய்த தவறுகளுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்வது போன்ற திருப்தி
யோடு வீட்டுக்கு வந்தான் மனோ. வீடு பூட்டியிருந்தது. அம்மா நேற்றைக்கு மாமா வீட்டுப் புதுமனை புகுவிழாவுக்குப் போயிருக்கிறார். நாளைதான் வருவார். ஆனால் உஷா?
‘சிரித்த முகத்தோடு ஆவலாய் ஓடிவந்து கதவைத் திறப்பாளே, என்ன
ஆச்சு உஷாவிற்கு?’ நினைவில் ஏதோ உறுத்த பதட்ட மடைந்தான்.
நான் அவ்வளவு சொல்லியும் பழையபடி ஏதோ நினைத்துக் கொண்டு…
பக்கத்து வீட்டு மீனுக்குட்டி எட்டிப் பார்த்தாள்.
‘அங்கிள்.. இந்தாங்க சாவி... ஆன்ட்டி வெளியே போய்ட்டாங்க....
நீங்க வந்தா, இந்தச் சாவியைக் கொடுக்கச் சொன்னாங்க.’
நெஞ்சம் படபடக்க கதவைத் திறந்து உள்ளே போனான். சோபாவில் பொத்தென்று அமர்ந்தான். உஷா இல்லாத வீடு வெறுமையைத்தர, அவன் கண்களில் நீர் தளும்பியது.

ஒரே விநாடிதான். வாசற்கதவு திறக்கப்படும் சத்தம். சுட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான். உஷா அவசர அவசரமாக உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தாள்.
‘உஷா வந்துவிட்டாயா? என்றபடி ஆனந்தக் கண்ணீர் மல்க ஓடிப்போய் அவளை
அணைத்துக் கொண்டான்.
மனோ அழுவதைப் பார்த்த உஷாவிற்கு அவளை அறியாமலே கண்கலங்கியது.
‘மனோ... என்ன இது... சின்னக் குழந்தை மாதிரி...’ அவள் அவனை அணைத்து தேற்றி உள்ளே கூட்டி வந்தாள்.
‘உங்களுக்கு ‘நான்-வெஜ்’ பிடிக்குமே என்று தான் ஓடிப்போய் சிக்கின்
வாங்கி வந்தேன். இப்படி அழுகின்ற அளவிற்கு என்ன நடந்தது?’
‘அழுகையா.. சேச்சே.. இது ஆனந்தக் கண்ணீர்மா! சரி, சரி.. சட்டுனு சாப்பிட்டுட்டுக் கிளம்பறே.. ஜாலியா சினிமா போயிட்டு, அப்படியே வெளியே டிரைவ் - இன்ல சாப்பிட்டுத் திரும்புவோம். நீ ஆசையா வாங்கிட்டு வந்ததால, இப்ப இந்த சிக்கனை நான் சாப்பிடுறேன். இதுதான் லாஸ்ட்! இத்தோட நான் - வெஜ்ஜூக்கு குட்பை!’ என்றான் மனோ.
ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளுதலே உன்மையான காதல் என்பதும், அப்படிப்பட்ட காதல் என்றும் தோற்பதில்லை என்பதும் புரிய, மனோவின் கைகளை அழுத்தமாகப் பற்றிக்கொண்டாள் உஷா.

நன்றி; ஆனந்தவிகடன்